Η ζωή μου
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Σύντομες ανακοινώσεις ] [ Προστασία ανηλίκων ]

Page 1 of 8 123 ... LastLast
Results 1 to 15 of 118
  1. #1

    Η ζωή μου

    Καλησπέρα μετά από αρκετό καιρο που βρισκομαι στο φόρουμ αποφάσισα να μιλήσω για μένα. Το τελευταίο διάστημα γίνονται διαφορά στην ζωή μου και στο μυαλό μου και έτσι έκανα ένα μικρό διάλειμμα για να πάρω τις αποφάσεις μου. Μια από αυτές είναι να μιλήσω δημόσια για την ζωή μου για να ακούσω γνώμες, να συζητήσω και να μπω εγώ στην θέση του θεματοθετη. Θα μιλήσω για την ζωή μου τότε και για την ζωή μου τώρα.

    Βρίσκομαι στο τέλος (νομίζω) της "μάχης" μου με την κατάθλιψη (τους φόβους μου). Κάνω ψυχοθεραπεία και έχω δει τρομερές αλλαγές. Μεγάλωσα με μια μάνα σκληρή, η οποία με βαραγε σε κάθε ευκαιρία, με έβριζε, με έκρινε και συνεχώς έψαχνε λάθη για να τα σχολιάσει. Ο πατέρας αμέτοχος, με παρότρυνε να μην μιλάω όταν η μάνα μου με βαραγε ή μου μιλούσε άσχημα και μια ζωή θυμάμαι να του συμπεριφερεται με τον χειρότερο τρόπο.

    Κάθε φορά που γινοταν ένας άσχημος καβγάς ο πατέρας μου, μου έδινε λεφτά για να σταματήσω να πονάω. Κουμπαράς! Δεν ήταν δίπλα μου κανένας από τους δυο σε καμια χαρά μου, σε καμία λύπη μου, σε καμία επιτυχία μου και σε καμία αποτυχία μου. Με βαραγε με το παραμικρό, με ότι έβρισκε μπροστά της.. Το αγαπημένο της ήταν ο πλάστης ο οποίος έγινε ένα με το σώμα μου. Σαν παιδί γενικά ήμουν αντιδραστικος στο σπίτι, δεν εσκυβα το κεφάλι και πεισμωνα.

    Όταν ήμουν υπερβολικά άτακτος με άφηνε τα βράδια να κοιμάμαι έξω στην αυλή για τιμωρία. Πάντα πίστευα πως την παιδική μου ηλικία την κατέστρεψε η μάνα μου μέχρι που μια μέρα με ρώτησε η ψυχολόγος "ο πατέρας σου που ηταν όταν ήσουν παιδί?" και εκείνη την ώρα κατάλαβα πως τις ευθύνες δεν τις έχει μόνο αυτός που βαράει αλλά κι αυτός που δεν κάνει τίποτα να σε προστατέψει. Δεν θυμάμαι κανένα από τους δύο να με έχει πάρει μια αγκαλιά, να με ρωτήσει αν είμαι καλά, να δείξει έστω κι ένα ενδιαφέρον για μένα. Θυμάμαι μόνο το βλέμμα της μάνας μου όταν με βαραγε, να την ακούω να λέει ότι μετάνιωσε που με έκανε, ότι είμαι ένας άχρηστος και δεν αξίζω τίποτα.

    Κάποια στιγμή έμαθα ότι έχω διπλό όγκο στον εγκέφαλο και εκεί έφαγα ένα ακόμη χαστούκι. Δεν πήγα στρατό όπως όλοι αλλοι και κουβαλάω μαζί μου ένα χαρτί που πρέπει να λέω τους λόγους που δεν έκανα στρατό. Ότι έχω ένα ακόμη δώρο στην όμορφη ζωή μου. Τελείωσα τις σπουδές μου με άριστα, έκανα μεταπτυχιακό (όχι άριστα :)) και προσπαθώ όσο μπορώ να τα βγάλω πέρα.

    Πριν την ψυχοθεραπεία ήμουν ένας άνθρωπος που φώναζε, που ήταν σκληρός, χωρίς να δίνει δεύτερη ευκαιρία στον άλλον, απόλυτος και νευριάζα με το παραμικρό. Το 2017 έμενα με μια κοπέλα τότε και ένα βράδυ ξύπνησα με ίλιγγο. Εκεί άρχισαν οι φοβίες για τις αρρώστιες και τα μικρόβια. Η τότε κοπέλα λόγω του ότι με ζήλευε δεν με βοηθούσε σε όλο αυτό αλλά με έκανε χειρότερα. Δεν ήθελε να βγαίνω απο το σπίτι (την βόλευε κιόλας που δεν ήθελα να βγω) και κάθε φορά που μαλωναμε με απειλούσε ότι θα αυτοκτονήσει. Θυμάμαι πολλές φορές να μου λέει και για το παιδί της (μεγαλύτερη με παιδί) ότι δεν αγαπάω κανένα από τους δύο, μπροστά από το γιο της. Όλο αυτό με έριξε κι άλλο και επέστρεψα στο σπίτι μου (στην κόλαση μου).

    Το 2018 αποφάσισα να πάω ψυχολογο για να νικήσω κάτι που δεν ήξερα τι ήταν. Πήγα εκεί και περίμενα ότι στις 5 επισκέψεις θα γίνω άλλος άνθρωπος. Οταν σκαλιζεις το παρελθόν τότε αρχίζεις να πονάς από την αρχή. Άρχισαν οι δυσπνοιες, οι ταχυπαλμιες, το να μην νιώθω ότι είμαι στο παρόν, να φοβάμαι τον αέρα, το φως, τον ήχο και κάθε βράδυ να κοιμάμαι κλαίγοντας. Κανένας δεν ήξερε τι περνούσα αλλά πάντα είχα - έχω στο μυαλό μου πως "όπως και νιωθω στο κρεβάτι δεν θα μείνω" .

    Σαν άνθρωπος πάντα είχα φίλους, αλλά πάντα επέλεγα να κάνω παρέα με τα άτομα που δεν τα ήθελαν οι άλλοι γιατί τα θεωρούσαν διαφορετικά. Ήμουν ο γνωστός του σχολείου, ο αστείος της παρέας αλλά μέσα μου δεν ήμουν ποτέ χαρούμενος. Έχω κάνει πολλές σχέσεις στην ζωή μου και πάντα όταν χώριζα έφευγα χωρίς να παλέψω για την σχέση, δεν έδινα ευκαιρίες γιατί θεωρούσα ότι είναι αδυναμία αυτό. Πάντα πίστευα πως οι άνθρωποι ήταν κοντά μου για την εμφάνιση μου και όχι για τον χαρακτήρα μου γιατί ποτέ δεν άκουσα ένα θετικο σχόλιο από τους γονείς μου. Στην ηλικία (δεν θυμάμαι) δημοτικό??? 1η γυμνασίου? Δεν θυμάμαι. Με κακοποιούσε σεξουαλικα ο ξάδελφος μου για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Πόσο? Δεν θυμάμαι. Εκείνη την εποχή πέθανα. Πέθανε η αξιοπρέπεια μου, πεθανε η παιδική μου ηλικία, πεθαναν τα όνειρα μου. Δεν είχα κανένα να το πω, απλά κρυβομουν μην με δει, μην μου φωνάξει.


    Ρώτησα την ψυχολόγο γιατί δεν θυμάμαι πράγματα, γιατί θυμάμαι μόνο σκηνές και μου εξήγησε πως το μυαλό για να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε σπάει σε κομμάτια μια άσχημη κατάσταση. Δεν κοιμάμαι με ανοιχτό φως γιατί θέλω να βλέπω τον χώρο μου, δεν μπορώ να με αγγίζουν, να με φιλανε, να μου λένε όμορφα λόγια για πολλη ώρα. Δεν τα ξέρω, δεν τα έχω μάθει, τα θεωρώ ψεύτικα. Για να αγκαλιάσω και να φιλήσω πρέπει να νιώθω άνετα, να νιώθω ασφάλεια και να είμαι ήρεμος. Μέσα σε αυτη την "υπέροχη ζωή" γνώρισα ένα καταπληκτικό άνθρωπο που ήταν δίπλα μου σε πολλές φάσεις της ζωής μου. Ήταν μια φίλη της μανας μου, που με νοιαζονταν. Πέθανε αρχές του 2019, δεν πήγα στην κηδεία της, δεν πήγα στον τάφο της, δεν έχω αποδεχτεί τον θάνατο της.

    Τον τελευταίο ένα χρόνο άρχισα να δείχνω τα συναισθήματά μου, να είμαι εκδηλωτικος και να ανέχομαι. Εξαιτίας ενός περιστατικου που έγινε με την κολλητή μου αυτές τις μέρες έφτασα στο σημείο να αναρωτιέμαι. Είναι καλό να ανεχόμαστε ή ήμουν καλύτερα όταν δεν άφηνα κανένα και τίποτα να με πατήσει από πάνω? Αυτό που συμβαίνει με τον σκύλο μου με έχει κάνει ακόμη πιο ευάλωτο σε όλους τους τομείς. Δεν είμαι έτοιμος να χάσω ακόμη μια ψυχή που αγαπώ. Σήμερα το σκέφτηκα καλύτερα και είπα πως όλα αυτά είναι μια ευκαιρία να μάθω πραγματικά τι ανέχομαι και τι όχι. Τόσο καιρό απλά προστάτευα τον εαυτό μου από μια ακόμη απόρριψη. Είναι η στιγμή που κάποιους ανθρώπους θα τους κρατήσω στην ζωή μου, άλλους θα τους βάλω να δουν τα πράγματα από την δική μου οπτική, άλλους θα μπω εγώ στην δική τους θεση και άλλους θα τους απομακρύνω από την ζωη μου..

    Μεγαλο κείμενο και ζητώ συγνώμη αλλά....... τα κατάφερα. Τα εγραψα όλα. Και ας με πονουσαν!!! Εγώ τα εγραψα!! Ουφφφ.
    Last edited by george1520; 30-03-2020 at 22:33.
    Όταν τα πάντα γύρω σου αλλάζουν είναι δυνατόν να παραμείνεις ο ίδιος;;

  2. #2
    Πάλι καλά, με όλα αυτά που πέρασες, που έχεις κάνει και σχέσεις με το άλλο φύλο! Και μπράβο σου που διάλεγες πάντα τους διαφορετικούς για παρέα ενώ εσύ ήσουν κοινωνικός. Κι εγώ τους διαφορετικούς διάλεγα, αλλά δεν είχα επιλογή, ήμουν κι εγώ διαφορετικός. Αφού όμως δε θες να σε αγγίζουν και να σε φιλάνε, πώς και έκανες σχέσεις? Επίσης, κι εγώ φοβόμουν το σκοτάδι και κοιμόμουν με ανοιχτό φως, αλλά σταδιακά το ξεπέρασα

  3. #3
    Quote Originally Posted by Eagle guy View Post
    Πάλι καλά, με όλα αυτά που πέρασες, που έχεις κάνει και σχέσεις με το άλλο φύλο! Και μπράβο σου που διάλεγες πάντα τους διαφορετικούς για παρέα ενώ εσύ ήσουν κοινωνικός. Κι εγώ τους διαφορετικούς διάλεγα, αλλά δεν είχα επιλογή, ήμουν κι εγώ διαφορετικός. Αφού όμως δε θες να σε αγγίζουν και να σε φιλάνε, πώς και έκανες σχέσεις? Επίσης, κι εγώ φοβόμουν το σκοτάδι και κοιμόμουν με ανοιχτό φως, αλλά σταδιακά το ξεπέρασα
    Καλησπέρα.. Ευχαριστώ για το σχόλιο.. Έχω θέμα στο να με αγγίζουν χωρίς να το περιμένω και γενικά προτιμάω να κάνω εγώ την κίνηση.. Κάθε φορά που το κάνει καποιος νιώθω ότι παραβιάζει τον χώρο μου.
    Όταν τα πάντα γύρω σου αλλάζουν είναι δυνατόν να παραμείνεις ο ίδιος;;

  4. #4
    Γιώργο
    Εγώ πιστεύω είμαι η πιο ακατάλληλη για να σχολιάσω εδώ μιας και έχω περάσει τα περισσότερα από αυτά..Αλλά εδώ τα βλέπω από την άλλη πλευρά..Είμαι δηλαδή ακροατής..Δεν θα κρίνω κανέναν από τους "δολοφόνους" που αναφέρεις γιατί ειλικρινά δεν αξίζει..Είναι σαν να έχω μπροστά μου μια εικόνα όπου εσύ μου φαίνεσαι μεγάλος και αυτοί τόσο μικροί (ενω στην περίπτωσή μου αυτοί όλοι μου φαίνονται τεράστιοι και εγώ μικρή)...Διαβάζοντας τη ζωή σου τους είδα αλλιώς..
    Αυτό που έχω να σου πω είναι ότι για να βοηθάς άλλους εδώ πάει να πει ότι έχεις καταφέρει πάρα πολλά με την ψυχοθεραπεία..
    Αξίζεις πολλά μπράβο που παρ'όλα αυτά είσαι όρθιος και ακόμα παλεύεις..Θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν περάσει κακοποίηση (σε οποιαδήποτε μορφή και αν είναι) και είναι ακόμα με το κεφάλι ψηλά και παλεύουν..

    Όσο για τους γονείς...Δεν έχω λόγια..Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο τελικά..Το να είναι εκεί και να σε ταΐζουν ξύλο ή το να σε παρατάνε...Ξέρω όμως σίγουρα ότι τέτοιοι γονείς βγάζουν αξιοθαύμαστα παιδιά :)

    Σου εύχομαι με την ψυχοθεραπεία και με την δύναμή σου να σου φύγουν όλα αυτά που σε πονάνε..Να τα θυμάσαι, αλλά να χαμογελάς :)
    Εύχομαι να φυσήξει δυνατός αέρας... Να πάρει μακριά όλα τα σκουπίδια της ζωής μου...

  5. #5
    Quote Originally Posted by Αλεξία10 View Post
    Γιώργο
    Εγώ πιστεύω είμαι η πιο ακατάλληλη για να σχολιάσω εδώ μιας και έχω περάσει τα περισσότερα από αυτά..Αλλά εδώ τα βλέπω από την άλλη πλευρά..Είμαι δηλαδή ακροατής..Δεν θα κρίνω κανέναν από τους "δολοφόνους" που αναφέρεις γιατί ειλικρινά δεν αξίζει..Είναι σαν να έχω μπροστά μου μια εικόνα όπου εσύ μου φαίνεσαι μεγάλος και αυτοί τόσο μικροί (ενω στην περίπτωσή μου αυτοί όλοι μου φαίνονται τεράστιοι και εγώ μικρή)...Διαβάζοντας τη ζωή σου τους είδα αλλιώς..
    Αυτό που έχω να σου πω είναι ότι για να βοηθάς άλλους εδώ πάει να πει ότι έχεις καταφέρει πάρα πολλά με την ψυχοθεραπεία..
    Αξίζεις πολλά μπράβο που παρ'όλα αυτά είσαι όρθιος και ακόμα παλεύεις..Θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν περάσει κακοποίηση (σε οποιαδήποτε μορφή και αν είναι) και είναι ακόμα με το κεφάλι ψηλά και παλεύουν..

    Όσο για τους γονείς...Δεν έχω λόγια..Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο τελικά..Το να είναι εκεί και να σε ταΐζουν ξύλο ή το να σε παρατάνε...Ξέρω όμως σίγουρα ότι τέτοιοι γονείς βγάζουν αξιοθαύμαστα παιδιά :)

    Σου εύχομαι με την ψυχοθεραπεία και με την δύναμή σου να σου φύγουν όλα αυτά που σε πονάνε..Να τα θυμάσαι, αλλά να χαμογελάς :)
    Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.. Η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν έχω ανάγκη να μοιράσω ευθύνες, το έχω κάνει και προχωράω με τα δεδομένα που έχω. Θέλω απλά να αποβάλλω άσχημες συμπεριφορες που υιοθετησα (πήρα αρνητικά στοιχεία των γονιών μου) και συμπεριφορές "δημιούργησα" για να μπορέσω να επιβιώσω.
    Όταν τα πάντα γύρω σου αλλάζουν είναι δυνατόν να παραμείνεις ο ίδιος;;

  6. #6
    Quote Originally Posted by george1520 View Post
    Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.. Η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν έχω ανάγκη να μοιράσω ευθύνες, το έχω κάνει και προχωράω με τα δεδομένα που έχω. Θέλω απλά να αποβάλλω άσχημες συμπεριφορες που υιοθετησα (πήρα αρνητικά στοιχεία των γονιών μου) και συμπεριφορές "δημιούργησα" για να μπορέσω να επιβιώσω.
    Λογικό είναι να δημιουργείς συμπεριφορές για να επιβιώσεις..Σημασία έχει να τις αποβαλλεις για να μην επηρεάζουν την ζωή σου τώρα..Αλλά αφού τις έχεις εντοπίσει θα πει ότι είσαι ευσυνείδητος και η μισή δουλειά έχει γίνει..
    Εύχομαι να φυσήξει δυνατός αέρας... Να πάρει μακριά όλα τα σκουπίδια της ζωής μου...

  7. #7
    Για κάποιο λόγο το ήξερα .....
    Πέραν από την κακοποίηση που δεχοσουν από την μητέρα σου ήμουν σίγουρη ότι κάποιος πολύ δικό σου είχε εισβάλει στην ψυχή σου στο κορμί σου με βιαιο τρόπο....
    Μην ρωτήσεις από που ,ίσως από τον τρόπο που απαντούσες σε κάποια θέματα....
    Ίσως ο τρόπος που αντιμετωπίζες κάποιους θεματοθετες....
    Εδώ και λίγες μέρες σιγουρευτικα ...
    ....
    Ειδικά όταν διάβασα ότι δεν θες να σε αγγιζουν....Βλέπεις είναι το νούμερο ένα χαρακτηριστικό σε άτομα που έχουν νοιώσει την βία....(κάτι θυμάμαι από το μάθημα της παιδοψυχολογιας που έκανα τόσα χρονια)

    Δεν θα πω μπράβο στην ψυχολόγο σου που κατάφερε να σε φτάσει στο σημείο που είσαι σήμερα, θα πω ένα μεγάλο μπράβο σε εσένα, γιατί αν εσύ δεν ήσουν διατεθημενος να παλέψεις για να μπορέσεις να βγεις από αυτό το τούνελ κανένας και τίποτα δεν θα ήταν ικανό να σε φτάσει στο σήμερα.

    Respecte φίλε Γιώργο!
    Πολύ χάρηκα που σε γνώρισα έστω και εδώ!

  8. #8
    Quote Originally Posted by Αλεξία10 View Post
    Λογικό είναι να δημιουργείς συμπεριφορές για να επιβιώσεις..Σημασία έχει να τις αποβαλλεις για να μην επηρεάζουν την ζωή σου τώρα..Αλλά αφού τις έχεις εντοπίσει θα πει ότι είσαι ευσυνείδητος και η μισή δουλειά έχει γίνει..
    Κάποιες τις εντόπισα μόνος μου και κάποιες άλλες με την βοήθεια της ψυχολόγου.

    Quote Originally Posted by ntinti View Post
    Για κάποιο λόγο το ήξερα .....
    Πέραν από την κακοποίηση που δεχοσουν από την μητέρα σου ήμουν σίγουρη ότι κάποιος πολύ δικό σου είχε εισβάλει στην ψυχή σου στο κορμί σου με βιαιο τρόπο....
    Μην ρωτήσεις από που ,ίσως από τον τρόπο που απαντούσες σε κάποια θέματα....
    Ίσως ο τρόπος που αντιμετωπίζες κάποιους θεματοθετες....
    Εδώ και λίγες μέρες σιγουρευτικα ...
    ....
    Ειδικά όταν διάβασα ότι δεν θες να σε αγγιζουν....Βλέπεις είναι το νούμερο ένα χαρακτηριστικό σε άτομα που έχουν νοιώσει την βία....(κάτι θυμάμαι από το μάθημα της παιδοψυχολογιας που έκανα τόσα χρονια)

    Δεν θα πω μπράβο στην ψυχολόγο σου που κατάφερε να σε φτάσει στο σημείο που είσαι σήμερα, θα πω ένα μεγάλο μπράβο σε εσένα, γιατί αν εσύ δεν ήσουν διατεθημενος να παλέψεις για να μπορέσεις να βγεις από αυτό το τούνελ κανένας και τίποτα δεν θα ήταν ικανό να σε φτάσει στο σήμερα.

    Respecte φίλε Γιώργο!
    Πολύ χάρηκα που σε γνώρισα έστω και εδώ!

    Αχ ρε Ντιντι μου με συγκίνησες.. Σε ευχαριστώ για τα ωραία σου λόγια!!! (και που διάβασες όλο το κείμενο - ήταν μεγααααλο).
    Όταν τα πάντα γύρω σου αλλάζουν είναι δυνατόν να παραμείνεις ο ίδιος;;

  9. #9
    Quote Originally Posted by george1520 View Post
    Κάποιες τις εντόπισα μόνος μου και κάποιες άλλες με την βοήθεια της ψυχολόγου.




    Αχ ρε Ντιντι μου με συγκίνησες.. Σε ευχαριστώ για τα ωραία σου λόγια!!! (και που διάβασες όλο το κείμενο - ήταν μεγααααλο).
    Δεν είναι ωραία λόγια είναι η αλήθεια!
    Φυσικά και θα διάβαζα οποιοδήποτε κείμενο σου , ας ήταν και 10 σελίδες ....
    Είπαμε ειμαστε εδώ και για τα εύκολα αλλά και για τα δύσκολα....
    Βέβαια αλλά περίμενα να διαβάσω από εσένα σήμερα που θα πήγαινες στο γιατρό, αλλά ως συνήθως μας την έφερες όπως προχθές με την φωτο χαχα πλάκα κάνω !!

    Θέλω να πιστεύω πως αφού αποφάσισες να το μοιραστείς εδώ μαζί μας, να έχεις αρχίσει να το σκέφτεσαι να μιλησεις και με την ψυχολόγο σου .
    Νομίζω θα σε πάει πολλά βήματα ακόμα πιο μπροστά!

  10. #10
    Quote Originally Posted by ntinti View Post
    Δεν είναι ωραία λόγια είναι η αλήθεια!
    Φυσικά και θα διάβαζα οποιοδήποτε κείμενο σου , ας ήταν και 10 σελίδες ....
    Είπαμε ειμαστε εδώ και για τα εύκολα αλλά και για τα δύσκολα....
    Βέβαια αλλά περίμενα να διαβάσω από εσένα σήμερα που θα πήγαινες στο γιατρό, αλλά ως συνήθως μας την έφερες όπως προχθές με την φωτο χαχα πλάκα κάνω !!

    Θέλω να πιστεύω πως αφού αποφάσισες να το μοιραστείς εδώ μαζί μας, να έχεις αρχίσει να το σκέφτεσαι να μιλησεις και με την ψυχολόγο σου .
    Νομίζω θα σε πάει πολλά βήματα ακόμα πιο μπροστά!
    Όλα τα έχω συζητήσει εκτός από ένα πράγμα.. Προσπαθήσαμε μια φορά αλλά δεν...
    Όταν τα πάντα γύρω σου αλλάζουν είναι δυνατόν να παραμείνεις ο ίδιος;;

  11. #11
    Quote Originally Posted by george1520 View Post
    Καλησπέρα μετά από αρκετό καιρο που βρισκομαι στο φόρουμ αποφάσισα να μιλήσω για μένα. Το τελευταίο διάστημα γίνονται διαφορά στην ζωή μου και στο μυαλό μου και έτσι έκανα ένα μικρό διάλειμμα για να πάρω τις αποφάσεις μου. Μια από αυτές είναι να μιλήσω δημόσια για την ζωή μου για να ακούσω γνώμες, να συζητήσω και να μπω εγώ στην θέση του θεματοθετη. Θα μιλήσω για την ζωή μου τότε και για την ζωή μου τώρα.
    Είμαι ο Γιώργος 29 χρόνων και βρίσκομαι στο τέλος (νομίζω) της "μάχης" μου με την κατάθλιψη (τους φόβους μου). Κάνω ψυχοθεραπεία τα τελευταία 2 χρόνια και έχω δει τρομερές αλλαγές. Μεγάλωσα με μια μάνα σκληρή, η οποία με βαραγε σε κάθε ευκαιρία, με έβριζε, με έκρινε και συνεχώς έψαχνε λάθη για να τα σχολιάσει. Ο πατέρας αμέτοχος, με παρότρυνε να μην μιλάω όταν η μάνα μου με βαραγε ή μου μιλούσε άσχημα και μια ζωή θυμάμαι να του συμπεριφερεται με τον χειρότερο τρόπο. Κάθε φορά που γινοταν ένας άσχημος καβγάς ο πατέρας μου, μου έδινε λεφτά για να σταματήσω να πονάω. Κουμπαράς! Δεν ήταν δίπλα μου κανένας από τους δυο σε καμια χαρά μου, σε καμία λύπη μου, σε καμία επιτυχία μου και σε καμία αποτυχία μου. Με βαραγε με το παραμικρό, με ότι έβρισκε μπροστά της.. Το αγαπημένο της ήταν ο πλάστης ο οποίος έγινε ένα με το σώμα μου. Σαν παιδί γενικά ήμουν αντιδραστικος στο σπίτι, δεν εσκυβα το κεφάλι και πεισμωνα. Όταν ήμουν υπερβολικά άτακτος με άφηνε τα βράδια να κοιμάμαι έξω στην αυλή για τιμωρία. Πάντα πίστευα πως την παιδική μου ηλικία την κατέστρεψε η μάνα μου μέχρι που μια μέρα με ρώτησε η ψυχολόγος "ο πατέρας σου που ηταν όταν ήσουν παιδί?" και εκείνη την ώρα κατάλαβα πως τις ευθύνες δεν τις έχει μόνο αυτός που βαράει αλλά κι αυτός που δεν κάνει τίποτα να σε προστατέψει. Δεν θυμάμαι κανένα από τους δύο να με έχει πάρει μια αγκαλιά, να με ρωτήσει αν είμαι καλά, να δείξει έστω κι ένα ενδιαφέρον για μένα. Θυμάμαι μόνο το βλέμμα της μάνας μου όταν με βαραγε, να την ακούω να λέει ότι μετάνιωσε που με έκανε, ότι είμαι ένας άχρηστος και δεν αξίζω τίποτα. Στην ηλικία των 18 χρόνων έμαθα ότι έχω διπλό όγκο στον εγκέφαλο και εκεί έφαγα ένα ακόμη χαστούκι. Δεν πήγα στρατό όπως όλοι αλλοι και κουβαλάω μαζί μου ένα χαρτί που πρέπει να λέω τους λόγους που δεν έκανα στρατό. Ότι έχω ένα ακόμη δώρο στην όμορφη ζωή μου. Τελείωσα τις σπουδές μου με άριστα, έκανα μεταπτυχιακό (όχι άριστα :)) και προσπαθώ όσο μπορώ να τα βγάλω πέρα. Πριν την ψυχοθεραπεία ήμουν ένας άνθρωπος που φώναζε, που ήταν σκληρός, χωρίς να δίνει δεύτερη ευκαιρία στον άλλον, απόλυτος και νευριάζα με το παραμικρό. Το 2017 έμενα με μια κοπέλα τότε και ένα βράδυ ξύπνησα με ίλιγγο. Εκεί άρχισαν οι φοβίες για τις αρρώστιες και τα μικρόβια. Η τότε κοπέλα λόγω του ότι με ζήλευε δεν με βοηθούσε σε όλο αυτό αλλά με έκανε χειρότερα. Δεν ήθελε να βγαίνω απο το σπίτι (την βόλευε κιόλας που δεν ήθελα να βγω) και κάθε φορά που μαλωναμε με απειλούσε ότι θα αυτοκτονήσει. Θυμάμαι πολλές φορές να μου λέει και για το παιδί της (μεγαλύτερη με παιδί) ότι δεν αγαπάω κανένα από τους δύο, μπροστά από το γιο της. Όλο αυτό με έριξε κι άλλο και επέστρεψα στο σπίτι μου (στην κόλαση μου). Μάρτη του 2018 αποφάσισα να πάω ψυχολογο για να νικήσω κάτι που δεν ήξερα τι ήταν. Πήγα εκεί και περίμενα ότι στις 5 επισκέψεις θα γίνω άλλος άνθρωπος. Οταν σκαλιζεις το παρελθόν τότε αρχίζεις να πονάς από την αρχή. Άρχισαν οι δυσπνοιες, οι ταχυπαλμιες, το να μην νιώθω ότι είμαι στο παρόν, να φοβάμαι τον αέρα, το φως, τον ήχο και κάθε βράδυ να κοιμάμαι κλαίγοντας. Κανένας δεν ήξερε τι περνούσα αλλά πάντα είχα - έχω στο μυαλό μου πως "όπως και νιωθω στο κρεβάτι δεν θα μείνω" .
    Σαν άνθρωπος πάντα είχα φίλους, αλλά πάντα επέλεγα να κάνω παρέα με τα άτομα που δεν τα ήθελαν οι άλλοι γιατί τα θεωρούσαν διαφορετικά. Ήμουν ο γνωστός του σχολείου, ο αστείος της παρέας αλλά μέσα μου δεν ήμουν ποτέ χαρούμενος. Έχω κάνει πολλές σχέσεις στην ζωή μου και πάντα όταν χώριζα έφευγα χωρίς να παλέψω για την σχέση, δεν έδινα ευκαιρίες γιατί θεωρούσα ότι είναι αδυναμία αυτό. Πάντα πίστευα πως οι άνθρωποι ήταν κοντά μου για την εμφάνιση μου και όχι για τον χαρακτήρα μου γιατί ποτέ δεν άκουσα ένα θετικο σχόλιο από τους γονείς μου. Στην ηλικία (δεν θυμάμαι) δημοτικό??? 1η γυμνασίου? Δεν θυμάμαι. Με κακοποιούσε σεξουαλικα ο ξάδελφος μου για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Πόσο? Δεν θυμάμαι. Εκείνη την εποχή πέθανα. Πέθανε η αξιοπρέπεια μου, πεθανε η παιδική μου ηλικία, πεθαναν τα όνειρα μου. Δεν είχα κανένα να το πω, απλά κρυβομουν μην με δει, μην μου φωνάξει. Ο ξάδελφος μου έμενε και μένει απέναντι από το σπίτι μου. Είναι μια συζήτηση που δεν έχω κάνει ποτέ με την ψυχολόγο γιατί δεν αντέχω. Την ρώτησα γιατί δεν θυμάμαι πράγματα, γιατί θυμάμαι μόνο σκηνές και μου εξήγησε πως το μυαλό για να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε σπάει σε κομμάτια μια άσχημη κατάσταση. Δεν κοιμάμαι με ανοιχτό φως γιατί θέλω να βλέπω τον χώρο μου, δεν μπορώ να με αγγίζουν, να με φιλανε, να μου λένε όμορφα λόγια για πολλη ώρα. Δεν τα ξέρω, δεν τα έχω μάθει, τα θεωρώ ψεύτικα. Για να αγκαλιάσω και να φιλήσω πρέπει να νιώθω άνετα, να νιώθω ασφάλεια και να είμαι ήρεμος. Μέσα σε αυτη την "υπέροχη ζωή" γνώρισα ένα καταπληκτικό άνθρωπο που ήταν δίπλα μου σε πολλές φάσεις της ζωής μου. Ήταν μια φίλη της μανας μου, που με νοιαζονταν. Πέθανε αρχές του 2019, δεν πήγα στην κηδεία της, δεν πήγα στον τάφο της, δεν έχω αποδεχτεί τον θάνατο της.
    Τον τελευταίο ένα χρόνο άρχισα να δείχνω τα συναισθήματά μου, να είμαι εκδηλωτικος και να ανέχομαι. Εξαιτίας ενός περιστατικου που έγινε με την κολλητή μου αυτές τις μέρες έφτασα στο σημείο να αναρωτιέμαι. Είναι καλό να ανεχόμαστε ή ήμουν καλύτερα όταν δεν άφηνα κανένα και τίποτα να με πατήσει από πάνω? Αυτό που συμβαίνει με τον σκύλο μου με έχει κάνει ακόμη πιο ευάλωτο σε όλους τους τομείς. Δεν είμαι έτοιμος να χάσω ακόμη μια ψυχή που αγαπώ. Σήμερα το σκέφτηκα καλύτερα και είπα πως όλα αυτά είναι μια ευκαιρία να μάθω πραγματικά τι ανέχομαι και τι όχι. Τόσο καιρό απλά προστάτευα τον εαυτό μου από μια ακόμη απόρριψη. Είναι η στιγμή που κάποιους ανθρώπους θα τους κρατήσω στην ζωή μου, άλλους θα τους βάλω να δουν τα πράγματα από την δική μου οπτική, άλλους θα μπω εγώ στην δική τους θεση και άλλους θα τους απομακρύνω από την ζωη μου..

    Μεγαλο κείμενο και ζητώ συγνώμη αλλά....... τα κατάφερα. Τα εγραψα όλα. Και ας με πονουσαν!!! Εγώ τα εγραψα!! Ουφφφ.
    Μπραβο Γιωργο...τεραστιο βημα.
    Λυπηθηκα παρα πολυ για αυτο που περασες.Στην ουσια δλδ υπηρξες θυμα λεκτικης,συναισθηματικης,σ ωματικης,σεξουαλικης κακοποιησης.Το τελευταιο εξηγει γιατι δεν θες να σε αγγιζουν η να σε φιλανε .Πολλα θυματα σεξουαλικης κακοποιησης δυσκολευονται σε αυτον τον τομεα.Πιθανως η μανα σου επασχε απο καποια διαταραχη.Σε καμμια περιπτωση δεν δικαιολογειται και σε καμμια περιπτωση δεν ευθυνεσαι εσυ για αυτο που περασες.Αυτο που χρειαζεται ισως προσοχη για δικο σου καλο ειναι να μην αναπαραξεις το βιωμα της κακοποιησης και στις ερωτικες σου σχεσεις.Φανταζομαι θα εχει αναλυθει αυτο το κομματι με την ψυχολογο σου.Η πρωην για παραδειγμα ακουγεται χειριστικη και κακοποιητικη.Σε ο,τι αφορα την ανεκτικοτητα ισως ειναι κατι που θα χρειαστει να δουλεψεις οστοσω καθε ανθρωπος εχει διαφορετικα ορια.Κατι που εμενα μπορει να με ενοχλησει εσενα μπορει να σε αφηνει αδιαφορο και το αντιθετο.Εσυ θα θεσεις τα ορια σου.Επισης,καθε ανθρωπος εχει το δικο του αξιακο συστημα.Θα κανεις ενα ωραιο ξεσκαρταρισμα λοιπον σε ανθρωπους και κατα την γνωμη μου πολυ καλα θα κανεις.Οσο καλυτερα γνωριζουμε τον εαυτο μας τοσο πιο σιγουροι ειμαστε για αποφασεις κι επιλογες μας.

  12. #12
    Quote Originally Posted by ΜικρηΟλλανδεζα View Post
    Μπραβο Γιωργο...τεραστιο βημα.
    Λυπηθηκα παρα πολυ για αυτο που περασες.Στην ουσια δλδ υπηρξες θυμα λεκτικης,συναισθηματικης,σ ωματικης,σεξουαλικης κακοποιησης.Το τελευταιο εξηγει γιατι δεν θες να σε αγγιζουν η να σε φιλανε .Πολλα θυματα σεξουαλικης κακοποιησης δυσκολευονται σε αυτον τον τομεα.Πιθανως η μανα σου επασχε απο καποια διαταραχη.Σε καμμια περιπτωση δεν δικαιολογειται και σε καμμια περιπτωση δεν ευθυνεσαι εσυ για αυτο που περασες.Αυτο που χρειαζεται ισως προσοχη για δικο σου καλο ειναι να μην αναπαραξεις το βιωμα της κακοποιησης και στις ερωτικες σου σχεσεις.Φανταζομαι θα εχει αναλυθει αυτο το κομματι με την ψυχολογο σου.Η πρωην για παραδειγμα ακουγεται χειριστικη και κακοποιητικη.Σε ο,τι αφορα την ανεκτικοτητα ισως ειναι κατι που θα χρειαστει να δουλεψεις οστοσω καθε ανθρωπος εχει διαφορετικα ορια.Κατι που εμενα μπορει να με ενοχλησει εσενα μπορει να σε αφηνει αδιαφορο και το αντιθετο.Εσυ θα θεσεις τα ορια σου.Επισης,καθε ανθρωπος εχει το δικο του αξιακο συστημα.Θα κανεις ενα ωραιο ξεσκαρταρισμα λοιπον σε ανθρωπους και κατα την γνωμη μου πολυ καλα θα κανεις.Οσο καλυτερα γνωριζουμε τον εαυτο μας τοσο πιο σιγουροι ειμαστε για αποφασεις κι επιλογες μας.
    Ευχαριστώ για το σχόλιο.. Δεν μπορώ να πειράξω μυρμήγκι οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να γίνω σαν τους γονείς μου ή σαν οποιοδήποτε άλλο που φέρεται ετσι.. Ξέρω ότι από αυτούς έχω πάρει αρκετά αρνητικά στοιχεία γιαυτό και κάνω ψυχοθεραπεία για να τα αποβάλλω. Όταν θυμώνω μιλάω σκληρά και πληγωνω τον άλλον. Ή να το θέσω καλύτερα, όταν με πληγώσουν μιλάω σκληρα. Κάθε φορά που κάνει κάποιος κάτι και με πονέσει (άθελα του ή όχι) είναι σαν και μου ξύνει μια ανοιχτή πληγή και αντιδραω περισσότερο από όσο πρέπει. Δεν μου φταιει όμως ο άλλος να πληρώνει τα σπασμένα των γονιών μου ή μιας άσχημης εμπειρίας. Αλλά όλοι έχουμε τα καλά μας και τα στραβα μας και ολοι μέσα μας έχουμε και τον καλό και τον κακό λυκο και νικάει αυτός που ταιζουμε περισσότερο..
    Όταν τα πάντα γύρω σου αλλάζουν είναι δυνατόν να παραμείνεις ο ίδιος;;

  13. #13
    Quote Originally Posted by george1520 View Post
    Ευχαριστώ για το σχόλιο.. Δεν μπορώ να πειράξω μυρμήγκι οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να γίνω σαν τους γονείς μου ή σαν οποιοδήποτε άλλο που φέρεται ετσι.. Ξέρω ότι από αυτούς έχω πάρει αρκετά αρνητικά στοιχεία γιαυτό και κάνω ψυχοθεραπεία για να τα αποβάλλω. Όταν θυμώνω μιλάω σκληρά και πληγωνω τον άλλον. Ή να το θέσω καλύτερα, όταν με πληγώσουν μιλάω σκληρα. Κάθε φορά που κάνει κάποιος κάτι και με πονέσει (άθελα του ή όχι) είναι σαν και μου ξύνει μια ανοιχτή πληγή και αντιδραω περισσότερο από όσο πρέπει. Δεν μου φταιει όμως ο άλλος να πληρώνει τα σπασμένα των γονιών μου ή μιας άσχημης εμπειρίας. Αλλά όλοι έχουμε τα καλά μας και τα στραβα μας και ολοι μέσα μας έχουμε και τον καλό και τον κακό λυκο και νικάει αυτός που ταιζουμε περισσότερο..
    Δεν εννοω μονο απο την πλευρα σου.Ειναι σημαντικο να προσεχεις και την αλλη πλευρα.Ειναι πιθανο να νιωσεις ελξη για χειριστικες η κακοποιητικες γυναικες.Η πρωην σου πχ με τις απειλες αυτοκτονιας στην ουσια σε κακοποιουσε συναισθηματικα.Αυτο το κομματι δλδ σιγουρα πρεπει να δουλευτει.Να σου ειναι γνωριμα πλεον τα σημαδια οτι καποιος ειναι κακοποιητικος ωστε να αποχωρεις οσο πιο συντομα γινεται απο τετοιους ανθρωπους και καταστασεις.

  14. #14
    Quote Originally Posted by ΜικρηΟλλανδεζα View Post
    Δεν εννοω μονο απο την πλευρα σου.Ειναι σημαντικο να προσεχεις και την αλλη πλευρα.Ειναι πιθανο να νιωσεις ελξη για χειριστικες η κακοποιητικες γυναικες.Η πρωην σου πχ με τις απειλες αυτοκτονιας στην ουσια σε κακοποιουσε συναισθηματικα.Αυτο το κομματι δλδ σιγουρα πρεπει να δουλευτει.Να σου ειναι γνωριμα πλεον τα σημαδια οτι καποιος ειναι κακοποιητικος ωστε να αποχωρεις οσο πιο συντομα γινεται απο τετοιους ανθρωπους και καταστασεις.
    Είχα σχέση με διάφορες γυναίκες και η κάθε μία είχε την δικη της συμπεριφορα. Μόνο η συγκεκριμένη ηταν έτσι. Δεν λέω ότι δεν ζήλευαν οι άλλες απλά ήταν σε φυσιολογικά πλαίσια. Για ένα διάστημα μπορούσε να με χειριστεί όπως ήθελε, εμενα σπίτι, φοβόμουν μην κάνει κακό στον εαυτό της και ταυτόχρονα έδινα περισσότερη σημασία στο παιδί της για να του δείξω ότι δεν ισχύουν αυτά που έλεγε η μητέρα του. Εκείνη την περίοδο όμως ήθελα στήριξη, ήθελα ένα άνθρωπο να με ταρακουνησει και όχι ένα άνθρωπο να με παίζει γιαυτό έφυγα.. Δεν έχω συναντήσει άλλους χειριστικους ανθρώπους και γενικά δεν είμαι άνθρωπος που πάει με τα νερά του άλλου. Υπερβολικά αντιδραστικος και ειμαι σπάνιες οι φορές που είμαι ήρεμος σε μια κατάσταση.
    Όταν τα πάντα γύρω σου αλλάζουν είναι δυνατόν να παραμείνεις ο ίδιος;;

  15. #15
    Αρα εισαι σε καλο δρομο...

Page 1 of 8 123 ... LastLast

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •