Απαθεια, απελπισια, φοβος
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Σύντομες ανακοινώσεις ] [ Προστασία ανηλίκων ]
Results 1 to 4 of 4
  1. #1
    Junior Member
    Join Date
    May 2018
    Posts
    4

    Απαθεια, απελπισια, φοβος

    Καλησπερα, ειμαι 25 χρονων και αυτή τη στιγμη εδώ και 7 χρονια μενω μακρυα από τους γονεις μου, σε ένα νησι. Υποτιθεται φοιτω. Ας ξεκινησω από τα πολύ παραξενα παιδικα μου χρονια… από τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου δεν ειχα ουτε ένα δικο μου ατομο να απευθυνθω. Θυμαμαι όταν ηταν να ξυπνησω για να παω στο νηπιο, εβαζα τα κλαμματα μεχρι να με γυρισουν οι δικοι μου σπιτι. Αυτό γινοταν κάθε μερα. Κι οσες φορες εμεινα, καθομουν παγωτο ή εκλαιγα ασταματητα, μεχρι που η δασκαλα το ανεφερε στους γονεις μου. Όταν πηγα στο δημοτικο, φυσικα δεν εκλαιγα, λογω ηλικιας, αλλα παντα καθομουν σε μια μερια του προαυλιου και δεν μιλουσα σε κανεναν. Το παραξενο είναι ότι ποτε κανεις δεν εκανε προσπαθεια να μιλησει μαζι μου. Το μοναδικο παιδι που μου μιλησε και αρχισαμε να περναμε πολύ χρονο μαζι, τελικα εφυγε από το σχολειο γιατι οι γονεις του μετακομισαν…κι ετσι ειχα μεινει παλι παγωτο. Το γυμνασιο-λυκειο ηταν ξεκαθαρα τα χειροτερα μου χρονια, ειχα παντα τη καλη διαθεση να μιλησω σε ολους και να κανω παρεα με οποιονδηποτε αλλα δεχτηκα τρισαθλιο bullying για 6 συνεχομενα χρονια. Ελαχιστα ατομα ηταν αυτά που εκανα «παρεα». Γενικα η καθημερινοτητα εκεινα τα 6 χρονια ηταν μια κολαση για μενα. Χαλουσα ολες τις απουσιες (μερικες φορες τις υπερεβαινα κιολας, χωρις επιπτωσεις ευτυχως) για να γυρισω σπιτι, οπου ηταν αδειο τις πρωινες ωρες, και εμπαινα στο ντουζ και εκλαιγα με τις ωρες. Κάθε μερα το ιδιο πραγμα… ξανα και ξανα. Όταν πλησιαζε μεσημερι, εβαζα τη μασκα μου και συνεχιζα «κανονικα» τη καθημερινοτητα μου… φροντιστηρια, διαβασμα… Μετα από αυτά τα 6 χρονια, καταφερα τελικα να περασω σε μια σχολη (φυσικα εμενα δεν με ενοιαζε που θα περνουσα, εδώ καλα καλα δεν ηξερα τι ηθελα… ειχα αλλα προβληματα… που χρονος και διαθεση να σκεφτω τι πραγματικα θελω μεσα στο χαος… το μονο που με ενοιαζε ηταν «τελειωνε, περνα καπου να φυγεις από αυτό το κολαστηριο»).
    Φευγω λοιπον από τους γονεις μου, και ερχομαι εδώ… ειπα στον εαυτο μου να κανω ένα νέο ξεκινημα, με ολη τη καλη διαθεση, και οντως αυτό εκανα. Τα πρωτα 2 χρονια γνωρισα αρκετα ατομα, εκανα ρηχες παρεες, κλπ… αλλα αυτό καποια στιγμη σταματησε. Ξαφνικα ολη η καλη διαθεση που ειχα, κατι την ρουφηξε. Το σκοταδι με τυλιξε μεχρι σημερα… σταματησα να βγαινω, δεν μιλουσα σε κανεναν με αποτελεσμα να χασω εστω αυτά τα λιγα ατομα που ειχα, σταματησα να παταω στη σχολη, δεν εδινα μαθηματα, δεν διαβαζα…τιποτα απολυτως.
    Αυτό που με απασχολει αυτή τη στιγμη που γραφω το κειμενο δεν είναι μονο η μοναξια και το σκοταδι που με πιανουν… αλλα το γεγονος ότι καθομαι εδώ και 5 χρονια σε ένα σπιτι, διαβαζοντας βιβλια, ακουγοντας μουσικη διαρκως…χωρις κανενα κινητρο για διαβασμα…αλλα οι γονεις μου δεν ξερουν τιποτα, αναγκαζομαι να τους λεω ψεμματα ότι περναω σιγα σιγα τα μαθηματα… ενώ εχω κανει μηδαμινη προοδο. Πως λες στους γονεις σου ότι εισαι τρισαθλια, δεν εχεις ορεξη για τιποτε, και τελικα δεν την βγαζεις τη σχολη μετα από τοσα χρονια; Πως δικαιολογεις τα μακροχρονια ψεμματα; Τι εξελιξη θα εχει αυτή η κατασταση; Φοβαμαι… απελπιζομαι… νιωθω απαισια… καθομαι τοσες ωρες και δεν μπορω να βρω τη καταλληλη λεξη να περιγραψω το πως νιωθω… Ισως απαθεια, ισως αχρηστια, ισως τρομερη ανεκπληρωτη μοναξια… δεν ξερω…
    Γνωριζω ότι δεν μπορει κανεις να με βοηθησει, η κατασταση εχει προχωρησει πολύ και μονο ενας τροπος υπαρχει για να ληξει ολο αυτό… ο ασχημος.
    Αλλα ηθελα καπου να πω τον πονο μου… το φοβο μου… την απογνωση μου…
    Μακαρι να γινει κατι αναπαντεχο, κατι που δεν θα εβγαζε νοημα ισως εκ πρωτης οψεως… αλλα να βοηθησει… και να εχουν καπως πιο ηπια καταληξη τα πραγματα…
    Μακαρι να ειχα ένα ατομο εδώ κοντα μου… που να μπορουσα να το εμπιστευτω, να νιωθω οικεια μαζι του… αλλα δυστυχως ουτε αυτό καταφερα.
    Συγγνωμη Μητερα… Συγγνωμη Πατερα… Συγγνωμη σε ολους που σας απογοητευσα…
    Δεν φταιει κανεις σας... μονο εγω...
    Λυπαμαι…

  2. #2
    Γειά σου deadmoon. Δεν είσαι η μόνη που έχεις χαθεί σε έναν λαβύρινθο αρνητικών σκέψεων και συναισθημάτων. Μπορείς να γράφεις εδώ και είμαι σίγουρη ότι θα σου απαντήσουν πολλά παιδιά από το forum. Ό,τι και να σκέφτεσαι τώρα είναι διαστρεβλωμένο από το μαύρο πέπλο που σε έχει καλύψει, δεν είναι αυτή η πραγματικότητα, δεν είναι τίποτα τόσο άσχημο και δεν αξίζει για κανένα λάθος όσο μεγάλο κι αν ήταν, να τελειώσει η ζωή σου με άσχημο τρόπο.
    Ζήτα βοήθεια από κάποιον ψυχίατρο ή ψυχολόγο. Μίλησέ τους για όλα, όπως τα έγραψες εδώ. Είσαι ήδη δυνατή που έχεις αντέξει τόσα χρόνια μοναξιάς. Το χρωστάς στον εαυτό σου να είσαι καλά, αυτό προέχει και όχι το όποιο πτυχίο.

  3. #3
    Senior Member
    Join Date
    Feb 2013
    Location
    σε 1 λιμνουλα!
    Posts
    12,738
    ακομα και εμενα να ειχες γνωρισει εκει περα και εβλεπα αλλο ανθρωπο απ οτι εισουν θα περναγαν ετσι τα χρονια με τραλαλομ χωρις να γινει τιποτα εκτος αυτου αυτο το καταλαβα προσφατα οταν αναρωτιομουν γιατι ειναι τοσο αμετακινητοι σε αυτο οτι δε μπορει κανεις να τους βοηθησει

  4. #4
    Senior Member
    Join Date
    Jan 2012
    Location
    Αθήνα
    Posts
    399
    deadmoon πήγες ποτέ σε ψυχολόγο; Η ζωή σου έχει ΠΟΛΛΑ κοινά με τη δική μου.

Similar Threads

  1. Απάθεια
    By zeroend in forum Κατάθλιψη - Δυσθυμία
    Replies: 56
    Last Post: 17-09-2017, 23:45
  2. απαθεια....
    By manosthess in forum Αυτοβοήθεια & Υποστήριξη
    Replies: 7
    Last Post: 16-05-2016, 20:41
  3. Αρνητικές σκέψεις και απάθεια
    By Venidos in forum Stress, Αγχος, Φόβος, Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή
    Replies: 0
    Last Post: 09-03-2014, 22:14
  4. Μεταβαλλομενη Απαθεια
    By Wonderlust King in forum Άλλες Διαταραχές Προσωπικότητας
    Replies: 2
    Last Post: 27-07-2011, 14:57
  5. Απάθεια, κακοδιάθεσία...τι έχω;
    By manoula in forum Ψυχώσεις & Σχιζοφρένεια
    Replies: 32
    Last Post: 31-07-2010, 21:50

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •