Υπάρχει μια βολική ιστορία που κυκλοφορεί στα σπίτια μας: «το παιδί έχει πρόβλημα». Βολική, γιατί δίνει έναν “ένοχο” με μικρό ύψος και μεγάλη ανοχή. Και μας γλιτώνει από το δύσκολο βλέμμα στον καθρέφτη: τι γίνεται ανάμεσά μας; τι ρυθμός υπάρχει; ποιος κρατάει το πλαίσιο; ποιος λείπει ενώ είναι παρών; 

Πόσες φορές έχεις βρεθεί μπροστά στην προοπτική να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο και άγνωστο και ξαφνικά έχεις πανικοβληθεί, πιστεύοντας ότι δεν θα τα καταφέρεις;

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή όπου η επιθυμία για αλλαγή είναι παρούσα, αλλά η κίνηση δεν έρχεται. Το άτομο γνωρίζει ότι η τρέχουσα κατάσταση δεν το εκφράζει πια, ωστόσο δυσκολεύεται να κάνει το επόμενο βήμα. Αυτή η εμπειρία συχνά συνοδεύεται από ενοχές, αυτοκριτική και την αίσθηση ότι «κάτι δεν πάει καλά».

Η γέννηση ενός παιδιού περιγράφεται συχνά ως η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου. Ωστόσο, πίσω από τις ειδυλλιακές φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις κοινωνικές προσδοκίες, κρύβεται μια πραγματικότητα που σπάνια συζητιέται ανοιχτά: η αίσθηση ότι ο εαυτός, όπως τον γνωρίζαμε, έχει αρχίσει να εξαφανίζεται.

Αν έχεις ακούσει τη φράση “σκέψου θετικά” και μέσα σου έχεις σκεφτεί "μακάρι να γινόταν, αλλά δε μπορώ" δεν είσαι ούτε αρνητικός άνθρωπος, ούτε "δύσκολος".