Καρκίνος... (όχι το ζώδιο) - Page 2
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Σύντομες ανακοινώσεις ] [ Προστασία ανηλίκων ]
Page 2 of 4 FirstFirst 1234 LastLast
Results 16 to 30 of 56
  1. #16
    Banned
    Join Date
    Sep 2009
    Posts
    19,486
    Κάνει στο σπίτι ότι γουστάρει θέλει να πιει μία ώρα καφέ το πρωί θα πιει θέλει να φάει φασολάδα θα φάει θέλει να πάει διακοπές θα πάει κοινώς ότι πει είναι νόμος να στο πω απλά

  2. #17
    Εγω αυτο που έζησα δεν το εύχομαι ουτε στον εχθρό μου.. ή μάλλον αυτό που έζησε η μάνα μου γιατί εγώ είμαι ακόμη εδώ και εκείνη δεν είναι..και εκεινη υπέφερε τόσο οσο δεν έχω δει κανένα άλλο άνθρωπο να υποφέρει και έχω χάσει πολλούς απο καρκίνο αλλά η τραγωδια της μητερας μου ηταν οτι χειροτερο...
    Ενας υπεροχος άνθρωπος, μια δυναμικη γυναικα..το μονο που δεν της άξιζε ήταν αυτο το μαρτύριο.. Δεν θα μπω σε λεπτομεριες για να μην σας μαυρισω την ψυχη.. το μονο που θα πω ειναι οτι μαζι με τον καρκινο επαθε και βαρυ εγκεφαλικο με παραλυση.. οτι χειροτερο μπορει να συμβει σε ενα ανθρωπο.. πραγματικο μαρτυριο οσο δεν το βαζει ο νους σας... η αγωνια της και φοβος της καθε μερα στα ματια της.. ηταν στιγμες που με παρακαλουσε να την βοηθησω να μην πεθανει.. Σε καμια περιοδο ολου αυτου του μαρτυριου δεν της ειπαμε για τον καρκινο της λεγαμε ομως για το εγκεφαλικο και φερναμε φυσιοθεραπευτη μονο και μονο για την ψυχολογια της..Της ειπαμε οτι η θεραπεια στην αθηνα πετυχε και απλα επαθε ενα εγκεφαλικο που πολυς κοσμος παθαινει αλλα γινεται καλά και να μην το βαζει κατω.... σε 5 μηνες εφυγε με τον πιο τραγικο και επωδυνο τροπο.. Όλο αυτο τον καιρό απλά προσπαθούσα να την κάνω να γελά, να ειμαι συνεχεια διπλα της, να αντιμετοπιζουμε μαζι τους φοβους της, να της λεω ποσο την αγαπω, αλλά δυστυχως και συγχρόνος πολλα πολλά ψέμματα.. οτι πουλησαμε ενα κτημα και εχουμε πολλα λετα τωρα και να μην ανυσηχει, οτι θα της παρουμε το αγαπημενο της αμαξι που παντα ηθελε μολις περπατησει..και χιλια αλλα δυο.. Της μπιγαμε τα ποδια σε κατι νευρα και κουνιοντουσαν (δεν σημαινε κατι αυτο) αλλα εμεις τις λεγαμε "να ειδες, κουνιουνται....και ποσο ανακουφιζοταν μολις τα εβλεπε να αντιδρανε και να κουνιουνται.. Ολοι προσπαθουσαμε να ειμαστε οσο φυσιολογικοι γινεται και να κανουμε αστεια και οτι περνουσε απο το χερι μας οταν την βλεπαμε να δυσανασχετει και να αγανακτει..
    Σε μια άλλη περίπτωση ένας καλός φίλος επάθε και αυτός το κακό.. οι ιατροί έδωσαν 3 μηνες ζωή..δεν του το ειπε κανεις.. του είπαν και εκείνου ψέματα γιατι εκείνος δεν έπερνε να κανει ουτε χημειοθεραπειες..οποτε οι οδηγιες των ιατρων ειναι να ζησει αυτους τους μηνες οπως θελει..να τρωει οτι θελει (έφαγε τοσα γλυκα οσα δεν ειχε ξαναφαει) να πινει οτι θελει να κανει οτι θελει και οσα αντεχει.. του λεγαν απλα για ενα ιο στο στομαχι.. και έτσι έφυγε χωρίς να μάθει ποτέ. Ομως δυστυχως σε αυτον η οικογενεια του δεν φερθηκε καλα.. η γυναικα του την πειρε απο καω και το ριξε στα χαπια και αλκοολ και ηταν μες στην μαστουρα ολη μερα, οι γονεις του και πεθερικα του δεν πηγεναν να τον βλεπουν γιατι τον λυποντουσαν..οποτε στην ουσια εφυγε μονος του.. και αντι να του κανουν επιθυμιες πραγματικοτητα (Εκτος απο τα γλυκα) ο καθε ενας κοιτουσε την παρτυ του και πως θα προστατευθει απο τον δικο του πονο.
    Ένας αλλος πολυ καλος φιλος δεν ειχε το κακο αλλά πήγε κάτι που είναι σχεδόν ίδιο.. κύρωση ύπατος απο το αλκοολ.. ο άνθρωπος αυτος ελιωνε μερα με την μερα.. εκει του ειπαν οτι εχει προβλημα με το συκωτι αλλα δεν του ειπαν για τον χρονο ζωης.. Πηγεναμε να του κανουμε παρεα και καναμε χαβαλε..και αντε τελειωνε να γινεις καλα να πας για κυνηγι σε λιγο ανοιγει η σεζον και διαφορα τετοια..τελευταια φορα που πηγα ειχε κυλισει τοσο πολυ εβλεπε παραισθησεις και φωναζε..εκει πια ειχ εμερες ζωης..
    Έχω τώρα 3 νεαρούς φίλους που περνάνε καρκίνο και το παλεύουν.. και οι τρεις το ξερουν..κανεις μας ομως δεν τους δειχνει καμια ανυσηχια η οτιδηποτε. Ολα συνεχιζουν σε νορμαλ ρυθμους , δεν τους δειχνουμε ουτε λυπηση ουτε τπτ..λεμε τις ιδιες μαλακιες που λεγαμε, κανουμε τις ιδιες μαλακιες.. και απο την αλλη οταν συζηταμε γι αυτο ειναι σαν να συζηταμε για μια γριπη που θα περασει και πως ειναι ατομα με τρομερη προσωπικοτητα και ψυχολογια και απο αυτο και μονο δεν εχουν λογο να ανυσηχουν για τιποτα.. οσο δεν το αφηνουν να τους παρει απο κατω αλλο τοσο δεν εχουν κανενα λογο να ανυσηχουν..και ευτυχως οι θεραπειες και στους τρεις πανε καλα και αρα νιωθουν οτι επιβεβαιονονται οσα τους λεμε και εμεις.
    Προσφατα εχασα και ενα θειο μου.. εκεινος το παλευε πολλα χρονια.. την τελευταια φορα που ηρθε ηταν πολυ χαλια ισα που μπορουσε να σταθει..εγω τον ειδα και του λεω..ε θειο τι χαμπαρια.. ασε μου λεει δεν με βλεπω καλα.. ελα ρε του λεω μεχρι τωρα του χεις δωσει και καταλαβε..τα φαρμακα ειναι δυνατα που περνεις ειναι λογικο να νιωθεις ετσι.. (ξεραμε ολοι οτι δεν ειχε ουτε ενα μηνα μπροστα του πλεον)..ξερω γω μου λεει..θα δουμε.. εγω εκανα απλα σαν χαζοχαρουμενο και να του λεω μαλακιες να παω την κουβεντα αλλου.. σε 2 βδομαδες απο εκεινη την μερα εφυγε και αυτος..

    Επισης απο καρκινο εχω χασει τον νονο μου αλλα ημουν σε μικρη ηλικια..το μονο που θυμαμαι ηταν να τον ρωταω..γιατι νονε δεν εχεις μαλλια? και καποια στιγμη πηγενε καλα και σε λιγο καιρο πειρε την κατω βολτα..

    Εδω στα μερη μου ο καρκινος ειναι η πρωτη αιτια θανατου.. καθε οικογενεια εχει καποιον ειτε που το εχει περασει η το περνα η που τον εχει χασει. Καθε μα καθε οικογενεια..

  3. #18
    jock77 πραγματικά συγκλονίστηκα με την περιγραφή σου.
    Λυπάμαι πολύ για τη μαμά σου.
    Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου και για τον μπαμπά και για τις φίλες μου.
    Όσο είναι όλοι όρθιοι και λειτουργικοί με τα σημάδια της ασθένειας αμυδρά, παλεύεται πιο εύκολα αυτή η κατάρα.
    Ο τρόμος μου είναι πως θα αντιμετωπίσω αυτά που έπονται, όλα αυτά που είπες δηλαδή και που βλέπω και γω στο νοσοκομείο.
    Πέρασα βέβαια κάτι ανάλογο όταν χρειάστηκε να βγάλει ο πατέρας μου τον όγκο, με πολλές μέρες νοσοκομείο, ταλαιπωρία,, έχασε τριάντα κιλά και έλεγε θα πεθάνω και δεν μου το λέτε.
    Τότε όμως ήταν καλύτερα τα πράγματα, ήταν καθαρός από τη νόσο και έλεγα θα ανακάμψει, όπως και έγινε.
    Το θέμα είναι ότι ο εφιάλτης επέστρεψε και φοβάμαι γι αυτά που έρχονται.

    Όσο γι αυτό που είπες για τα μέρη σου και κάθε οικογένεια και ένα καρκίνο, δυστυχώς συμβαίνει παντού, σε όλη την Ελλάδα.
    Όταν πρωτοπήγα σε ένα από τα φαρμακεία του Εοπυ για τις ενέσεις που κάνουν οι καρκινοπαθείς έπαθα σοκ με τον κόσμο: πάνω από τριακόσια άτομα την ημέρα μόνο στο συγκεκριμένο.
    Δυστυχώς είναι παντού γύρω μας....

  4. #19
    Quote Originally Posted by Θεοφανία View Post
    jock77 πραγματικά συγκλονίστηκα με την περιγραφή σου.
    Λυπάμαι πολύ για τη μαμά σου.
    Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου και για τον μπαμπά και για τις φίλες μου.
    Όσο είναι όλοι όρθιοι και λειτουργικοί με τα σημάδια της ασθένειας αμυδρά, παλεύεται πιο εύκολα αυτή η κατάρα.
    Ο τρόμος μου είναι πως θα αντιμετωπίσω αυτά που έπονται, όλα αυτά που είπες δηλαδή και που βλέπω και γω στο νοσοκομείο.
    Πέρασα βέβαια κάτι ανάλογο όταν χρειάστηκε να βγάλει ο πατέρας μου τον όγκο, με πολλές μέρες νοσοκομείο, ταλαιπωρία,, έχασε τριάντα κιλά και έλεγε θα πεθάνω και δεν μου το λέτε.
    Τότε όμως ήταν καλύτερα τα πράγματα, ήταν καθαρός από τη νόσο και έλεγα θα ανακάμψει, όπως και έγινε.
    Το θέμα είναι ότι ο εφιάλτης επέστρεψε και φοβάμαι γι αυτά που έρχονται.

    Όσο γι αυτό που είπες για τα μέρη σου και κάθε οικογένεια και ένα καρκίνο, δυστυχώς συμβαίνει παντού, σε όλη την Ελλάδα.
    Όταν πρωτοπήγα σε ένα από τα φαρμακεία του Εοπυ για τις ενέσεις που κάνουν οι καρκινοπαθείς έπαθα σοκ με τον κόσμο: πάνω από τριακόσια άτομα την ημέρα μόνο στο συγκεκριμένο.
    Δυστυχώς είναι παντού γύρω μας....
    Δυστυχως δεν λες τιποτα..αλλα το καλο ειναι οτι πολλοι καρκινοι πλεον βρισκονται γρηγορα και εχουν πολλες ελπιδες και μεγαλη επιτυχια.. Αρκει και εμεις να κανουμε τακτικους ελεγχους αναλογα με την ηλικια μας και να μην αποφευγουμε καποια σημαδια υγειας..
    Παντως οσον αφορα αυτο που λες με το περιβαλλον, είναι το πιο σημαντικο γι αυτους τους ανθρωπους..οπως και συμαντικο ειναι και για ανθρωπους με οτιδηποτε ασθενεια παθολογικη η ψυχικη.. η ψυχολογικη υποστηριξη και ελευθεριες και ανεσεις και η αγαπη μας ειναι τρομεροι συμμαχοι που οχι μονο βοηθανε τον ασθενη αλλα θεραπευουν!!! Δυσκολο για εμας που τους βλεπουμε να ταλαιπορουνται αλλα πρεπει να τους θαυμαζουμε και να τους το δειχνουμε και οχι να τους λυπομαστε και να τους νταντευουμε ή να τους δειχνουμε την κουραση και αγωνια μας και και...
    Μας χρειάζονται να είμαστε καλά, να νιωθουμε καλά και να σκεφτομαστε θετικα για να μεταφερουμε θετικη ενεργεια και μονο!!!

  5. #20
    jock77
    Η ογκολόγος του πατέρα μου, όταν άρχισα να την πρήζω ρωτώντας της παιδικά αν αυτή η νόσος είναι ένα θανατηφόρο αυτοάνοσο, μου είπε πως οι μόνοι ασθενείς που δεν πεθαίνουν είναι αυτοί που το προλαβαίνουν, εξ ου και όλη αυτή η εκστρατεία για την πρόληψη.
    Ούτε αυτό το πιστεύω πια.
    Η φίλη μου είχε κάνει μαστογραφία πριν το Πάσχα και το Σεπτέμβρη είχε γεμίσει.
    Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να πηγαίνουμε στο γιατρό και να αγνοούμε τα σημάδια.
    Εννοείται πως επιβάλλεται να είμαστε τακτικοί στις εξετάσεις μας.
    Αυτό που με φρικάρει όμως, είναι τα τυφλά χτυπήματα της νόσου και ειδικά σε ανθρώπους που πρόσεχαν και τη διατροφή και γενικότερα την υγεία τους.
    Η φίλη μου κάπνιζε σπάνια, δεν έπινε και ούσα παντρεμένη με δυο μικρά παιδιά, η διατροφή τους ήταν πολύ προσεγμένη.
    Αυτό το ατελείωτο "γιατί" στην περίπτωση της δεν έχει ξεκολλήσει ένα χρόνο τώρα από το μυαλό μου....

  6. #21
    Καλη δυναμη Θεοφανια... και σε σενα που τους στηριζεις και κυριως σε αυτους που παλευουν για τη ζωη τους.

    Εχω χασει τη θεια μου απο καρκινο. Οταν εμαθα για τον καρκινο της στο στηθος, τη θυμαμαι να μου περιγραφει τις συνεχεις επισκεψεις στο γυναικολογο ο οποιος της ελεγε οτι προκειται για πετρωμενο γαλα. Αποτελεσμα, εχασαν πολλους μηνες, αργησαν σημαντικα, επιασε 10 λεμφαδενες και μερικους μηνες αργοτερα εκανε μεταστατικους ογκους στον εγκεφαλο...
    Θυμαμαι να τη ρωταω στις αρχες οταν το ειχε μαθει και εκανε τις πρωτες χημειοθεραπειες, γιατι δεν κυνηγησαν το γιατρο... θυμαμαι να μαθαινουμε το ενα περιστατικο μετα το αλλο για τα φαουλ του...
    Ακομα περισσοτερο θυμαμαι να συζηταμε οικογενειακως για το πώς θα το χειριστουμε, τι θα της πουμε, αν πρεπει να ξερει κλπ
    Ημουν τοτε 19 και καθετη οτι δεν πρεπει να μαθει οτι πεθαινει. Και δεν της το ειπαμε ποτε ευθεως. Αν και το τελευταιο(προς εμενα εννοω) βλεμμα της στο νοσοκομειο, ακομα το θυμαμαι, ηταν λιγο σαν "Αραγε θα σε ξαναδω?" Μολις ειχε κανει χειρουργειο στον εγκεφαλο για αφαιρεση των ογκων. πεθανε απο εγκεφαλικη αιμοραγια περιπου 2-3 μερες μετα...

    Αν γυριζα το χρονο πισω, θα της ελεγα οτι θα πεθανει. Να το ξερει, να οργανωσει οσα μπορει για το παιδι της. Το αγορακι της ηταν τοτε 3 χρονων. Μακαρι να το ειχαμε χειριστει αλλιως. Να ειχε δωσει οδηγιες. Να ειχαμε φτιαξει βιντεακια. Να ειχαμε γραψει βιβλια ολοκληρα με το τι ζηταει να γινεται και πώς και τι θελει να του πει. Μακαρι να ειχε διαλεξει εκεινη ποιος θα ηθελε να τον μεγαλωσει...

  7. #22
    Quote Originally Posted by Θεοφανία View Post
    jock77
    Η ογκολόγος του πατέρα μου, όταν άρχισα να την πρήζω ρωτώντας της παιδικά αν αυτή η νόσος είναι ένα θανατηφόρο αυτοάνοσο, μου είπε πως οι μόνοι ασθενείς που δεν πεθαίνουν είναι αυτοί που το προλαβαίνουν, εξ ου και όλη αυτή η εκστρατεία για την πρόληψη.
    Ούτε αυτό το πιστεύω πια.
    Η φίλη μου είχε κάνει μαστογραφία πριν το Πάσχα και το Σεπτέμβρη είχε γεμίσει.
    Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να πηγαίνουμε στο γιατρό και να αγνοούμε τα σημάδια.
    Εννοείται πως επιβάλλεται να είμαστε τακτικοί στις εξετάσεις μας.
    Αυτό που με φρικάρει όμως, είναι τα τυφλά χτυπήματα της νόσου και ειδικά σε ανθρώπους που πρόσεχαν και τη διατροφή και γενικότερα την υγεία τους.
    Η φίλη μου κάπνιζε σπάνια, δεν έπινε και ούσα παντρεμένη με δυο μικρά παιδιά, η διατροφή τους ήταν πολύ προσεγμένη.
    Αυτό το ατελείωτο "γιατί" στην περίπτωση της δεν έχει ξεκολλήσει ένα χρόνο τώρα από το μυαλό μου....
    Μα κουκλα μου δεν σημαινει οτι οι ανθρωποι που κανουν υγειινη ζωη δεν θα το παθουν.. απλα εχουν λιγοτερες πιθανοτητες αλλα οι πιθανοτητες ενοειται οτι υπαρχουν για ολους μας. Εκεινοι που δεν προσεχουν την υγεια τους και πχ καπνιζουν απλα μεγαλωνουν τις πιθανοτητες. Ο καρκινος στην ουσια υπαρχει σε ολους μας.. ανθρωπους και ζωα.. το τι θα τον πυροδοτησει εξαρταται απο πολλους παραγοντες και φυσικα οποιος δεν προσεχει και ξερει οτι κατι που κανει ειναι καρκινογονο θα τον φερει πιο κοντα στις πιθανοτητες να τον βγαλει. Απο την αλλη υπαρχουν ανθρωποι που κανουν τα χειροτερα και δεν παθαινουν τιποτα.. βλεπεις παιζουν τεραστιο ρολο και τα γονιδια! Οποτε υπαρχει απαντηση για ολα αυτα τα γιατι αλλα δεν υπαρχει απαντηση στο "γιατι σε μενα"...

  8. #23
    Quote Originally Posted by savatage View Post

    Αν γυριζα το χρονο πισω, θα της ελεγα οτι θα πεθανει. Να το ξερει, να οργανωσει οσα μπορει για το παιδι της. Το αγορακι της ηταν τοτε 3 χρονων. Μακαρι να το ειχαμε χειριστει αλλιως. Να ειχε δωσει οδηγιες. Να ειχαμε φτιαξει βιντεακια. Να ειχαμε γραψει βιβλια ολοκληρα με το τι ζηταει να γινεται και πώς και τι θελει να του πει. Μακαρι να ειχε διαλεξει εκεινη ποιος θα ηθελε να τον μεγαλωσει...
    Λυπάμαι πολύ για τη θεία σου και ακόμη περισσότερο για το παιδάκι της που μεγάλωσε χωρίς μαμά.
    Η φίλη μου ξέρει το 80% της αλήθειας. Είναι ιδιαίτερα δυναμική, ψάχνεται, διαβάζει, ρωτά το γιατρό, πολύ δύσκολα να της ξεφύγει κάτι. Παρόλα αυτά δεν το βάζει κάτω. Αν κάποιος δεν ξέρει την κατάσταση, δεν υποψιάζεται καν ότι νοσεί.
    Πρόσφατα μου είπε πως έχει γράψει σε όλους μας γράμματα. Της απάντησα πως δεν θα τα διαβάσουμε ποτέ, γιατί δεν θα χρειαστεί.
    Έχει δυο μικρά παιδιά, το ένα πέντε, το άλλο δυο.
    Το βλέμμα μου δεν στέκεται ποτέ πάνω τους πέρα από μερικά δεύτερα, γιατί η σκέψη μου είναι, "τι θα γίνουν;"
    Τις περισσότερες φορές πείθω τον εαυτό μου πως όλα θα πάνε καλά, δεν γίνεται να μη πάνε καλά, δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από το να πάνε όλα καλα...

  9. #24
    Quote Originally Posted by savatage View Post

    Αν γυριζα το χρονο πισω, θα της ελεγα οτι θα πεθανει. Να το ξερει, να οργανωσει οσα μπορει για το παιδι της. Το αγορακι της ηταν τοτε 3 χρονων. Μακαρι να το ειχαμε χειριστει αλλιως. Να ειχε δωσει οδηγιες. Να ειχαμε φτιαξει βιντεακια. Να ειχαμε γραψει βιβλια ολοκληρα με το τι ζηταει να γινεται και πώς και τι θελει να του πει. Μακαρι να ειχε διαλεξει εκεινη ποιος θα ηθελε να τον μεγαλωσει...
    Αχχχχ.... ποσο σε καταλαβαινω.. να γυριζαμε τον χρονο πισω και να διναμε σε αυτους τους ανθρωπους αλλες ευκαιριες.. πόσα θα αλλάζαμε και εμεις.. πόσα θα κάναμε διαφορετικά για εκείνους.. Να ξερες ποσες φορες το ευχηθηκα και εγω αυτο.. ποσα λαθη, ποσα θα μπορουσαν να ηταν αλλιως..ποσα θα μπορουσαν να ηταν καλυτερα.. Αλλα βλεπεις υπαρχει και ο πανικος και οι ιατροι που λενε τα δικα τους και χανεις λιγο την μπαλα ...και κατα βάθος μέσα σου θες να πιστεψεις οτι δεν θα συμβει το κακο..οτι κατι θα γινει και δεν θα τον χασεις τον ανθρωπο σου..παρολο που ξερεις ομως εχεις αναγκη να ελπιζεις οποτε και σκεφτεσαι οτι αν το κανω αυτο και κατι γινει και καλυτερεψει? να τη βαλω σε αυτη την διαδικασία? και αν δεν το παρει καλα? και αν μου πει "θα προτιμουσα να μην ξερω"? μετα οι ενοχες?? ..πως να ξερεις?? πως να αποφασισεις τι ειναι το πιο σωστο για τον αλλον?

  10. #25
    Quote Originally Posted by jock77 View Post
    Μα κουκλα μου δεν σημαινει οτι οι ανθρωποι που κανουν υγειινη ζωη δεν θα το παθουν.. απλα εχουν λιγοτερες πιθανοτητες αλλα οι πιθανοτητες ενοειται οτι υπαρχουν για ολους μας. Εκεινοι που δεν προσεχουν την υγεια τους και πχ καπνιζουν απλα μεγαλωνουν τις πιθανοτητες. Ο καρκινος στην ουσια υπαρχει σε ολους μας.. ανθρωπους και ζωα.. το τι θα τον πυροδοτησει εξαρταται απο πολλους παραγοντες και φυσικα οποιος δεν προσεχει και ξερει οτι κατι που κανει ειναι καρκινογονο θα τον φερει πιο κοντα στις πιθανοτητες να τον βγαλει. Απο την αλλη υπαρχουν ανθρωποι που κανουν τα χειροτερα και δεν παθαινουν τιποτα.. βλεπεις παιζουν τεραστιο ρολο και τα γονιδια! Οποτε υπαρχει απαντηση για ολα αυτα τα γιατι αλλα δεν υπαρχει απαντηση στο "γιατι σε μενα"...
    Συμφωνώ 100% μαζί σου και νομίζω πως συμφωνούν και οι γιατροί.
    Όσο και αν ακούγεται μονότονο, το άγχος και η στεναχώρια είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες, πέρα από όλα τα άλλα.
    Έχω πάει σε άπειρα νοσοκομεία στη ζωή μου, αυτό που γίνεται στα ογκολογικα τμήματα δεν συμβαίνει πουθενά. Από το διευθυντή της κλινικής, μέχρι και την τελευταία καθαρίστρια είναι όλοι μες στην τρελή χαρά.
    Λες και μπαίνεις σε μαιευτήριο, για τέτοια χαρά.
    Ούτε αυτό φυσικά είναι τυχαίο. Το προσωπικό ψυχολογικά τους ασθενείς περνώντας το μνμ, "όλα καλά θα πάνε" και αυτό έχει άμεση επιρροή στους νοσούντες...

  11. #26
    Quote Originally Posted by jock77 View Post
    Αχχχχ.... ποσο σε καταλαβαινω.. να γυριζαμε τον χρονο πισω και να διναμε σε αυτους τους ανθρωπους αλλες ευκαιριες.. πόσα θα αλλάζαμε και εμεις.. πόσα θα κάναμε διαφορετικά για εκείνους.. Να ξερες ποσες φορες το ευχηθηκα και εγω αυτο.. ποσα λαθη, ποσα θα μπορουσαν να ηταν αλλιως..ποσα θα μπορουσαν να ηταν καλυτερα.. Αλλα βλεπεις υπαρχει και ο πανικος και οι ιατροι που λενε τα δικα τους και χανεις λιγο την μπαλα ...και κατα βάθος μέσα σου θες να πιστεψεις οτι δεν θα συμβει το κακο..οτι κατι θα γινει και δεν θα τον χασεις τον ανθρωπο σου..παρολο που ξερεις ομως εχεις αναγκη να ελπιζεις οποτε και σκεφτεσαι οτι αν το κανω αυτο και κατι γινει και καλυτερεψει? να τη βαλω σε αυτη την διαδικασία? και αν δεν το παρει καλα? και αν μου πει "θα προτιμουσα να μην ξερω"? μετα οι ενοχες?? ..πως να ξερεις?? πως να αποφασισεις τι ειναι το πιο σωστο για τον αλλον?
    Μπαινει στη μεση ο πανικος. Λες "Αν μου ελεγαν εμενα οτι πεθαινω, θα πανικοβαλλομουν. Και θα ζουσα τις τελευταιες μου μερες μεσα στο αγχος και στον τρομο" και αυτος ηταν ο λογος που δε θελαμε να το ξερει. Αλλα το παιδι?
    Για το παιδι θα της ελεγα οτι πεθαινει και οτι πρεπει να ξεπερασει το σοκ και να σκεφτει με διαυγεια τι θελει να του πει, τι θελει για εκεινον, τι θελει για ολους εμας που θα ημασταν γυρω του.
    Ειναι και αυτο που λες, θελεις κατα βαθος να πιστευεις οτι δε θα γινει το κακο. Και αυτη αυτο ηθελε να πιστευει και ποτε δεν εγραψε τιποτα ουτε εδωσε οδηγιες. Το μονο που καποτε μου ειπε, στις αρχες ακομα, πριν φτασει στους μεταστατικους, "Φοβαμαι για το παιδι..."

  12. #27
    Quote Originally Posted by Θεοφανία View Post
    Συμφωνώ 100% μαζί σου και νομίζω πως συμφωνούν και οι γιατροί.
    Όσο και αν ακούγεται μονότονο, το άγχος και η στεναχώρια είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες, πέρα από όλα τα άλλα.
    Έχω πάει σε άπειρα νοσοκομεία στη ζωή μου, αυτό που γίνεται στα ογκολογικα τμήματα δεν συμβαίνει πουθενά. Από το διευθυντή της κλινικής, μέχρι και την τελευταία καθαρίστρια είναι όλοι μες στην τρελή χαρά.
    Λες και μπαίνεις σε μαιευτήριο, για τέτοια χαρά.
    Ούτε αυτό φυσικά είναι τυχαίο. Το προσωπικό ψυχολογικά τους ασθενείς περνώντας το μνμ, "όλα καλά θα πάνε" και αυτό έχει άμεση επιρροή στους νοσούντες...
    ναι ειναι πολυ καλοι..αλλα βλεπεις τα περνουν και χοντρα... εμας μας εφυγε μια περιουσια για να τους ευχαριστησουμε μονο και μονο που της γελανε και την προσεχουν.. οσο πιο φιλικοι ηταν μαζι μας και μαζι της τοσο εφευγαν και με πιο γεματη την τσεπη...

  13. #28
    Quote Originally Posted by Θεοφανία View Post
    Έχω πάει σε άπειρα νοσοκομεία στη ζωή μου, αυτό που γίνεται στα ογκολογικα τμήματα δεν συμβαίνει πουθενά. Από το διευθυντή της κλινικής, μέχρι και την τελευταία καθαρίστρια είναι όλοι μες στην τρελή χαρά.
    Λες και μπαίνεις σε μαιευτήριο, για τέτοια χαρά.
    Ούτε αυτό φυσικά είναι τυχαίο. Το προσωπικό ψυχολογικά τους ασθενείς περνώντας το μνμ, "όλα καλά θα πάνε" και αυτό έχει άμεση επιρροή στους νοσούντες...
    Ποσο παραξενο.... στην Αμερικη(δεν ξερω σε ποιες αλλες χωρες ισχυει το ιδιο) απαγορευεται να αποκρυψει ο γιατρος οποιαδηποτε πληροφορια για τον ασθενη, απο τον ιδιο τον ασθενη.

  14. #29
    Quote Originally Posted by jock77 View Post
    ναι ειναι πολυ καλοι..αλλα βλεπεις τα περνουν και χοντρα... εμας μας εφυγε μια περιουσια για να τους ευχαριστησουμε μονο και μονο που της γελανε και την προσεχουν.. οσο πιο φιλικοι ηταν μαζι μας και μαζι της τοσο εφευγαν και με πιο γεματη την τσεπη...
    Η φίλη μου είναι σε ιδιωτικό νοσοκομείο, μιλάμε για απίστευτα έξοδα.
    Ο πατέρας μου και η κουμπάρα μου σε δημόσιο και πέρα από τις επισκέψεις στο γιατρό, δεν έχουμε πληρώσει τίποτε άλλο.
    Ο δε γιατρός μάλιστα, είναι καθηγητής και διευθυντής εκεί και τον έχω δει μόνο δυο φορές, οπότε δεν χρειάστηκε να δώσω παραπάνω χρήματα.
    Η δε βοηθός του, η ογκολόγος που πρήζω, της έχω κάνει δώρο ένα βιβλιο.

    Θες να σου πως τι έφυγε εκεί που κάναμε την επέμβαση για τον όγκο; (πάλι δημόσιο νοσοκομείο, αλλά όχι σε ογκολογικό τμήμα)
    Το χαμόγελο του επίκουρου το είδα όταν πήρε το φακελάκι με τα κατοστάρικα.
    Μέχρι και στον βοηθό του πήρα δώρο 200 ευρώ επειδή πρόσεχε τον μπαμπά.
    Οι νοσοκόμες δεν δεχόντουσαν λεφτά, αλλά δεν μπορείς να φανταστείς τι κουβαλούσα κάθε πρωί στο νοσοκομείο: από γλυκά και τυροπιτοειδή, μέχρι περιοδικά.
    Μαύρο-άσπρο δηλαδή, δυο νοσοκομεία...

  15. #30
    Quote Originally Posted by savatage View Post
    Μπαινει στη μεση ο πανικος. Λες "Αν μου ελεγαν εμενα οτι πεθαινω, θα πανικοβαλλομουν. Και θα ζουσα τις τελευταιες μου μερες μεσα στο αγχος και στον τρομο" και αυτος ηταν ο λογος που δε θελαμε να το ξερει. Αλλα το παιδι?
    Για το παιδι θα της ελεγα οτι πεθαινει και οτι πρεπει να ξεπερασει το σοκ και να σκεφτει με διαυγεια τι θελει να του πει, τι θελει για εκεινον, τι θελει για ολους εμας που θα ημασταν γυρω του.
    Ειναι και αυτο που λες, θελεις κατα βαθος να πιστευεις οτι δε θα γινει το κακο. Και αυτη αυτο ηθελε να πιστευει και ποτε δεν εγραψε τιποτα ουτε εδωσε οδηγιες. Το μονο που καποτε μου ειπε, στις αρχες ακομα, πριν φτασει στους μεταστατικους, "Φοβαμαι για το παιδι..."
    Ετσι ειναι δυστυχώς.. και αυτο που λες "να ξεπερασει το σοκ και να σκεφτει με διαυγεια" ειναι για ολους ευκολο? ειναι στον ανθρωπο. Εμενα η μητερα μου οταν της φερναμε το εγγονακι της στην αρχη ηταν οκ..αλλα μετα οταν εβλεπε οτι δεν παει καλα το θεμα οταν ερχοταν την επιαναν τα κλαματα και στριγγλιζε και ζητουσε να το παρουμε.. και ετσι δεντης το ξαναπηγαμε.. η αρρωστια σε τρελενει και στο μυαλο.. καμια φορα ειναι καλυτερα καποιοι ανθρωποι να μην ξερουν γιατι δνε ξερεις πως και ποτε θα ξεσπασουν και αντι να μετρανε μερες ζωης να μετρανε μερες πιο κοντα στο θανατο.. θα ξεχνανε να ζησουν και θα σκεφτονται ολο το τελος.. πως μπορεις να ξερεις? Ειναι δυσκολο γμτ...

Page 2 of 4 FirstFirst 1234 LastLast

Similar Threads

  1. καρκινος sos
    By purity in forum Με καφέ και συμπάθεια....
    Replies: 5
    Last Post: 16-11-2014, 00:41
  2. Τι ζώδιο είστε;;;;
    By Lamya in forum Με καφέ και συμπάθεια....
    Replies: 146
    Last Post: 21-07-2014, 23:02
  3. καρκινος
    By mateo in forum Stress, Αγχος, Φόβος, Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή
    Replies: 1
    Last Post: 02-07-2012, 02:24
  4. τι ζωδιο ειστε?
    By secretly in forum Αυτοβοήθεια & Υποστήριξη
    Replies: 53
    Last Post: 03-02-2012, 23:56
  5. Τι λέει το κάθε ζώδιο μετά το σέξ ?
    By erwtokritos in forum Αυτοβοήθεια & Υποστήριξη
    Replies: 100
    Last Post: 19-08-2010, 17:20

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •