Στη βιβλιογραφία για το πένθος και το θάνατο συχνά αναφέρεται η ιστορία του αλόγου στο τραπέζι, αρχικά γραμμένη από τον ψυχολόγο Richard Kalish.... Την βρήκα πολύ εύστοχη και μια σύντομη εκδοχή της παρουσιάζω εδώ:

Δύο μονόλογοι ισούνται με έναν διάλογο;
Ο διάλογος έχει μια περίοπτη θέση στην κοινωνία μας. Η εκάστοτε κυβέρνηση προχωρεί σε διάλογο με τα συνδικάτα, στα παράθυρα των καναλιών οι δημοσιογράφοι κάνουν διάλογο με τους πολιτικούς και οι πολιτικοί κάνουν διάλογο μεταξύ τους, στο σχολείο ενθαρρύνεται η μάθηση μέσω του διαλόγου, οι θαμώνες των καφενείων και των καφετεριών αναλώνουμε ώρες και φαιά ουσία σε διάλογο, ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνουν οι πωλητές είναι το πώς να εγκαθιδρύουν διάλογο με τους υποψήφιους πελάτες τους και στα chat rooms του internet εκατομμύρια ανθρώπων διαλέγονται μεταξύ τους.

Σήμερα που οι ομαδικές εκδηλώσεις (π.χ. γιορτές, πανηγύρια, οικογενειακές συγκεντρώσεις, κ.λ.π) τείνουν να εξαφανιστούν, ο άνθρωπος -που από τη φύση του έχει ανάγκη από την συμμετοχή του σε ομαδικές μορφές οργάνωσης & δράσης για να οριοθετηθεί σαν προσωπικότητα και χτίσει την ατομική του ταυτότητα- σιγά σιγά απομονώνεται, νιώθει μοναξιά, κάποτε απόγνωση, και τελικά αισθάνεται την απουσία του νοήματος από την ζωή του. 

Σύμφωνα με την επίσημη επιστημονική βιβλιογραφία και πρακτική ο ρόλος του συμβουλευτικού ψυχολόγου και του ψυχοθεραπευτή εναλλάσσονται κι αλληλοσυμπληρώνονται ανάλογα με τους θεραπευτικούς στόχους της ψυχολογικής θεραπευτικής παρέμβασης.

Σχεδόν όλοι μας είναι πιθανό -σε συγκεκριμένες φάσεις του κύκλου της ζωής μας- να αντιμετωπίσουμε κάποιες δυσκολίες. Αυτές οι δυσκολίες μπορεί να αποτελέσουν εμπόδια στην ψυχο-κοινωνική μας προσαρμογή και να διαταράξουν την ομαλή εξελικτική μας πορεία.