Φοβάμαι ότι είμαι βαριά άρρωστη και δεν δίνουν σημασία... - Page 2
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Σύντομες ανακοινώσεις ] [ Προστασία ανηλίκων ]
Page 2 of 2 FirstFirst 12
Results 16 to 21 of 21
  1. #16
    Banned
    Join Date
    Sep 2009
    Posts
    19,486
    μαλλον δε θελεισ να πιστεψεισ οτι ειναι ψυχολογικο γιατι αν ηταν ετσι θα ελεγεσ κατευθειαν ψυχολογικο ειναι χεστο θα τη διαλεγε το μυαλο σου σαν την πιο ευκολη λυση

  2. #17
    Ο τίτλος στο θέμα σου ξεκινά με το "φοβάμαι.."
    Αν σκεφτείς ότι ο φόβος μπορεί ν' αντιμετωπιστεί σχεδόν σε ποσοστό 90% τότε το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να τον
    αποδεχτείς. Από την στιγμή που θα τον αποδεχτείς αυτό που φοβάσαι ότι θα συμβεί π.χ. το όποιο κακό εξαφανίζεται!
    Πάντα να θυμάσαι ότι απ' το καλό υπάρχει το καλύτερο!
    Το υποσυνείδητό μας, που ευθύνεται για την λειτουργία σώματος και ψυχής καλείται να επιδιορθώσει κάθε δυσκολία, που
    αντιμετωπίζουμε και να θεραπεύσει κάθε νόσο είτε πρόκειται για σωματική είτε για ψυχική.
    Ωστόσο αν συντηρούμε τον φόβο στερούμε απ' το υποσείδητό μας αυτή την θεραπευτική του δύναμη!
    Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τον νου! Η παντοδύναμη αυτή οντότητα αν λυτρωθεί από τον φόβο θα μπορέσει τότε
    μόνη της να λύσει το κάθε μας πρόβλημα.

    Συμπέρασμα: Έλεγχο στις σκέψεις που αφήνουμε να γεννιούνται στο μυαλό μας!
    Άσε τη ζωή που κάνεις... και ψάξε για τη ζωή που χάνεις

  3. #18
    Γεια σας και απο μενα!Χρονια πολλα σε ολους!Εγω θελω να γραψω,μετα απ αυτα που διαβασα,οτι οι πιο δυνατες φοβιες,πιστευω,οτι ειναι αυτες που προερχονται απο την αρρωστια η τον θανατο καποιου πολυ κοντινου μας ανθρωπου.Εγω υποφερω τα τελευταια χρονια απο ενοχλησεις στην καρδια μου(τις οποιες τις εχω ψαξει,δεν το χω αφησει)και τον καθημερινο καταραμενο φοβο του θανατου!!!!Ολα αυτα,μετα απ τον ξαφνικο θανατο του μπαμπα μου σε νεα ηλικια!Ειναι τραγικο να ζεις καθε μερα μ αυτο τον φοβο,ΤΡΑΓΙΚΟ!!!!

  4. #19
    Ζητάω συγννώμη από όλους αλλά δεν είχα πρόσβαση στο ίντερνετ...Πήγα και σε 3ο γυναικολόγο και μου είπε πως δεν είναι τίποτα αυτό που έχω στον μαστό και δεν χρειάζεται καν υπέρηχο...Κατάλαβα μέσα μου πως και οι 3 αποκλείεται να είχαν τον παραμικρό ενδοιασμό και με άφηναν ''ξεκρέμαστη'' οπότε ηρέμισα κάπως...Οι ενοχλήσεις στις μασχάλες και στο στήθος ακόμα καλά κρατούν δυστυχώς,αλλά είπα μέσα μου πως είναι μυϊκοί πόνοι(έτσι μου λένε όλοι οι γιατροί) και πλέον τσαντίζομαι και δίνω λιγότερη σημασία από πριν...Τα δέκατα και αυτά ακόμα συνεχίζονται αλλά πλέον και σε αυτά δεν πρέπει να δίνω σημασία... Δεν γίνεται να έχω κάτι τόοοοσους μήνες... Θα είχε εκδηλωθεί ήδη και θα ήμουν πολύ χειρότερα πλέον... Ψάχνομαι και κακώς ψάχνομαι...Με έκανα αρρωστοφοβική και δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα γιατί μου το έκανα αυτό το κακό στον εαυτό μου....
    Έψαχνα μονίμως για κύστες παντού...Με ενοχλεί ένα σημείο(κάτω από τον αριστερό μαστό) και μου λέει η γιατρός μα εκεί είναι τα πλευρά σου...Και κατάλαβα ότι δεν γίνεται να έχω κάτι στα πλευρά μου και να μην φάνηκε έστω στην ακτινογραφία θώρακος... Αρχίζω και νιώθω χαζή με όλες αυτές τις ενοχλήσεις μου και θεωρώ πως χάνω όμορφες στιγμές από την ζωή μου...
    Προσπαθώ να ξεχνιέμαι και να μην δίνω σημασία στις ενοχλήσεις... ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΡΚΙΝΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΩ....Απλά είμαι χαζή...

  5. #20
    Senior Member
    Join Date
    Apr 2012
    Location
    Αθήνα
    Posts
    332
    Καλημέρα, να ξέρεις ότι δεν είσαι η μόνη που το περνάει αυτό. Κάπως έτσι βρήκα κι εγώ αυτό το forum. Κι εγώ μετά από πολλές επισκέψεις σε γιατρούς, εξετάσεις, ψυχολογους, κατέληξαν όλοι στο ίδιο συμπέρασμα, αγχώδη διαταραχή, κρίσεις πανικού κ έτσι κ δεν ηρεμήσω θα χειροτερεύω τα πράγματα. Μέχρι αγχολυτικά μου έδωσε κάποια νευρολόγος αλλά δε τα πήρα ποτέ. Πρώτον, δε θέλω να παίρνω χάπια γιατί κάποια στιγμή έπαθα αλλεργία από ένα χάπι κ από τότε φοβάμαι όλα τα φάρμακα κ δεύτερον το πήρα κ πατριωτικά! Όχι λεω! Από τα 28 μου με αγχολυτικά! Μόνο το μυαλό μου είναι που θέλει φροντίδα. Εμένα μου ξεκίνησε η αρρωστοφοβία, μετά από μια διάγνωση που κάνανε στη ξαδέρφη μου κ κολλητη μου φίλη τότε, ότι έχει καρκίνο κ έχει πολύ λίγες πιθανότητες να το ξεπεράσει! Το έζησα από πολύ κοντά όλο το σκηνικό κ από τότε ότι κι αν είχα, τσιμπήματα στη καρδιά, μουδιάσματα, πόνος στο κεφάλι, θεωρούσα ότι ήταν καρκίνος! Τελικά η ξαδέρφη μου το ξεπέρασε αλλά εγώ έμεινα πίσω... τη μία παθαίνω έμφραγμα, την άλλη καρδιά, μόνιμα ο καρκίνος κ άλλα πολλά... Κάποιος μου είπε ότι αν είχα κάτι οργανικό κ σοβαρό, θα φαινόταν, δε θα μπορούσα να βγάλω τη μέρα, να κάνω τη δουλειά μου ακόμη δε θα ξεχνιόμουν τις ώρες που περνάω καλά, θα συνέχιζε ο πόνος. Εγώ για να σταματήσω να αγχώνομαι σκέφτομαι ότι όταν είμαι με φίλους, σταματάνε τα συμπτώματα που σημαίνει ότι δεν είναι κάτι οργανικό. Το παλεύω πολύ.. σε νιώθω αλλά πρέπει να σταματήσουμε να παίζουμε με το μυαλό μας! Για παραδειγμα, προχθες σηκώθηκα με πόνο στο στηθος, στη πλατη κ ένα μουδιασμα στο σαγόνι, τι σκέφτηκα κατευθείαν? ΚΑΡΔΙΑ!!! μιλάω με τη ψυχολόγο μου κ μου λεει το εξής: Ήσουν ξεσκέπαστη? Εεε... ναι λέω γιατί ίδρωσα κ πέταξα το πάπλωμα... μου λεει: μμμ... ναι σίγουρα καρδιά είναι, δεν έπαθες ψύξη ή κάποιο κρύωμα! Το μουδιασμα όμως? το μούδιασμα είναι επειδή δε φοράω το μασελακι το βράδυ για να μη σφίγγω τα δόντια μου... Ξαφνικά όλα πέρασαν, όταν τα επεξεργάστηκα... Είναι κουραστικό, είναι δύσκολο αλλά να ξέρεις, εσύ ελέγχεις το μυαλό σου. Θα μου πεις μιλάω κι εγώ αλλά ειλικρινά το παλεύω οσο μπορώ. Δε θα το αφήσω να με πάρει άλλο από κάτω!

  6. #21
    Junior Member
    Join Date
    Apr 2012
    Location
    Αθήνα
    Posts
    26
    Quote Originally Posted by LIONLIBRA View Post
    Ζητάω συγννώμη από όλους αλλά δεν είχα πρόσβαση στο ίντερνετ...Πήγα και σε 3ο γυναικολόγο και μου είπε πως δεν είναι τίποτα αυτό που έχω στον μαστό και δεν χρειάζεται καν υπέρηχο...Κατάλαβα μέσα μου πως και οι 3 αποκλείεται να είχαν τον παραμικρό ενδοιασμό και με άφηναν ''ξεκρέμαστη'' οπότε ηρέμισα κάπως...Οι ενοχλήσεις στις μασχάλες και στο στήθος ακόμα καλά κρατούν δυστυχώς,αλλά είπα μέσα μου πως είναι μυϊκοί πόνοι(έτσι μου λένε όλοι οι γιατροί) και πλέον τσαντίζομαι και δίνω λιγότερη σημασία από πριν...Τα δέκατα και αυτά ακόμα συνεχίζονται αλλά πλέον και σε αυτά δεν πρέπει να δίνω σημασία... Δεν γίνεται να έχω κάτι τόοοοσους μήνες... Θα είχε εκδηλωθεί ήδη και θα ήμουν πολύ χειρότερα πλέον... Ψάχνομαι και κακώς ψάχνομαι...Με έκανα αρρωστοφοβική και δεν μπορώ να καταλάβω ακόμα γιατί μου το έκανα αυτό το κακό στον εαυτό μου....
    Έψαχνα μονίμως για κύστες παντού...Με ενοχλεί ένα σημείο(κάτω από τον αριστερό μαστό) και μου λέει η γιατρός μα εκεί είναι τα πλευρά σου...Και κατάλαβα ότι δεν γίνεται να έχω κάτι στα πλευρά μου και να μην φάνηκε έστω στην ακτινογραφία θώρακος... Αρχίζω και νιώθω χαζή με όλες αυτές τις ενοχλήσεις μου και θεωρώ πως χάνω όμορφες στιγμές από την ζωή μου...
    Προσπαθώ να ξεχνιέμαι και να μην δίνω σημασία στις ενοχλήσεις... ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΡΚΙΝΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΩ....Απλά είμαι χαζή...
    Κοριτσάκι μου.. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο "χάρηκα" που διάβασ το ποστ σου.. Πραγματικά σε καταλαβαίνω.. Πάσχω και εγώ από νοσοφοβία (από ότι μου λένε) και πέρσυ τον ιούνη μου εμφανίστηκε ένας πόνος κάτω από τον αριστερό μαστό όπως λες και εσύ.. Σαν τσίμπημα να το πω, σαν ενόχληση.. Του έδινα πολύ μεγάλη σημασία κοντά ένα μήνα.. Πίστευα ότι έχω καρδία και όλα τα συναφή.. Όταν πήγα στην παθόλογο μου μόνο που δεν έβαλε τα γέλια.. Μου εξήγησε ότι είναι από τις μπανέλες και τα σουτιέν και ότι ο πόνος είναι στο κόκαλο που μου πίεζε.. Κατα έναν περίεργο τρόπο δεν με 3ανάπιασε ο πονος αυτος για μεγαλο χρονικο διαστημα , γιατι ειχα νεους πονους να ασχοληθω.. Κατα τον Φεβρουαριο, εκανε παλι την εμφανιση του και αρχισε να με ενοχλει.. αμεσως τρομοκρατηθηκα πιστευα παλι οτι ειναι καρδια (παρολο που ειχα κανει καρδιογραφημα και υπερηχο-τριπλε3) αλλα προσπαθουσα να μη του δινω βαση.. Με επιανε που και που ιδιαιτερα οταν ημουν σπιτι.. Οταν βγαιναμε ή πηγαινα εκδρομη αφαντος ο πονος.. Με τα πολλα τωρα που έχασα τη μαμα μου στις 20/3 ο πονος εγκατασταθηκε και δεν λεει να φυγει.. Ξαναπηγα στην παθολογο μου και μου ειπε οτι τωρα θα με πιασουν πολλα.. Και οντως καθε μερα εχω κατι να ασχολουμαι και ολα περι καρδιας γιατι το χω συνδεσει με την ανακοπη που χασαμε την μαμα μου.. Ενω εχω απελπιστει και λεω οτι δν ειναι κατασταση αυτη προσπαθω καπως να συνελθω.. εχω αρχισει και δε δινω βαση και προσπαθω να απασχολω το μυαλο μου με οτι μου ρθει για να μη σκεφτομαι.. Εξαλλου ειναι και αυτο που λες εσυ.. Αν ειχαμε κατι τοσους μηνες θα χαμε μεταφερθει στα εκτακτα, καπως θα φαινοταν δεν μπορει.. Νομιζω οτι χανουμε το νοημα της ζωης και τις μερες μας χωρις λογο.. Με το να περιμενουμε να παθουμε κατι για να χουμε ασχοληθουμε.. Γι'αυτο απο δω και περα δυναμη και μολις ερχονται τα "πονακια" ας μη το βαζουμε αμεσως κατω..

Page 2 of 2 FirstFirst 12

Similar Threads

  1. Replies: 34
    Last Post: 01-08-2011, 16:32
  2. Replies: 2
    Last Post: 14-03-2011, 12:04
  3. Τραγουδια που μας δινουν κουραγιο....!
    By Molostroi in forum Αυτοβοήθεια & Υποστήριξη
    Replies: 7
    Last Post: 20-11-2010, 23:08
  4. Πολύ βαριά περίπτωση
    By Spyrus in forum Ψυχώσεις & Σχιζοφρένεια
    Replies: 64
    Last Post: 28-09-2009, 21:27
  5. άρρωστη αγάπη
    By ευα in forum Σεξουαλικότητα, παρεκκλίσεις, σεξουαλική ταυτότητα
    Replies: 18
    Last Post: 01-05-2007, 03:23

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •