Βοήθεια..
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Σύντομες ανακοινώσεις ] [ Προστασία ανηλίκων ]

Results 1 to 4 of 4
  1. #1
    Junior Member
    Join Date
    Mar 2017
    Posts
    1

    Βοήθεια..

    Καλησπέρα σε όλους.
    Σας γράφω πριν τρελαθώ τελείως. Ελπίζω κάποιος να με βοηθήσει.
    Είμαι γυναίκα, 24 χρονών. Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου σαν μικρό παιδί, πάντα κάτι δεν πήγαινε καλά με τον τρόπο σκέψης μου αλλά έκανα τα "στραβά μάτια" και έτσι προχωρούσε η ζωή..
    Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016 που μετακόμισα εξωτερικό. Στην αρχή όλα φαινόντουσαν καλά, ήμουν χαρούμενη και αισιόδοξη. Ήταν η πρώτη φορά που έφευγα απο το σπίτι μου (πρώτη φορά που έμπαινα σε αεροπλάνο, που έπιασα δουλειά μόνη μου κλπ) οπότε είχα λίγο άγχος και το θεώρησα φυσιολογικό. Η δουλειά που είχα τότε με έφτανε στα όρια μου, αλλά ήταν κάτι προσωρινό μέχρι να σταθώ στα πόδια μου, οπότε έκανα υπομονή. Τον Νοέμβριο του 2016 με επισκέφτηκε ένας καλός φίλος* απο Ελλάδα, και όταν έφυγε κατέρρευσα. Άρχισα να αγχώνομαι για το αν θα τα καταφέρω στο εξωτερικό, δεν μπορούσα πλέον να ελέξω την μοναξιά, η ψυχολογία μου ήταν χάλια 24/7, με αποκορύφωμα μια κρίση απροσωποποίησης*. Θυμάμαι μιλούσα στο τηλέφωνο με τους γονείς μου, με τους φίλους μου, και ένιωθα σαν μην είναι υπαρκτά πρόσωπα. Έμπαινα στο Facebook να δω φωτογραφίες της μητέρας μου μήπως και καταφέρω να πίσω τον εαυτό μου ότι η μητέρα μου όντως υπάρχει. Ένιωθα σαν μην έχω τόπο καταγωγής, ούτε γονείς ούτε φίλους. Ένιωθα ότι χάνω τον εαυτό μου, και έκλεισα εισητήρια να γυρίσω πίσω. Αρχές Δεκεμβρίου έκλεισα εισητήρια για 16/1, αλλά ούτε μέχρι τότε δεν άντεξα και έκλεισα καινούργια εισητήρια για 9/12.
    Γύρισα λοιπόν αρχές Δεκεμβρίου και όλα ήταν καλά. Με το που γύρισα ένιωθα άλλος άνθρωπος, σαν να πέρασαν όλα. Θεώρησα ότι το εξωτερικό δεν είναι για μένα τελικά αλλά είχα και δεύτερες σκέψεις (μήπως τα παράτησα νωρίς κλπ...), όμως γενικά ήμουν πολύ καλά ψυχολογικά. Είδα οικογένεια, φίλους και γνωστούς και αυτό με ανέβασε ψυχολογικά. Είχα ένα άγχος για το "τι κάνουμε τώρα;" επειδή δεν είχα δουλειά, αλλά θεώρησα ότι αργά ή αργότερα θα έβρισκα μιας και είχα ήδη κλείσει κάποιες σοβαρές συνεντεύξεις.
    Όλα πήγαιναν καλά μέχρι μέσα Φεβρουαρίου, όπου και ξύπνησα ένα Σάββατο με ενοχλήσεις στο στήθος. Το μυαλό μου πήγε στο χειρότερο - καρκίνος στο στήθος. Έκανα ψηλάφηση και πάνω στο άγχος μου ούτε που καταλάβαινα τι έπιανα. Ζήτησα απο τον κολλητό μου* (πτυχιούκο Ιατρικής) να κάνει ψηλάφηση και αυτός. Ούτε αυτός έπιασε κάτι. Εγώ δεν ηρέμησα και έκλεισα ραντεβού με Μαστολόγο. Ούτε η Μαστολόγος έπιασε κάτι, και με διαβεβαίωσε ότι οι ενοχλήσεις έχουν να κάνουν με ανωμαλίες του κύκλου. Όταν της είπα ότι φοβάμαι καρκίνο στον μαστό μόνο που δεν γέλασε - είναι σχεδόν απίθανο σε αυτή την ηλικία. Μου είπε σε 2 εβδομάδες να κάνω υπέρηχο, μην τυχόν και υπάρχει κάποια κύστη (ο υπέρηχος βγήκε καθαρός, το θέμα είναι ορμονικό).
    Απο τότε και μέχρι τον υπέρηχο, πέρασαν απο το μυαλό μου τα πάντα όλα. Με ενοχλούσε κάτι στην μασχάλη, και πίστευα ότι ο καρκίνος απο το στήθος έκανε μετάσταση στους λεμφαδένες. Με έπιανε μούδιασμα στο χέρι και νόμιζα ότι είμαι στο αρχικό στάδιο Σκλήρυνσης Κατά Πλάκας, και άλλα τόσα. Στην αρχή το έλεγχα κάπως όλο αυτό. Σκεφτόμουν ότι τρώγομαι με τα ρούχα μου, γιατί απο εκεί που είχα συνηθίσει απο 18 χρονών να είμαι όλή μέρα στο πόδι (σχολή, δουλειά, ωδείο, και σχέση) ξαφνικά βρέθηκα να πρέπει να ξαναρχίσω απο το μηδέν. Σίγουρα με επηρέασε το γεγονός ότι ένας φίλος μου (24 χρονών και αυτός) διαγνώστηκε πρόσφατα με καρκίνο. Λίγους μήνες μετά απο αυτό διαγνώστηκε και η ξαδέρφη μου (μόλις 18 χρονών) με καρκίνο στους λεμφαδένες. Ευτυχώς πάνε και οι δύο καλά. Πλέον όμως δεν μιλάμε για απλό άγχος. Δεν φοβάμαι μην τυχόν και αρρωστήσω. Φοβάμαι ότι θα πεθάνω. Με έχει πιάσει κάτι σαν κακό προαίσθημα ότι θα πεθάνω μικρή. Όχι απαραίτητα στα 24, αλλά στα 27 ή στα 30 κλπ.. Όχι συγκεκριμένα απο καρκίνο εδώ ή εκεί, ή τροχαίο ή οτιδήποτε. Απλά φόβος - σιγουριά καλύτερα - ότι ο χρόνος μου τελειώνει και μάλιστα σύντομα. Νιώθω ότι τελειώνω, ότι θα φύγω. Και τις ελάχιστες στιγμές μέσα στην μέρα που καταφέρνω να πάρω το μυαλό μου απο αυτό, με πιάνουν άλλες εμμονές - πχ ότι σύντομα θα πεθάνει ο πατέρας μου ή η μητέρα μου. Την σιγουριά ότι το κακό μου προαίσθημα θα βγει αληθινό την βασίζω στο ότι πολλές φορές τα κακά μου προαισθήματα βγαίνουν. Πχ κανόνισα αυτή την εβδομάδα να δω κάποιους φίλους, ένιωθα ότι θα το ακυρώναμε τελευταία στιγμή και όντως έτσι έγινε.
    Πάντα είχα διάφορες φοβίες (πριν 10 χρόνια είχα κάτι παρόμοιο, ένιωθα ότι θα πεθάνει η γιαγιά μου. Όλα μέρα έκλαιγα. Ήταν υγιέστατη και ζει ακόμα!). Τώρα όμως έχει παραγίνει όλο αυτό. Νιώθω ότι κουράζομαι και σωματικά. Ώρες ώρες εύχομαι να πεθάνω πραγματικά μπας και σταματήσω να σκέφτομαι. Δεν αντέχω άλλο. Είχα και άλλες φοβίες απο μικρή, φοβόμουν μήπως δεν παντρευτώ, δεν κάνω παιδιά. Και τώρα σκέφτομαι πως καλά έκανα και τα πίστευα αυτά - αφού θα πεθάνω σύντομα πως θα κάνω οικογένεια...; Η κατάσταση έχει γίνει ανυπόφορη. Αν μπορούσα να παρομοιάσω το μυαλό μου με μηχανή, θα έλεγα ότι είναι ένας τροχός που γυρίζει συνέχεια και πλέον έχει πάρει φωτιά! Κοιμάμαι και ξυπνάω χάλια. Μου φαίνονται όλα μάταια. Θέλω να βάλω τα κλάμματα γιατί δεν θέλω να πεθάνω. Ότι οι γονείς μου θέλω να πάθουν κάτι. Συγχρόνως νιώθω ενοχές που έστω μέχρι τώρα, 24 ολόκληρα χρόνια, είχα μια ευτυχισμένη ζωή - δεν μου έλειψε τίποτα, όλοι είναι καλά στην οικογένεια μου, γονείς, αδέρφια, παππούδες, γιαγιάδες (μέχρι και προγιαγιάδες γνώρισα). Και αυτές οι ενοχές με κάνουν να νιώθω σαν σκουπίδι, και νιώθω ότι θα έπρεπε να λέω και ευχαριστώ (στον Θεό; Στο σύμπαν; Δεν ξέρω που..) που τουλάχιστον γνώρισα κάποιες χαρές, και πως πόσο καιρό ακόμα νομίζω ότι θα κρατήσει αυτή η ευημερία; Τι σημασία λοιπόν έχει που θα πεθάνω σύντομα; Τουλάχιστον έζησα κάποια καλά πράγματα. Για τέτοιες σκέψεις μιλάμε.

    Δεν αντέχω άλλο.



    *Ο φίλος που με επισκέφτηκε στο εξωτερικό και έκανε την ψηλάφηση με γνωρίζει απο μικρή. Μεγαλώσαμε μαζί και γνωρίζει πολλά απο τα "προβλήματα" μου. Τελείωσε πρόσφατα την Ιατρική και σκοπό να γίνει Ψυχίατρος. Με την βοήθεια του κατάλαβα τι ήταν αυτό που με έπιασε όταν έλειπα.. Τα αποδίδει όλα αυτά σε διαταραχές άγχους, χωρίς φυσικά να μπορεί να πει και αυτός κάτι παραπάνω..

  2. #2
    Senior Member
    Join Date
    Sep 2012
    Location
    Στον ουρανό με τα άστρα!
    Posts
    4,367
    Πάνε σε έναν ειδικό. Κλείσε ραντεβού με ένα Κέντρο Ψυχικής Υγείας εκεί θα σου πούνε καλύτερα. Εμείς δεν είμαστε ειδικοί να κάνουμε διάγνωση.

  3. #3
    Σίγουρα δεν είμαστε ειδικοί και δεν μπορούμε να σου πούμε θεωρητικά τι πιστεύουμε πως συμβαίνει. Μην περιμένεις άλλο για να κλείσεις ένα ραντεβού με έναν γιατρό. Χάνεις χρόνο από τη ζωή σου μένοντας σε αυτόν τον κυκεώνα! Όλα θα πάνε καλά, κάπου βαθία μέσα σου το ξέρεις, όμως δράσε! Περιμένουμε νέα σου!

  4. #4
    Senior Member
    Join Date
    Aug 2008
    Location
    roof garden
    Posts
    1,814
    κοιτα να παρεις καποιο καινουργιο φαρμακο και θα κελαηδας.

    δεν υπαρχει αναγκη να υποφερεις.
    Με τη δύναμη του Θεού να έχετε τα τσάκρα σας ανοιχτά, καθαρά, φωτισμένα κ δε θα πιάνει κανένα κακό.

Tags for this Thread

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •