Οδηγούμαι στη παράνοια και το νιώθω - Page 2
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Σύντομες ανακοινώσεις ] [ Προστασία ανηλίκων ]

Page 2 of 3 FirstFirst 123 LastLast
Results 16 to 30 of 36
  1. #16
    χωρίς να έχω διαβάσει όλα τα κείμενα δε νομίζω να γίνεται κάποιος παρανοϊκός επειδή έτσι θέλει......................σσσσσσσσσ σσσχχσ ζήτα βοήθεια από ψυχίατρο αν θες βέβαια ποτέ δεν ξέρεις τι απίδια πιάνει ο σάκος....

  2. #17
    Quote Originally Posted by JenM View Post
    Μ Η Ν Τ Ο Β Α Λ Ε Ι Σ Κ Α Τ Ω...
    Σωστός σωστή φίλε φίλη . Δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω ακόμα και με τρύπα στο κεφάλι ο φίλος μας εδώ δεν το βάζει κάτω. Εσείς;

  3. #18
    Member
    Join Date
    Apr 2008
    Location
    Munich
    Posts
    36
    Aν κάτι το θέλεις πολύ τότε δεν υπάρχουν εμπόδια.Αν βλέπεις εμπόδια τότε σημαίνει πως δε θέλεις ν'αλλάξεις τη ζωή σου τόσο πολύ, ούτως ώστε να τα υπερνικήσεις.Πως είναι δυνατόν να μπεις στη θέση των άλλων ( και να τους κρίνεις ) τη στιγμή που ξέρεις πολύ καλά πως και αυτοί δε μπορούν να μπουν στη θέση τη δική σου και να σε καταλάβουν;

  4. #19
    Θα συμφωνήσω εν μέρει όσο αφορά το περιβάλλον της παρέας, αλλά με τους γονείς θα επιμείνω να πω ότι είναι απαράδεκτη η συμπεριφορά τους. Δεν περιμένω να καταλάβουν πόσο αγαπώ αυτό που θέλω να κάνω, περιμένω όμως να δουν πόσο το θέλω. Τους έχω πει όλα όσα έχω πει και εδώ και δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. "Γιατί θα ζω σε 10 χρόνια;" Αν με ρωτήσει ο δικός μου ο υιός κάποια στιγμή κάτι τέτοιο, πιστεύω να ανάψει ένας μικρός συναγερμός και δεν θα του απαντήσω απλά "λες βλακείες", "σταμάτα να λες βλακείες", "τι βλακείες λες" και ούτω καθεξής. Μου πετάνε στο τραπέζι ένα μέλλον έτοιμο, όπως το θέλουν ακριβώς, με κυρίαρχο πάντα τη δουλειά. "Θα δουλεύεις", μπλα μπλα μπλα...δεν φαίνεται πάντως να νοιάζονται καθόλου για το τι θέλω και πίστεψε με, αυτό είναι όλο. Το χάσμα μεταξύ μας είναι γιγάντιο και το ανακαλύπτω σε κάθε συζήτηση. Αν και έχει περάσει καιρός απο τότε που άρχισα το θέμα αυτό, στο σπίτι μου δεν έχουν αλλάξει πολλά. Η οπτική μου γωνία για τη ζωή είναι να βγω έξω, με όλες μου τις δυνάμεις και να αρχίσω να παλεύω για ότι θέλω να είμαι στο μέλλον. Η δική "τους" είναι να κάτσω στα αυγά μου και να αρχίσω να πουλάω ξύλα, η να κόβω μάρμαρα. Ακούγεται λίγο παιδιάστικα παράπονα όλο αυτό το σκηνικό όπως το βλέπω τώρα που το γράφω, αλλά σκέψου το: οι άνθρωποι που έχεις άμεση ανάγκη δεν σε βοηθούν να ξεκινήσεις (γιατί μόνο αυτό ζήτησα), αλλά σε πιέζουν να βρεις κάτι να κάνεις, κάτι άλλο απο αυτό που θέλεις, επειδή έτσι θα μπορέσεις να πνιγείς στα δάνεια, να ξοδεύεις τα απογεύματα βλέποντας παλιές ελληνικές ταινίες για πεντικοστή φορά και να συζείς με μια γυναίκα που δεν ήσουν, δεν είσαι και ποτέ δεν πρόκειται να είσαι σίγουρος αν την αγαπάς η αν απλά την "πληρώνεις" για να σου κάνει μπουγάδα.
    Το όλο σκηνικό με αγάπες και λουλούδια που εξήγησα καθώς και ο κινηματοράφος, είναι για τους κοντινούς μου ανθρώπους παρόμοια με ένα ταξίδι στην πλανήτη Ρ32 και φαγοπότι με τον Xenu. Φτάσανε σε σημείο να μου προτείνουν, υποτίθεται στον χαβαλέ, να ΠΑΝΤΡΕΥΤΩ (Είμαι 20 χρονών και μιλάω πολύ σοβαρά) μια γνωστή μου, επειδή βάσει ρεαλιστικής οπτικής γωνίας είναι χοντρή, άρα με μικρές πιθανότητες να ψάξει άλλον άντρα αν "δέσει τον γάιδαρό της", απο οικογένεια πατριαρχική που η μάνα δουλεύει οικιακά (άρα και την ίδια δεν θα την χαλάσει) και άλλα πολλά ωραία που βλέπουμε μόνο στις ταινίες του μιχάλη ρέππα. Ίσως τελικά έχεις δίκιο. Αυτοί περιμένω να με καταλάβουν;

    Όσο για τις προηγούμενες απαντήσεις...δεν το βαζω κάτω. Ούτε εσείς μη το κάνετε. Απο ότι καταλαβαίνω, είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε.

    Peace

  5. #20
    Να κάνεις αυτο που νοιώθεις τίποτα άλλο. Είσαι 20 χρονών και αν θες να κανεις κατι στη ζωη σου πρέπει να ξεκινήσεις σύντομα, η αναβολη σημαίνει ματαίωση, για να μην μετανοιωσεις μετα από χρονια όταν θα ειναι ήδη αργά. Κι άσε τους άλλους να λένε, τη ζημια την παθαινεις επειδή τους λαμβανεις υπόψη και κάνεις ότι σου λένε. Επιμένω, από δική μου εμπειρία, να βρεις σύντομα το κουράγιο και τον τρόπο να ξεκινήσεις να πραγματώνεις αυτα που θες να κανεις στη ζωη σου.
    γιάννης

  6. #21
    Senior Member
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    Αττικη
    Posts
    2,553
    Φιλε, δεν υπαρχει πνευματικκο κεντρο κοντα σου? Σιγουρα θα υπαρχει καποια θεατρικη ομαδα να ασχολεισαι ερασιτεχνικα με αυτο που σου αρεσει. Αλλο που μπορεις να κανεις ειναι να παρεις μια καμερα HD και να κανεις ταινιες μικρου μηκους μονος σου

  7. #22
    με έχει φέρει κάποτε στο κρεβάτι μου με ένα μικρό μαχαίρι, να χαιδεύω με τη λεπίδα του τον καρπό μου, ελπίζοντας και τρομάζοντας ταυτόχρονα ότι θα καταφέρω να βρω τη δύναμη να βάλω τέλος σε αυτό το πανυγήρι βλακείας που ονομάζουν οι γύρω μου "ζωή".
    Ώπα λίγα με τα μαχαίρια!
    Άλλοι αυτό που λες το εχουν κάνει πολλές φορές και μετά βγήκαν ως φοιτητές να ξοδέψουν λεφτά άλλων!
    Λοιπόν ακόμα θες να κυνηγήσεις το όνειρό σου, καν το, δώσε πανελλήνιες και πήγαινε σε σχολή κινηματογράφου. Εκεί θα βρεις άλλη δουλειά παράλληλα για να συντειρείσαι.
    Και κυνήγησε την κοπέλα που αγαπάς. Απλά αυτό, διεκδίκησε έστω και τη φιλία της.
    Και εδώ πέρα μας έχεις δώσει άπειρες οδηγίες για το τι να πούμε και μας κατέταξες και σε κατηγορία άνω των 37 άμα σου πούμε χαλάρωσε. Χαλάρωσε όμως γιατί κάθεσαι και βουλιάζεις τον εαυτό σου μόνος σου. Δεν δέχομαι τίποτα ρίσκαρε τα πάντα και κάνε αυτό που θες. Εσύ φοβάσαι. Φοβάσαι και τη ζωή και το θάνατο. Αν έχεις να διαλέξεις κάτι από τα δύο, διάλεξε να μη φοβάσαι τη ζωή. Είναι πιο εύκολο και πολύ λιγότeρο σκληρό. Αλήθεια. tested
    [COLOR="red"][B][I][FONT="Arial Black"]5 λεπτά θα κλάψω και τελειώνω :rolleyes:[/FONT][/I][/B][/COLOR]

  8. #23
    Που να σας εξηγώ...!!

    Ευχαριστώ για τις συμβουλές, πάντως.

    Φίλε axl100, ότι θέλω το έχει στη Θεσσαλονίκη, στην πόλη που εδώ και 2 χρόνια ψάχνω τρόπο και λόγο να μετακομίσω μόνιμα. Για την πληροφόρηση και της Νάντιας παρακάτω, φέτος δίνω πανελλαδικές...

    Νάντια, έμεινα έκπληκτος να διαβάζω αυτά που εγώ έγραψα στην απάντησή σου. Πάει καιρός από τότε...δεν σκέφτομαι πια την αυτοκτονία, no worries γι'αυτό. Δηλαδή την σκέφτομαι, αλλά όχι πια σαν μια λύση. Αυτό που λέω τώρα, είναι ότι μέχρι να σταματήσω να αναπνέω θέλω να έχω εξαντλήσει κάθε πιθανότητα διαμόρφωσης της ζωής μου όπως την θέλω.
    Έμεινα επίσης έκπληκτος με το "κυνήγησε την κοπέλα που αγαπάς"...και θα πω γιατί. Ορίστε ένα μικρό love story.

    Την 26η Νοεμβρίου 2011, μου έστειλε αίτημα φιλίας στο facebook ΕΚΕΙΝΗ (quote: "ο μεγάλος μου έρωτας", "εκείνη που με χώρισε και με έριξε σε λίμπο", "εκείνη που θα έδινα τα πάντα για να τη ξαναδω και μπλα μπλα μπλα"). Τρελάθηκα, προφανώς. Το δέχτηκα και της έστειλα αμέσως "τι κάνεις;;;"

    Αυτό έγινε μετά απο ότι έγραψα σε αυτό το site, ίσως και να εξηγεί την απουσία μου απο εδώ.

    Η κοπέλα αυτή σπουδάζει 500 χιλιόμετρα απο εδώ, κυριολεκτικά σε ξένο κράτος. Όταν της έστειλα, σε μερικές μέρες ήταν να κατέβει εδώ πάλι και κανονίσαμε να βρεθούμε. Βρεθήκαμε και ξεκινήσαμε ξανά, έχοντας συμφωνήσει σε όλα.
    Μέχρι τέλη Δεκεμβρίου όλα ήταν ονειρικά. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι η σιγουριά της: επέμενε να λέει ότι είναι σίγουρη για το τι νιώθει αυτή τη φορά, ότι είδε πως είναι οι άλλοι και κατάλαβε ότι κανείς δεν την έχει αγαπήσει όσο εγώ και άλλα τέτοια όμορφα και ωραία. Μέχρι που ξεκίνησε πάλι τα ίδια. Απο το να "κρύβεται" μέσω facebook κλειδώνοντας το προφιλ της (ενώ τα είχαμε ήδη συζητήσει ότι όλα αυτά είναι βλακείες και παιδιαρίσματα), μέχρι τη δυσανασχέτηση της στο να βρεθούμε. Μου είχε προτείνει να πάνω εκεί που σπουδάζει να μείνουμε μαζί για λίγες μέρες και μετά απο λίγο δεν ήθελε ούτε να με ακούει να το λέω. Πολύ δεν θέλει, την ρώτησα τι γίνεται. Μου είπε ότι θέλει να σταματήσουμε να μιλάμε για λίγο. Το λίγο ήταν μια εβδομάδα. Μετά τη ρώτησα μια και καλή τι διάολο γίνεται και μέσα στις απαντήσεις της ήταν και οι εξής, ακριβώς έτσι: "δεν ξέρω γιατί, δεν μου βγαίνει πια", "δεν μπορείς να με κατηγορήσεις, δεν ήξερα ότι θα γίνει αυτό". Απο τότε δεν ξαναμιλήσαμε. Το Σάββατο που μας πέρασε την είδα στον δρόμο, ήρθε μάλλον για σαββατοκύριακο και ούτε καν με χαιρέτησε όταν με είδε.

    Προσωπική μου άποψη είναι ότι έχει βρει άλλον. Λόγω της απόστασης και λόγω του ότι εγώ να με χαρώ είμαι πολύ αγαπησιάρης και εκείνης της έλειπε ο άντρας ο σωστός ο πρόστυχος, παίχτηκε κάτι με κάποιον απο εδώ, "φίλος" της υποτίθεται που τα έχει καλά με το άλλο φύλο, για την ακρίβεια ας μου επιτραπεί η έκφραση, πηδάει διαφορετική κοπέλα κάθε 5 μέρες και μπορεί να είμαι και υπερβολικός.
    Δεν ψάχνω ψυχανάλυση για αυτήν, προφανώς. Οφθαλμοφανές και σημασία έχει ότι δεν αξίζει τίποτα. Διάβασα κάτι που είχα γράψει και κατάλαβα ένα πράγμα που όμως δεν της το είπα, ότι έχω να δώσω πολλά σε μια κοπέλα και αυτή απλά δεν το αξίζει. Οπότε τέλος με την ιστορία αυτήν, για την πληροφόρηση του topic. Δεν την έχω ξεπεράσει εντελώς, εννοείται, αλλά έχω σημαντικότερα προβλήματα αυτή τη στιγμή από εκείνη. Λυπάμαι μόνο για την μέρα που θα μου ξαναστείλει "τι κάνεις"; και που θα χρειαστεί να επιλέξω αν θα της απαντήσω η όχι.

    Αυτά, δεκτές απαντήσεις τύπου too long didn't read :P

    Σας ευχαριστώ όλους για την συνεργασία, είστε αλάνια

  9. #24
    Γεια σου Happythoughts!
    Πολλοί παραξενεύονται ίσως με το αισιοδοξο nickname σου, αλλά μαντεύω ότι ίσως είναι λίγο εξισσοροπητικό, δηλώνοντας ότι προσπαθείς να κάνεις μόνο καλές σκέψεις μέσα σε αυτή τη μαυρίλα που νιώθεις ότι βρίσκεσαι...σωστά; Γιατί κι εγώ γι'αυτό διάλεξα το nick μου, σάνυ=sunnie= ηλιόλουστη!

    Καταρχήν, μπράβο που δίνεις Πανελλλήνιες ξανά και σε θαυμάζω που είσαι ένα τόσο παθιασμένο άτομο όπως είπανε και άλλοι. Παθιασμένο για τα ονειρά σου αλλά και την ίδια τη ζωή. Βάλε τον καλύτερο σου εαυτό και από τον Σεπτέμβρη σου εύχομαι να είσαι στη Θεσσαλονική σπουδάζοντας αυτό που τόσο αγαπάς. Όσον αφορά για το οικονομικό, μη φοβάσαι τίποτα παρά τις εποχές στις οποίες ζούμε. Κι εγώ σπούδασα κάτω από αντίξοες οικονομικές συνθήκες και μάλιστα κάτι που δεν με τρέλαινε κιόλας. Και παρα πολλά παιδιά. Να σου πω πως θα τα καταφέρεις; Θα κάνεις αυτό που έμαθες καλά να κάνεις εδώ και 2-3 χρόνια που τέλειωσες το λύκειο, θα δουλεύεις 3-4 φορές την εβδομάδα ως σερβιτόρος που όπως ξέρεις αυτό σημαίνει σίγουρα 100 ευρώ/εβδομάδα. Επίσης το Αριστοτέλειο έχει σχετικά με άλλα ΑΕΙ και ΤΕΙ καλή πρόνοια για τους φοιτητές, δηλ. αρκετές υποτροφίες και κληροδοτήματα. Αν θες σου στέλνω και σχετκά λινκ αλλά ούτως ή άλλως από τα πρώτα που θα κάνεις μόλις περάσεις είναι να ενημερωθείς σχετικά στο Παν/μιο και αυτοι θα σου στέλνουν ενημερώσεις για όλες τις υποτροφίες που βγαίνουν για οικονομικά αδύναμους φοιτητές. Η λέσχη απ' ότι ξέρω δεν παλεύεται πολύ στη Σαλόνικα αλλά ζήτα από τη μαμά σου αντί για λεφτά να σου στέλνει 1 πακετάκι την εβδομάδα με φαγητά. Ή αν αυτό δεν γίνεται κάνε καλά κουμάντα και προτίμησε να μαγειρεύεις τίποτα, παρά το πολύ junk food. Επίσης η Θεσ/κη έχει εστίες αλλά και πολλούς πρόθυμους φοιτητές να συγκατοικήσουν! Πιστεύω ότι θα τα καταφέρεις μια χαρά και θα είσαι πολύ περήφανος για τον εαυτό σου! Και δε θα μασήσεις ούτε με τους φοιτητάκους που θα πάνε να στο παίξουν μαγκιά, εσύ θα ξέρεις ποιος είσαι!

    Τώρα όσον αφορά το κατα πόσο είσαι ''παρανοικός" επειδή η φαντασία σου οργιάζει, νομίζω δεν είσαι με την παθολογική έννοια όπου μιλάμε για διαταραχές προσωπικότητας πολύ σοβαρές, αλλά είναι στοιχείο του τρόπου που σκέφτεσαι που όμως θα πρέπει να προσπαθήσεις πολύ να το διαχωρίζεις όσο γίνεται από την αληθινό κόσμο και να το κρατήσεις για την καλλιτεχνική σου ενασχόληση. Επειδή έχω το ίδιο ''πρόβλημα'' μαζί σου θέλω να σου πω ότι πρώτη φορά συναντάω μία παρόμοια ιστορία όσον αφορά αυτό το κομμάτι της ανεξέλεγκτης φαντασίας και φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο επάγγελμα που ήθελα διακαώς να ακολουθήσω είναι ηθοποιός-σκηνοθέτης-σεναριογράφος! Και ακόμη φυσικά απολαμβάνω πολύ τις καλες ταινίες και το θέατρο. Όμως ήδη από το γυμνάσιο είχα αρχίσει να προσαρμόζομαι σε αυτό που οι άλλοι μου έλεγαν "πραγματικότητα", αλλά δεν κατηγορώ τους άλλους, ίσως σε αντίθεση με εσένα εγώ έβαλα υπερβολικά νωρίς φραγμούς στα όνειρα μου. Τώρα παραείμαι "ρεαλίστρια" πια...Αν και δεν είμαι πολύ μεγαλύτερη σου.

    Αλλά η φαντασία μου εξακολουθεί να οργιάζει ώρες ώρες και φαντάζομαι προδοσίες, ίντριγκες, θανάτους, καταστροφές...και βασανίζομαι μόνη. Σε σχέση με την εφηβεία είμαι πολύ καλυτερα. Αλλοι με έχουν χαρακτηρίσει καχύποπτη αλλά είναι κάτι πέρα απο αυτο...Έίμαι όπως μου είμαι η ψυχοθεραπεύτρια άτομο με έντονη τάση να σκέφτομαι με εικόνες. Πχ τις προάλλες δε με έπαιρνε τηλ. μια φίλη μου για μήνες (χωρίς να της συμβαίνει κάτι) και εγώ αντί να σκεφτώ "οκ, άλλη μία φίΔη που εξαφανίζεται όταν δεν είμαι καλά ", μου έρχοταν εικόνες ότι με κακολογεί με μία άλλη φίλη μου και γελάνε, και ότι κάνει παρέα με τον πρώην μου και θέλει να μου το κρύψει και και και.... όλα αυτά με έντονες εικόνες... και μετά σκεφτόμουν-έβλεπα τις δικιές μου αντιδράσεις σε όλα αυτά κ.ό.κ. ! Κανονική ταινία. Και ξέρεις αυτά λειτουργούν σαν "αυτο-εκπληρούμενη προφητεία"...Δηλαδή μπορεί να σου προκαλέσουν τόσο άσχημα συναισθήματα που να κάνεις κακό στις διαπροσωπικές σχέσεις σου, προκαλώντας τους άλλους να σου φερθούν "άσχημα". Γιατί όπως βλέπω και τα δικά σου σενάρια σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με τους γύρω σου. Γι αυτό προσπάθησε να συνειδητοποιήσεις ότι η φαντασία σου είναι η δυναμική σου καλλιτεχνική φλέβα, που ίσως είναι τόσο έντονη που αν δεν τη διοχετεύσεις κάπου "ανακατεύεται" μέσα στον ψυχισμό σου, ειδικά όταν δεν είσαι γενικότερα καλά.

    Τέλος όσον αφορά τους γονείς σου, λυπάμαι που θα στο πω κι εγώ αλλά θα αργήσουν να καταλάβουν... Ίσως μόνο όταν δουν τους πρώτους καρπούς της προσπάθειάς σου όταν θα πάρεις την πρώτη διάκριση σου για νέους κινηματογραφιστές και θα τους ευχαριστήσεις μπροστά σε όλο τον κόσμο.. "For my mum and my dad!" χαχαχαχ!!! Αλλά όπως και να έχει εσύ το κάνεις για σένα και όχι για τους άλλους! Οπότε μη τρελένεσαι! Και ούτως ή άλλως τόσοι και τόσοι άνθρωποι όταν τους κορόιδευαν όλοι... αυτοί προχωρούσαν ακάθεκτοι και τα κατάφεραν. Αυτό το σημείο όμως να το προσέξεις. Είναι το κλειδί για να πάρεις τα πάνω σου, γιατί όλα τα άλλα τα έχεις. Μην τους αφήνεις να σε τρομοκρατούν ότι θα πας χαμένος, ότι θα πεινάς για πάντα κλπ. Αλλά για να μη χάνεις την ψυχραιμία σου κι εσύ παρ' τους λίγο στην πλάκα ή πες τους ότι θα σπουδάσεις γιατί πάντα μετράει ένα ακόμη χαρτί (και καλά) αλλά παράλληλα θα ψάχνεις και άλλες ευκαιρίες εκεί ... ή κάπως έτσι! Αυτοί φοβούνται μήπως δεν ωριμάσεις ποτέ και δε μάθεις να αυτοσυντηρείσαι και πεινάσεις. Μη νομίζεις ότι ειδικά στον τομέα των καλλιτεχνικών επαγγελμάτων ότι είναι πολλοί οι γονείς που ενθαρρύνουν τα παιδιά, δεν είσαι ο μόνος. Θα γνωρίσεις πολλά άτομα στη σχολή με το ίδιο παράπονο!

    Μη μασάς! Εύχομαι κάθε επιτυχία!

    ΥΣ: αφού έγιναν όλα αυτά με την κοπελιά, άστην. Προχώρα και μη μένεις πίσω για κανέναν!

  10. #25
    Γεια σου "ηλιόλουστη"!

    Το ψευδώνυμο όπως είπα και πιο πριν, ήταν στη διαφήμιση του Condemned 2, ενός παιχνιδιού για το Playstation. Η αφίσα έδειχνε ένα μωρό - κούκλα με κομμένα χέρια/πόδια/δε συμμαζεύεται, σε πρασινόμαυρο φόντο που έγραφε απο πάνω μέχρι κάτω συνέχεια με μικρά γράμματα "HAPPY THOUGHTS HAPPY THOUGHTS". Όταν έψαχνα ψευδώνυμο για την ιστοσελίδα αυτή, μου ήρθε φλασιά βλέποντας την αφίσα στον τοίχο μου καθώς εξυπηρετεί και τον σκοπό μου εδώ (να αραδιάσω τις σκέψεις μου και εντελώς άγνωστοι να τις σχολιάζουν) καθώς και την παρανοικοσχιζοφρενή τάση μου για σαρκασμό (βλέπε happy). Ελπίζω να σας κάλυψα όλους, μια και καλή!

    Πάσχω απο οξεία βαρεμάρα φίλη sunny και αυτό δεν μου βγαίνει σε καλό. Το δίνω πανελλήνιες ακούγεται super ultra yeah, αλλά στην πραγματικότητα για λόγους που δεν θα αναφέρω καν, οι πιθανότητες να περάσω είναι τόσες σχεδόν όσες και το να με συναντήσει στον δρόμο η Κατερίνα Λέχου, να με παρακαλέσει να κάνουμε σεξ και μετά να χρηματοδοτήσει την πρώτη μου ταινία. Βλακεία παράδειγμα, ξέρω, το μόνο αβέβαιο η ταινία θα ήταν :P

    Σοβαρεύομαι για το υπόλοιπο της απάντησης, δηλώνοντας πως δεν χάνω τις ελπίδες μου, έστω για μια ιδιωτική σχολή. Σήμερα κιόλας, πριν λίγες ώρες, είχαμε την ίδια, βαρετή αλλα και έντονη ταυτόχρονα συζήτηση με τους γονείς μου, πάλι. Άκουσα τα κλασικά "το μυαλό σου πάνω απο το κεφάλι σου", "δε λες να σοβαρευτείς με τίποτα", "όλο με μ@#%ες ασχολείσαι" και τα γνωστά. Σαν απάντηση κυρίως ο πατέρας μου άκουγε "δεν πρόκειται να καταλάβεις, δεν μπορείς να μου αλλάξεις τα θέλω" και τότε είναι που απαντούσε με υποτιθέμενη απάθεια "ε πάνε ψόφα της πείνας". Μου βρήκε να τον χαρώ σχολή πάνω σε κάτι που θέλει εκείνος να σπουδάσω, με "σίγουρη δουλειά" και δεν είναι ότι ειρωνεύομαι το επάγγελμα απλά απλά δηλώνει πόσο υποκριτής είναι. Μου έχει πει πολλάκις "δεν έχει φράγκο απο εμένα για σπουδες και μ@#$ες και τώρα ξαφνικά θέλει να με στείλει να σπουδάσω, πιο μακριά απο τη Θεσσαλονίκη, αρκεί να μην ασχοληθώ με τον κινηματογράφο. Επίσης με ρώτησε σε κάποια φάση, "γιατί τέτοια αντίδραση στην χειρονακτική εργασία"; και του απάντησα, ορθώς κατα την ταπεινή και στριμωγμένη σε μια γωνία άποψη μου, "και κιθαρίστας να μου λεγες να γίνω, την ίδια απάντηση θα έπαιρνες". Ώρες ώρες πραγματικά μου έρχεται να πάω να πω ότι είμαι gay. Αυτό ήταν, μπαμπά, έγινε μια φάση με τον γιάννη και μου άρεσε, στο εξής θα είμαι τόσο gay που θα οργανώσω παρέλαση τιμής και δόξας των ομόφυλων στην μικρή επαρχιακή μας πόλη". Να δω τι διάολο θα πει.

    Είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεκινήσεις χωρίς την στήριξη των γονιών, αυτό κατάλαβα. Αυτή τη στιγμή δεν έχω δουλειά, δίνω πανελλαδικές χωρίς φροντιστήρια και γενικά οι πρωταγωνιστές του hostel μπορούν να με βλέπουν και να νιώθουν ανακούφιση για την ποιότητα της ζωής τους. Ο πατέρας μου δεν αντιμετωπίζεται με τίποτα και τα "έξω" θηρία ιδρώνουν στην ιδέα του ερχομού μου.

    Σε νιώθω sunnie βαθιά μέσα στο δέρμα μου να σκαρφαλώνεις μέχρι το μέτωπο μου και να γίνεσαι ανυσηχίες, φοβίες και γάγκραινα του συνειδητού και του ασυνείδητου! Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο σε καταλαβαίνω. Ευτυχώς, διάβασα το original θέμα που έγραψα και κατάλαβα ότι δεν με επιρεάζουν πια τόσο σαν άτομο όλα αυτά τα κουκουρούκου. Πάντως έχω κρατήσει το ταλέντο μου να γυρνάω τις ψυχώσεις των άλλων εναντίον μου και ίσως να έχεις δίκιο, μάλλον πρέπει να το κρατήσω...δεν ξέρω.

    Τέλος, μάλλον δεν πρέπει να πω "για τον μπαμπά" μπροστά σε κοινό...μετά ποιος τον ακούει "ρεζίλι με έκανες ρε συ", "όλο μ@#@ες κάνεις" και πάει λέγοντας :P

    Να'σαι καλά!

  11. #26
    Α ρε φιλε μονο να ξερες σε ποσα μοιαζουμε. Εγραψα ενα κειμενο κατεβατο και καταλαθως πατισα κατι και σβηστηκε, δεν ψηνομαι να το ξαναγραψω διοτι μεσα στο χαος του μυαλου μου πατωνω με το συντακτικο, τεσπα, δεν εισαι μονος, κρατα γερα, θα βρεις τον δρομο σου, καποια στιγμη ο θυμος σου θα μετατραπει σε κραυγη, επειτα ξενερα που για μενα συνεπαγεται με το 0, απο κει και μετα χτιζουμε, ολα ειναι ενα ρισκο, ο κοσμος ειναι σαπιος, βλεπουμε πισω απο μασκες/φασματα και μας αποκαλουν τρελους, ξερεις ποσους σκαρτους εχω κανει περα? καθε μερα, κρατα λιγους και καλους στη ζωη σου, δυστυχως το νοημα εχει χαθει, αγαπη μονο

  12. #27
    Με την κοπέλα, σου δωσε να καταλάβεις ότι δεν ενδιαφέρετε, ειτε δεν εισαι του γουστου της ειτε βρήκε άλλον, δύσκολη η απογοήτευση του χωρισμού και της απόρριψης, επιλογή να βρεις το κουραγιο, να φανεις δυνατος να το ξεπεράσεις και να πας παρακάτω, και το παρακάτω λόγω της ήδη αποκτηθείσας εμπειρίας, αυτό λέει η δική μου εμπειρία, είναι κάτι καλύτερο από το προηγούμενο. Ως προς το θέμα δουλειάς, άμα ξεκινήσεις κάτι που δε σ' αρέσει, και το επιλέξεις επειδή σου το επιβάλανε ή επειδή έχει λεφτά, ειτε θα βγεις ένας αποτυχημένος επαγγελματίας δεμένος σε μια δουλεια για το μισθό είτε θα την εγκαταλείψεις και θα ναι σα να ξεκινάς από την αρχή και δεν ξέρω σε τι ηλικία θα σαι τότε και πόσο εφικτό θα σου ειναι τοτε να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο. Δεν ξέρω τι προοπτικές έχει ο τομέας που σ ενδιαφέρει, δεν ξέρω αν θα μπορούσες παράλληλα να το συνδυάσεις με άλλη δουλειά. Στην εποχή μας υπάρχει η έννοια του εφικτού. Σημασία όμως έχει να κάνουμε αυτό που μας αρέσει, να έχουμε το πεισμα να τα καταφερουμε να το πετυχουμε μεσα από τις απογοητευσεις της ζωής.
    γιάννης

  13. #28
    Εγω να δεις πως οδηγουμαι στην παρανοια.ή θα τους σκοτωσω ολους ή θα σκοτωθω εγω! ! ! ! ! ! ! ! !

  14. #29
    Quote Originally Posted by Kortha View Post
    Εγω να δεις πως οδηγουμαι στην παρανοια.ή θα τους σκοτωσω ολους ή θα σκοτωθω εγω! ! ! ! ! ! ! ! !
    τι σου κάνανε δλδ?
    δυστυχώς άμα είμαστε αδύναμοι σαν χαρακτήρες και καλοσυνάτοι είμαστε πιο ευάλωτοι και πιο εύκολοι στόχοι. κάπου σ' αυτό ξεκινά το πρόβλημα.
    γιάννης

  15. #30
    Ακριβως.Οικογενεια.Τους προστατευουμε επειδη πρεπει να τους προστατεψουμε.Αλλα ειναι αδυναμια που εχει καθε καλος ανθρωπος.Το ιδιο με τις σχεσεις.Νιωθει κανεις ετσι :
    -The moment I saw you, I knew it’d be the closest I’d get to being… close. I didn’t know what to do with that feeling,happiness.
    But they know now! And they’re hungry. Really hungry.
    Because for as long as I’ve known, they’ve been chasing me and now they’re ready, now they’re strong enough to break through.
    And I can’t fight them.
    I used to be able to when I was strong but… you’ve made me weak.
    And now I can’t, I can’t!

    Οι ανθρωποι ειναι αχορταγα πλασματα και παρτε το παραδειγμα του αδαμ και της ευας.απληστοι,ακορεστοι,τα εχουμε ολα αλλα θελουμε ΚΑΙ το μηλο.Παντα θα εκμεταλευτουν τις αδυναμιες,παντα θα ρουφανε μεχρι τον πυρηνα,παντα θα σχολιαζουν,θα στενοχωρουν,θα καταστρεφουν.Χωρις οπλα ειμαστε αδυναμοι και τα οπλα αυτα ειναι η καχιποψια,η αμφιβολια,η σκληροτητα! Δεν νομιζω οτι μπορω ουτε θελω ουτε αντεχω να παλεψω σε αυτο τον κοσμο.

Page 2 of 3 FirstFirst 123 LastLast

Similar Threads

  1. ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ;
    By ortimo in forum Κατάθλιψη - Δυσθυμία
    Replies: 1
    Last Post: 13-01-2011, 23:37
  2. Παράνοια
    By carrot in forum Ψυχώσεις & Σχιζοφρένεια
    Replies: 14
    Last Post: 23-12-2010, 21:32
  3. Ενω εχω αναγκη απο φιλιες νιωθω παραξενα καπως εξαρτημενη κ θελω να φευγω..νιωθω ενοχη γι αυτο..
    By Girl25 in forum Σεξουαλικότητα, παρεκκλίσεις, σεξουαλική ταυτότητα
    Replies: 26
    Last Post: 22-07-2010, 01:20
  4. Παρανοια
    By joy in forum Ψυχώσεις & Σχιζοφρένεια
    Replies: 7
    Last Post: 20-09-2006, 20:00
  5. ΕΚΦΡΑΣΗ-ΠΑΡΑΝΟΙΑ
    By dinad in forum Σεξουαλικότητα, παρεκκλίσεις, σεξουαλική ταυτότητα
    Replies: 3
    Last Post: 03-08-2006, 15:28

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •