Λίγα πράγματα θεωρούνται τόσο απωθητικά όσο ο «χρόνιος γκρινιάρης». Κανείς δεν θέλει να του μοιάσει, κανείς δεν τον επιλέγει συνειδητά για παρέα. Κι όμως, αν παρατηρήσουμε προσεκτικά την καθημερινή ζωή, θα δούμε ότι όλοι παραπονιόμαστε. Συχνά, με ευκολία και με εντυπωσιακή δεξιότητα. 

Πόσες φορές έχετε πιάσει τον εαυτό σας να του μιλάει με λόγια που δεν θα τολμούσατε ποτέ να απευθύνετε σε έναν φίλο;

Κάποια παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε δυσκολίες όπως φτώχεια, παραμέληση, ακόμη και κακοποίηση και παρόλα αυτά καταφέρνουν να έχουν μια θετική εξέλιξη. Πώς το καταφέρνουν;

Τι μεταφέρεται από γενιά σε γενιά όταν δεν υπάρχουν λέξεις; Τι μένει στο σώμα όταν οι ιστορίες δεν ειπώθηκαν ποτέ, όταν ο πόνος καλύφθηκε με σιωπή και η επιβίωση έγινε κανόνας;

Η καθημερινότητα είναι ένας ρόλος. Κάθε μέρα αλλάζουμε πρόσωπα χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Άλλοι είμαστε στη σχέση μας, άλλοι όταν μιλάμε στα παιδιά μας.  Άλλοι μπροστά στον προϊστάμενο, άλλοι δίπλα στον συνάδελφο.