Mανούλα μου, μου λείπεις...
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Σύντομες ανακοινώσεις ] [ Προστασία ανηλίκων ]

Page 1 of 2 12 LastLast
Results 1 to 15 of 25
  1. #1
    Junior Member
    Join Date
    Jan 2011
    Posts
    4

    Mανούλα μου, μου λείπεις...

    Παιδιά καλησπέρα...Σκέφτηκα ότι εδώ ίσως βρω άτομα που θα με καταλάβουν...άτομα που έχουν περάσει ότι και γώ...
    Πριν δύο μήνες περίπου έχασα τη μητέρα μου...Αρχικά, ένιωθα σαν να βλέπω τη ζωή κάποιου άλλου...Νόμιζα ότι είναι ψέμματα ...Ήμουν πιο ψύχραιμη...Ή ίσως αυτό ήθελα να νομίζω ...
    Όσο περνάει ο καιρός όμως,όσο νιώθω την ανάγκη να της μιλήσω, να πω σε κάποιον τι με απασχολεί, πως πέρασα τη μέρα μου,να μιλήσω για οτιδήποτε βλέπω οτι χειροτερεύω...Παρόλο που νιώθω έντονα την παρουσία της καποιες φορές και παρόλο που την ονειρεύομαι σχεδόν καθημερινα...
    Μου λείπει η Μανούλα μου γιατί ήταν ΜΑΝΑ με κεφαλαία γράμματα και θεωρώ πολύ αδικο το γεγονός ότι εφυγε...Ακόμη και τώρα που σας παραθέτω τα λόγια αυτά με πιάνουν τα κλάμματα...Είναι άδικο!Αυτό νιώθω συνέχεια!!Θυμό!!!Και μου λείπει πολυ..!!!Δεν ξέρω τι να κάνω...Κάποιες φορές πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να μη σκέφτεται τιποτα...είναι σωστό αυτο?

  2. #2
    Banned
    Join Date
    Apr 2010
    Location
    ΚΕΡΚΥΡΑ
    Posts
    2,458
    γεια σου μαρινα μου..ομολογω και εμενα με εκανες και δακρυσα,δεν ξερω τι να σου πω πραγματικα μιας και δεν εχω τετοια απωλεια,ηθελα απλα να σου γραψω να εχεις δυναμη και κουραγιο και να σκεφτεσαι την μανουλα σου..τωρα να πω το κλισε ολα ειναι στο προγραμμα?δεν λεει κατι αυτο το ξερω..να παρεμβουμε στο θανατο μπορουμε?οχι ρε μαρινα μου..καλη δυναμη.

  3. #3
    Μουχλαλούδα
    Guest
    Μαρίνα, ήθελα να σου πω κάτι , αλλά δεν ήξερα τι..
    είναι άδικο να γίνεται αυτό σίγουρα.. δεν υπάρχει σωστό και λάθος στο τι θα σκέφτεσαι.
    Πιστεύω πρέπει να αφήσεις τον εαυτό σου να νιώσει όλα τα συναισθήματα και να μη το καταπιέσεις..
    δεν έχω ούτε εγώ χάσει κανένας για να σε καταλάβω σε τέτοιο βαθμό..
    σου ευχομαι να έχεις κουράγιο

  4. #4
    Senior Member
    Join Date
    Jan 2011
    Location
    Greece
    Posts
    315
    πολυ συγκινητικο το ποστ σου μαρινα...

    κουραγιο

  5. #5
    Senior Member
    Join Date
    Sep 2006
    Location
    home which home
    Posts
    2,326
    Μαρινα κ εγω εχασα τον πατερα μου πριν τρεις μηνες. τον πρωτο μηνα, μπορω να πω και τον δευτερο, ήταν σαν να μην ειχε συμβει. μετα το συνειδητοποιησα. Μπορεις να της μιλας οποτε θελεις. Σε ακουει. Η μαμα σου δεν ειναι κατω απο μια λευκη πλακα, αυτο ειναι απλα ενα ολιγον μιζερο σημειο αναφορας για εμας τους ζωντανους που δε χωραει το μυαλο μας την απεραντοσυνη του συμπαντος και της αορατης φυσικης πραγματικοτητας. Η μαμα σου ειναι παντου και σε βλεπει και σε ακουει και θελει να προχωρησεις στη ζωη σου και να εισαι χαρουμενη. Μπορεις να της λες ολα αυτα που θελεις λοιπον, και σου εχει αφησει τοσα ευχαριστα χρονια που ησασταν μαζι. Οι επειστημονες λενε οτι χρονος δεν υπαρχει. Αρα γινονται ολα ταυτοχρονα. Οποτε ειστε μαζι, κανεις δε σβηνει το παρελθον σου, απλ απροσωρινα ζεις μια διαφορετικη πραγματικοτητα, και η μαμα σου ειναι παρα πολυ καλα εκει που ειναι, και θελει να σε βλεπει εσενα καλα. Αυτο ειναι το μονο που θα την στεναχωρουσε, να μην εισαι καλα και να μην προχωρας.

    Φιλικα

    Carrie

  6. #6
    Banned
    Join Date
    Nov 2010
    Location
    σπιτι μου..
    Posts
    437
    μαρινα μου με συγκινησαν παρα πολυ αυτα που εγραψες ομολογω πως εκλαψα γιατι καταλαβαινω απολυτα πως νιωθεις... εγω οταν σκεφτομαι πως καποια στιγμη θα πεθανουμε ολοι, και η μανα μου, κλαιω

  7. #7
    Senior Member
    Join Date
    Dec 2010
    Location
    Αθηνα
    Posts
    238
    Μαρινα μου ευχομαι κ γω με τη σειρα μου κουραγιο... Δεν μου εχει συμβει κατι τετοιο κ δεν μπορω να σου δωσω συμβουλες.... Μπορει κ ν ακουστουν περιττες τωρα πια... Προσπαθησε απλα να βρισκεσαι με ανθρωπους που σε κανουν να χαμογελας...
    Μια ζεστη αγκαλια απο μενα................
    ...να βαλω τα μεταξωτα κ να φυσαει, στα εργοστασια μπροστα κ στα σκουπιδια πλαι..............

  8. #8
    Έχω περάσει ακριβώς το ίδιο,στην ηλικία των 12 ετών...
    Δυστυχώς το πως ζει ο καθενας μετα από αυτό δεν περιγράφεται...
    Προσωπικά ένιωθα σαν να ήμουν σε ενα ασχημο ονειρο και περιμενα καποιος να με ξυπνησει...Ποτε ομως δεν εγινε κατι τετοιο..
    Τα γιατι που σε ακολουθουν μεγαλα και οι απαντησεις ανυπαρκτες...
    Δεν υπαρχει γιατι σε αυτα τα θεματα.
    Πρέπει να το συνειδητοποιήσεις και να πας παρα περα.Να συνεχισεις τη ζωη σου,γιατι η ζωη συνεχιζεται.
    Εγώ δεν το έκανα, μετά από 8 χρόνια μπορεσα και ειπα οτι πρεπει να προχωρησω.Ήταν ελάχιστες οι φορές που έκλαψα μπροστά σε άλλους, ένα πενθος βουβό,κρυφό αλλά εσωτερικά πολύ έντονο.
    Κράτα τις όμορφες στιγμές, είναι αυτό που μένει και σε γεμίζει με γλυκήτητα μετά τα πρώτα χρόνια πικρίας.
    Πραγματικά δεν εχω τι να πω, γιατι ακομα και τωρα ειναι στιγμες που νιωθω ολα αυτα που νιωθεις εσυ, 11 χρονια μετά...
    Καλή δυναμη μεσα από την καρδιά μου

  9. #9
    Senior Member
    Join Date
    Jun 2009
    Location
    cyprus
    Posts
    6,533
    Μαρίνα σε καταλαβαίνω. Σε νοιώθω.
    Σου ευχομαι κουραγιο.
    Όσο μπορείς προσπάθησε να είσαι κοντά σε δικούς σου ανθρώπους και να τους μιλάς, επιδίωξε τη συναναστροφή όσο περισσότερο γίνεται, προσπάθησε να σκέφτεσαι λιγότερο έντονα και κάνε συνέχεια πράγματα που σε ευχαριστούν. Αυτά βοηθούν. Κάνε τα αυτά, διαφορετικά βυθίζεσαι. Και σκέψου αυτό δε θα θελε ποτε η μανα σου να το δει. Θα θελε πάντα να σε βλέπει να προοδεύεις και να σαι χαρούμενη, αυτό να ακολουθήσεις στη μνήμη της, σαν παρακαταθήκη αγάπης όταν σε κοιτάζει τώρα από ψηλά.
    γιάννης

  10. #10
    Senior Member
    Join Date
    May 2010
    Posts
    397
    Μαρίνα, σου εύχομαι υπομονή...
    Δώσε χρόνο στον εαυτό σου και μη μπαίνεις στη διαδικασία να σκέφτεσαι: είναι σωστό, δεν είναι κτλ. Είναι πολύ νωπή η απώλειά σου και είναι φυσιολογικό να κάνεις ό,τι μπορείς για να πονάς κάπως λιγότερο... Κάθε πληγή θέλει χρόνο και αέρα για να κλείσει, μην είσαι αυστηρή με τον εαυτό σου, δώσε του όσο χώρο και τρυφερότητα θέλει.
    Όσο για τις αναμνήσεις , θα είναι πάντα εκεί για σένα όταν τις χρειάζεσαι και πολύτιμες.
    Καλή συνέχεια!

  11. #11
    Member
    Join Date
    Jan 2011
    Posts
    45
    Ότι και να σου πούμε τίποτα δεν θα μπορέσει να απαλύνει τον πόνο.Είναι τραγικό να χάνεις έναν άνθρωπο που αγαπάς...
    Κάποιοι το ζούν και άλλοι θα το ζήσουν...Τρέμω και εγώ στην ιδέα ότι μπορεί κάποια στιγμή να ζήσω το ίδιο..
    Αν ζούσε θα σου έλεγε να είσαι χαρούμενη και να σκέπτεσαι ότι είναι καλύτερο για σένα....
    Κουράγιο..ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός....

  12. #12
    Senior Member
    Join Date
    Feb 2011
    Location
    wherever i feel safe and happy! ;)
    Posts
    147
    ponaw,nevriazw,klaiw,fonazw....xamogelaw pernw kouragio..kai ante xana ta idia...exasa 2 polu kontinus mou anthrwpous prosfata kai en merei se niwthw fysika oxi apoluta...gt san th mana den uparxei tpt ALLO....sou fainontai ola anousia skeftesai to parelthon,stigmes kai xereis tpt dn tha nai xana to idio...ponaw...einai akomh nwris... oi plhges dn ekleisan..skeftomai oti kapoia stigmh isws zhsw to idio kai pathainw krish panikou kanw san trelh tremwwww klaiw...den xerw ti na sou pw...apla prospathise na zhseis xana...prosexe oxi apla na epiviwneis alla na zeis thn kathe stigmh..exalou ayta tha hthele kai h mama sou..

  13. #13
    Junior Member
    Join Date
    Mar 2011
    Location
    athens
    Posts
    1

    Σε καταλαβαίνω απόλυτα

    Μαρίνα αλήθεια όποιος δεν έχει χάσει γονιό και κυρίως την μάνα δεν μπορεί να νιώσει τι πόνος τρομερός είναι. Είναι σαν να σου ξεριζώνουν την καρδιά. Σε τρεις μήνες θα γίνω και εγώ μανούλα σε δίδυμα όμως δεν μπορώ να το χαρώ καθόλου. Την προηγούμενη Δευτέρα κήδεψα την λατρεμένη μου μανούλα σε ηλικία 63 ετών και νιώθω ότι θα τρελαθώ. Ούτε καν τα εγγονάκια της δεν πρόλαβε να δει η καρδούλα μου. Ειλικρινά δεν με παρηγορεί τίποτα δεν με ευχαριστεί τίποτα και νιώθω ένα τεράστιο κενό.
    Είναι κάτι που δεν το είχα φανταστεί ότι θα χάσω τόσο νέα την μανούλα μου. Μόλις πριν 2 μήνες κάναμε Χριστούγεννα μαζί και χθες Καθαρά Δευτέρα ήταν η θέση της κενή. Ξεκίνησε με καρκίνο στον πνεύμονα τον Μάιο του 10 και τώρα τον Δεκέμβρη της πήγε στο κεφάλι. Και οι δύο περιπτώσεις ήταν χειρουργήσιμες ίσως της έδωσαν λάθος αγωγή και έπαθε υπονατριαιμία που την οδήγησε στον θάνατο. Την πήγαινα πάντα στους γιατρούς γιατί φοβόμουν υπερβολικά για εκείνην και δεν ήθελα ποτέ ο άγγελός μου να μου πάθει κάτι. Όλοι ήταν στον κόσμο τους, δεν ανησυχούσαν για το μόρφωμα που έβλεπαν στον πνεύμονα μου έλεγαν τίποτα δεν είναι. Ηλίθιοι γιατροί δε βλέπουν πόσοι άνθρωποι χάνονται ετησίως από καρκίνο του πνεύμονα? Πως μπορούν και είναι τόσο αμελείς και αδιαφορούν για τους ασθενείς τους? Λένε στον καρκίνο του πνεύμονα ότι ο ασθενής πάει καθυστερημένα στον γιατρό, εγώ την μανούλα την πήγα εγκαίρως με μόνη διαφορά ότι την πήγαινα σε καθυστερημένους γιατρούς. Ήταν άτυχη η καρδούλα μου. Άσε που ξεκίνησαν και του κόσμου οι απεργίες μαζί με την ασθένειά της. Χίλια δύο εμπόδια, τουλάχιστον να κερδίζαμε τον αγώνα και να την είχα κοντά μου την γλυκιά μου μανούλα. Σε αυτήν την καταραμένη χώρα απαγορεύεται να αρρωστήσεις. Πρέπει να ντρέπεσαι αν τύχον είσαι καρκινοπαθής. Ταλαιπωρήθηκε ο άγγελός μου.
    Την βλέπω συνέχεια στον ύπνο μου. Ο αντρούλης μου μου λέει εγώ θα σε βοηθήσω μαζί θα το ξεπεράσουμε όμως του λέω δεν μπορείς καρδούλα μου να μου πάρεις αυτόν τον πόνο που έχω μέσα μου, έχασα την μανούλα μου και ξέρεις πόσο την αγαπούσα. Η αδερφή μου επειδή είναι ελεύθερη νομίζει ότι είμαι σε καλύτερη θέση από εκείνη επειδή θα γεννήσω σε λίγο καιρό. Της λέω όμως ότι είτε έτσι είτε αλλιώς είναι απαίσια. Εγώ θα πάω να γεννήσω και στα δωμάτια οι άλλες λεχώνες θα έχουν την μανούλα τους δίπλα να τις συμβουλεύει. Εμένα που θα είναι η μανούλα μου?
    Ο πατέρας μας είναι με εγκεφαλικό πρέπει να τον φροντίζουμε και εκείνον για αυτό σου λέω Μαρίνα μην ανησυχείς δεν το βιώνεις μόνο εσύ αυτό το κακό.
    Τι απαίσιο πράγμα ο θάνατος? Πόσο δεδομένη είχα την μανούλα μου, δεν περίμενα ποτέ ότι θα μου φύγει. Αγκαλιάζω τις φωτογραφίες της κλαίω ουρλιάζω και εκείνη δεν είναι εκεί να με ακούσει να με παρηγορήσει. Η αγκαλιά της μάνας είναι μία.
    Μανούλα μου γύρνα πίσω μου λείπεις, για ποιο ταξίδι κίνησες να πας......

  14. #14
    Banned
    Join Date
    Mar 2009
    Location
    Hrakleio Krhths
    Posts
    3,599
    Πραγματικα δεν μπορω καν να φανταστω οτι χανω καποιον απο τους 2 γονεις.Θα τρελλαθω εντελως και ειναι σχεδον 60 και οι 2.κουραγιο....

  15. #15
    Καταλαβαίνω τι περνάς. Και γω εχασα τη μαμά μου όταν ήμουν 8 και τώρα έχασα και τον πατέρα μου. Έχεις υποθέτω τον πατέρα σου? Αδέλφια έχεις?? Το μόνο που μπορώ να σου πώ μέσα από τη δική μου εμπειρία είναι προσπάθησε να ζήσεις με αυτό, όσο σκληρό και αν σου ακούγεται, έχεις ελπίζω ανθρώπους να μοιραστείς τον πόνο σου, προσπάθησε όμως να ζήσεις με τον μπαμπά σου και με τα αδέλφια σου-αν έχεις- 'οσο πιο δυνατά μπορείς. Μην χαθείς στον πόνο σου και χασεις πανέμορφες στιγμές με την υπολοιπη οικογένεια. Εγω ζούσα 20 χρονια με την σκια του θανατου της μητέρας μου και τώρα που εφυγε ο πατέρας μου καταλαβα πόσο με είχε απομακρύνει από αυτον...
    Το ξέρω η ζωη ειναι αδικη...Δεν ειμαστε όλοι το ιδιο τυχεροι...
    Λυπάμαι πολυ...

Page 1 of 2 12 LastLast

Similar Threads

  1. ραψωδε μας λειπεις!!!!
    By ferro in forum Διπολική διαταραχή
    Replies: 0
    Last Post: 04-06-2009, 11:56

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •