Θρηνώ για εκείνη, μόνος, στον παράδεισο
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Σύντομες ανακοινώσεις ] [ Προστασία ανηλίκων ]
Results 1 to 6 of 6
  1. #1

    Θρηνώ για εκείνη, μόνος, στον παράδεισο

    Γνώρισα την γυναίκα μουν πριν τριάντα έξι χρόνια και απο τότε είμασταν μαζί. Φτιάξαμε μια ζωή όπως τη θέλαμε: Μια όμορφη οικογένεια, με δυο καταπληκτικά παιδιά και ένα εγγονάκι που ήρθε πριν τέσσερις μήνες. Ένα σπίτι έξω απο την πόλη, με ονειρεμένο κήπο, είχαμε τι δουλειές που θέλαμε, με όλες τις αγωνίες της εποχής, πολλούς και καλούς φίλους. Ζούσαμε στον δικό μας παράδεισο, με μεγάλο κόπο και πολύ σκληρό αγώνα όλα αυτά τα χρόνια. Περάσαμε εντάσεις, κάποιες φορές πολύ δυνατές, αλλά πάντα μετά τις ξεπερνούσαμε. Η γυναίκα μου ήταν ένας άγγελος στη ψυχή, είχε πολύ καλή σκέψη και έντονη προσωπικότητα και ήταν ο ιδανικός σύντροφος. Εγώ όχι. Πολλές φορές δεν της φέρθηκα καλά, είχα παράλληλες σχέσεις (όχι πολλές, η αλήθεια), κάποιες τις κατάλαβε αλλά φέρθηκε με τρομερή αξιοπρέπεια, κάποιες κατάφερα να τις κρατήσω κρυφές.. Πριν δύο χρόνια η γυναικα μου διαγνώστηκε με καρκίνο. Ξεκινήσαμε έναν αγώνα που δεν είχε καλή κατάληξη. Πέθανε τη Μ Παρασκευή. Όλο αυτο το διάστημα τη στήριξα με όλες μου τις δυνάμεις και περάσαμε πολύ χρόνο μαζί. Της έκανα την καθημερινή νοσηλεία, μια πολύ δύσκολη διαδικασία, της μαγείρευα νοστιμιές για να ξεγελάω τη χαμένη της όρεξη, προσπαθούσα να διατηρήσω την ψυχολογία της σε καλή κατάσταση. Αν και με είχαν προειδοποιήσει, αρνιόμουν να πιστέψω ότι θα φύγει. Πίστευα ότι θα κάνουμε το θάυμα και θα το ξεπεράσουμε. Ήθελα να της εξομολογηθώ τις επιπολαιότητές μου, να της ζητήσω συγνώμη. Δεν το έκανα, γιατί φοβόμουν ότι θα καταλάβει ότι έρχεται το τέλος. Εκείνη παλι, αντιμετώπισε όλο αυτο το διάστημα τους φριχτούς πόνους και την ταλαιπωρία, με φοβερή υπομονή και απίστευτη αξιοπρέπεια. Μετά κατάλαβα ότι το ήξερε ότι θα φύγει και προσποιόταν για να μη με στενοχωρήσει. Έκλαψα πολύ, και όσο περνάει ο καιρός γίνεται ακόμη πιο δύσκολο. Η υγεία μου έχει χτυπήσει κόκκινο. Θάθελα πραγματικά να πάω να την βρω, αλλά είμαι καταδικασμένος να πρέπει να ζήσω τα παιδια μου με χρειάζονται ακόμη και δεν έχω δικαίωμα να τους δώσω και άλλη πίκρα. Προσπαθώ να διατηρήσω τη συνηθισμένη ροή της καθημερινότητας σα να μη συμβαίνει τίποτε. Ζω στο σπίτι που φτιάξαμε μαζί και δεν υπαρχει γωνιά που να μην είναι δική της. Και μόλις βρεθώ μόνος κλαίω ασταμάτητα. Δε ξέρω πώς να τα καταφέρω, φοβάμαι για το μέλλον.

  2. #2
    Senior Member
    Join Date
    Apr 2006
    Location
    athina
    Posts
    3,897
    Blog Entries
    4
    Καλέ μου Γιάννη..αυτό που περιγράφεις λέγετε πένθος...ίσως εχεις κ κατάθλιψη.. γιατί τυραννίεσαι κ δεν πας σε έναν ψυχολογο...? Ίσως σε βοηθήσει να ξανανιώσεις κανονικά

    Εστάλη από TA-1020 στο E-Psychology.gr Mobile App
    ...Η μονη μας υποχρεωση..... ειναι να σωσουμε τα ονειρα μας...


    ..ελπιδα ειναι η αισθηση που εχεισ οτι αυτο που νιωθεισ να σε βαραινει τωρα,δεν θα κρατησει για παντα....

    ..Μονο στα ηρεμα νερα καθρεφτιζεται κατι χωρις ν αλλαζει μορφη.
    Μονο σ ενα ηρεμο μυαλο υπαρχει η καθαρη αντιληψη του κοσμου...

  3. #3
    Banned
    Join Date
    Jun 2012
    Location
    greece
    Posts
    1,557
    αυτο που ζεις δεν ειναι απλα πενθος, ειναι θρηνος... ειναι ο πονος του χωρισμου, ο πονος το να μαθαινεις να ζεις χωρις τον αλλον... αυτο φιλε μπορει να οδηγησει σε καταθλιψη... να ζητας συνεχεια παρηγορια και υποστηριξη απο τους οικειους σου, το χρειαζεσαι τωρα περισσοτερο απο ποτε.. .και μην ξεχνας τα παιδια σας ειναι το κινητρο σου για να μην βιαστεις να την δεις πριν την δικη σου ωρα... ειναι εκει και τα παιδια σας για να σας υπενθυμιζουν σε εσενα οτι τα εκανες μαζι με την γυναικα σου!

  4. #4
    Γιάννη το να χάσεις ένα άνθρωπο δικό σου σίγουρα δεν είναι εύκολο και είναι λογικό να βρίσκεσαι σε αυτή την κατάσταση γιατί πενθεις. αυτό που περνάς τώρα είναι δύσκολο και πολλοί από εμάς μπορούμε να σε καταλάβουμε. βρες ένα κοντινό σου άνθρωπο να εκφράσεις αυτά που νιώθεις, προσπάθησε να μην απομονώνεσαι γιατί μόνο χειρότερα θα σε κάνει και δώσε χρόνο στον εαυτό σου ώστε να σταθείς ξανά στα πόδια σου

  5. #5
    Ευχαριστώ για την απάντηση. Φοβάμαι οτι δεν υπαρχει ελπίδα. Με όσους μίλησα που βρέθηκαν σε παρόμοια θέση μου είπαν ότι δεν παλεύεται, ούτε με το χρόνο

  6. #6
    Senior Member
    Join Date
    Apr 2006
    Location
    athina
    Posts
    3,897
    Blog Entries
    4
    Δεν θα την ξεχάσεις με τον καιρό...δεν θα την ξεχάσει ς ποτέ μην το φοβάσαι αυτό.. απλώς με βοήθεια θα μπορέσεις όλο αυτόν τον πόνο να τον βάλεις πλάι σου. ...να μην τον κουβαλάς μπροστά από τα πόδια σου...να μπορείς να υπάρχεις...κ σιγά σιγά με τον καιρό να χαμογελάσεις ξανά...

    Σε τέτοιες βαθιές περιπτώσεις όμως να μιλάς...να ζητάς βοήθεια βοηθάει πολύ!!!!!!

    Μια γραμμή βοήθειας είναι το 197... Κάλεσε τουσ...



    Εστάλη από TA-1020 στο E-Psychology.gr Mobile App
    ...Η μονη μας υποχρεωση..... ειναι να σωσουμε τα ονειρα μας...


    ..ελπιδα ειναι η αισθηση που εχεισ οτι αυτο που νιωθεισ να σε βαραινει τωρα,δεν θα κρατησει για παντα....

    ..Μονο στα ηρεμα νερα καθρεφτιζεται κατι χωρις ν αλλαζει μορφη.
    Μονο σ ενα ηρεμο μυαλο υπαρχει η καθαρη αντιληψη του κοσμου...

Similar Threads

  1. Μονος
    By prnqs in forum Αυτοβοήθεια & Υποστήριξη
    Replies: 14
    Last Post: 04-08-2016, 10:31
  2. ΕΔΩ ΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!!!!!!!
    By δελφίνι in forum Αυτοβοήθεια & Υποστήριξη
    Replies: 7
    Last Post: 28-03-2014, 20:02
  3. ΘΡΗΝΩ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΜΟΥ ΑΘΩΟΤΗΤΑ
    By Lacrymosa in forum Ψυχογενής Ανορεξία
    Replies: 11
    Last Post: 20-02-2012, 21:46
  4. "... Αν δεν έχει σκυλιά στον Παράδεισο... εγώ δε πάω!..."
    By Rabola in forum Με καφέ και συμπάθεια....
    Replies: 0
    Last Post: 14-02-2011, 20:19
  5. πιστευετε στην κολαση, η τον παραδεισο?
    By seleios in forum Αυτοβοήθεια & Υποστήριξη
    Replies: 37
    Last Post: 23-12-2010, 12:45

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •