Mανούλα μου, μου λείπεις... - Page 2
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Σύντομες ανακοινώσεις ] [ Προστασία ανηλίκων ]
Page 2 of 2 FirstFirst 12
Results 16 to 25 of 25
  1. #16
    Junior Member
    Join Date
    Jan 2011
    Posts
    4
    Σχεδόν 5 χρόνια μετά... Σήμερα γιορτή της μητέρας έπεσα τυχαία ξανά σε αυτή τη σελίδα, σε αυτό το post που είχα κάνει... Περίεργη που είναι η ζωή, δε συμφωνείτε; Κοιτάω αυτά που έγραφα και ταυτίστηκα. Μετά από λίγο βλέπω το nickname και βλέπω ότι ήμουν εγώ εκείνες τις πρώτες μέρες....Που δε θέλω να θυμάμαι... "Ακόμη μου λείπεις μαμά μου - δε θα σε ξεχάσω ποτέ...! Προσπαθώ να συνεχίσω τη ζωή μου, να προοδεύω και να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ γιατί ξέρω ότι αυτό θέλεις και αυτό θα σου δώσει χαρά! Είμαι περήφανη για σένα, για το θάρρος , την καλοσύνη, την αγάπη που μας έδωσες, ! Ήσουν πάντα ο φύλακας άγγελος μου και ξέρω ότι συνεχίζεις να είσαι από εκεί ψηλά... Σ'αγαπάω πάρα πάρα πολύ Μαμά μου!!!!" Θα τη θυμάμαι για πάντα γιατί όσο τη θυμάμαι τόσο θα συνεχίσει να υπάρχει έστω και νοερά στη ζωή μου... Θέλει μεγάλη προσπάθεια παιδιά να συνεχίσεις τη ζωή σου μετά από μια τέτοια απώλεια... Μου λείπει πάρα πολύ............Καλό σας απόγευμα...

  2. #17
    .................................................. .................................................. .................................................. .................................................. ................................................
    Last edited by Αναζητηση; 18-05-2015 at 08:59.

  3. #18
    Quote Originally Posted by marina6 View Post
    Σχεδόν 5 χρόνια μετά... Σήμερα γιορτή της μητέρας έπεσα τυχαία ξανά σε αυτή τη σελίδα, σε αυτό το post που είχα κάνει... Περίεργη που είναι η ζωή, δε συμφωνείτε; Κοιτάω αυτά που έγραφα και ταυτίστηκα. Μετά από λίγο βλέπω το nickname και βλέπω ότι ήμουν εγώ εκείνες τις πρώτες μέρες....Που δε θέλω να θυμάμαι... "Ακόμη μου λείπεις μαμά μου - δε θα σε ξεχάσω ποτέ...! Προσπαθώ να συνεχίσω τη ζωή μου, να προοδεύω και να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ γιατί ξέρω ότι αυτό θέλεις και αυτό θα σου δώσει χαρά! Είμαι περήφανη για σένα, για το θάρρος , την καλοσύνη, την αγάπη που μας έδωσες, ! Ήσουν πάντα ο φύλακας άγγελος μου και ξέρω ότι συνεχίζεις να είσαι από εκεί ψηλά... Σ'αγαπάω πάρα πάρα πολύ Μαμά μου!!!!" Θα τη θυμάμαι για πάντα γιατί όσο τη θυμάμαι τόσο θα συνεχίσει να υπάρχει έστω και νοερά στη ζωή μου... Θέλει μεγάλη προσπάθεια παιδιά να συνεχίσεις τη ζωή σου μετά από μια τέτοια απώλεια... Μου λείπει πάρα πολύ............Καλό σας απόγευμα...
    Πολύ ωραίο το μήνυμα σου!
    Κουράγιο! Φαινεσαι όμως δυνατος χαρακτηρας που προχωρησε τη ζωη του!
    γιάννης

  4. #19
    Junior Member
    Join Date
    Jan 2011
    Posts
    4
    Αυτό μου έλεγαν όλοι. Είσαι δυνατή δε σε φοβάμαι...Δυστυχώς αυτοί που φαινομενικά ειμαι δυνατοί, αυτοί ειναι οι πιο ευαίσθητοι... :-(

  5. #20
    Senior Member
    Join Date
    Feb 2013
    Location
    σε 1 λιμνουλα!
    Posts
    12,895
    ΕΝΟΕΙς οτι αυτοι που ειναι οι πιο ευαισθητοι παρεμιναν ευαισθητοι επειδη φροντισαν να εξασφαλισουν στον εαυτο τους τη καταληλη θορακιση που τους εκανε πιο δυνατους.
    η δυναμη ομως ειναι μια αδυναμια.

  6. #21
    Καλα κανεις μελος καλο κουραγιο κ ολα θα σου πανε καλυτερα γεμισε την ζωη σου με ανθρωπους για σενα συντροφο φιλους απο ολα

  7. #22
    Senior Member
    Join Date
    Sep 2012
    Location
    Στον ουρανό με τα άστρα!
    Posts
    4,342
    Μαρίνα πόσο χρονών ήταν η μαμά σου όταν έφυγε; Πόσο χρονών είσαι εσύ; Πολύ συγκινητικό το ποστ σου σε καταλαβαίνω απόλυτα!

  8. #23
    Junior Member
    Join Date
    Jan 2011
    Posts
    4

    Για τη μνήμη της...

    Καλησπέρα σε όλους... Σήμερα, πάλι εδώ στη γιορτή της μητέρας, θέλησα να γράψω κάτι, εδώ που δε με γνωρίζει κανείς... Έτσι για τη μνήμη της... Γιατί μου λείπει πολύ, γιατί όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ συνειδητοποιώ πόσο ΜΑΝΑ ήταν με όλη τη σημασία της λέξης.
    Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε εσάς, εγώ όμως όταν είμαι χάλια, όταν περνάω δύσκολα τη βλέπω στον ύπνο μου με κάποιον τρόπο... Δεν ξέρω τι υπάρχει μετά, κόλαση-παράδεισος, μια άλλη ζωή, κάτι όμως υπάρχει... Δε γίνεται να χανόμαστε έτσι απλά...
    Δύσκολη η απώλεια, δεν ξεπερνιέται ποτέ. Απλά μαθαίνουμε να ζούμε με αυτή. Ζορίστηκα πολύ να απαγκιστρωθώ, γιατί η μητέρα μου δυστυχώς ή ευτυχώς αποτελούσε τα θεμέλια του σπιτιού μας. Με κρίσεις πανικού αρχικά, με μεγάλο ζόρι γιατί όλοι ήμασταν σε πένθος και η ψυχολογία μας ήταν στα τάρταρα, σιγά-σιγά άρχισα να βρίσκω τον εαυτό μου. Έναν εαυτό όμως λίγο διαφορετικό πλέον... Με καινούρια στοιχεία, με μεγαλύτερη ωριμότητα θέλοντας και μη. Λένε ότι όσο έχουμε τη μαμά μας, είμαστε πάντα παιδιά... Ε εγώ γέρασα απότομα. Προσπαθώ όμως κάπου βαθιά μέσα μου, να βρίσκω κάποιες πτυχές του εαυτού μου, του άλλου, του ξέγνοιαστου.

    Σε όποιον έχασε τη μητέρα του λοιπόν και είναι σε άσχημη κατάσταση και στέγνωσε πλέον από δάκρυα και πολύ απλά δεν μπορεί να το διαχειριστεί, υπομονή... Μόνο αυτό μπορώ να πω, γιατί ο χρόνος είναι ο καλύτερος ψυχολόγος και όχι ο καλύτερος γιατρός. Γιατί κάτι τέτοιο δε γιατρεύεται ποτέ απλά επουλώνεται επιφανειακά.

    Σε όσους έχετε τη μητέρα σας, χαρείτε την όσο είναι ο καιρός... Οι στιγμές δεν επιστρέφουν ποτέ πίσω. Ρουφήξτε τις στιγμές μαζί της...

    Σ'αγαπάω μαμά μου και μου λείπεις πολύ. Ήσουν θησαυρός και ελπίζω με κάποιον τρόπο να με ακούς...

  9. #24
    Quote Originally Posted by marina6 View Post
    Καλησπέρα σε όλους... Σήμερα, πάλι εδώ στη γιορτή της μητέρας, θέλησα να γράψω κάτι, εδώ που δε με γνωρίζει κανείς... Έτσι για τη μνήμη της... Γιατί μου λείπει πολύ, γιατί όσο μεγαλώνω τόσο πιο πολύ συνειδητοποιώ πόσο ΜΑΝΑ ήταν με όλη τη σημασία της λέξης.
    Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε εσάς, εγώ όμως όταν είμαι χάλια, όταν περνάω δύσκολα τη βλέπω στον ύπνο μου με κάποιον τρόπο... Δεν ξέρω τι υπάρχει μετά, κόλαση-παράδεισος, μια άλλη ζωή, κάτι όμως υπάρχει... Δε γίνεται να χανόμαστε έτσι απλά...
    Δύσκολη η απώλεια, δεν ξεπερνιέται ποτέ. Απλά μαθαίνουμε να ζούμε με αυτή. Ζορίστηκα πολύ να απαγκιστρωθώ, γιατί η μητέρα μου δυστυχώς ή ευτυχώς αποτελούσε τα θεμέλια του σπιτιού μας. Με κρίσεις πανικού αρχικά, με μεγάλο ζόρι γιατί όλοι ήμασταν σε πένθος και η ψυχολογία μας ήταν στα τάρταρα, σιγά-σιγά άρχισα να βρίσκω τον εαυτό μου. Έναν εαυτό όμως λίγο διαφορετικό πλέον... Με καινούρια στοιχεία, με μεγαλύτερη ωριμότητα θέλοντας και μη. Λένε ότι όσο έχουμε τη μαμά μας, είμαστε πάντα παιδιά... Ε εγώ γέρασα απότομα. Προσπαθώ όμως κάπου βαθιά μέσα μου, να βρίσκω κάποιες πτυχές του εαυτού μου, του άλλου, του ξέγνοιαστου.

    Σε όποιον έχασε τη μητέρα του λοιπόν και είναι σε άσχημη κατάσταση και στέγνωσε πλέον από δάκρυα και πολύ απλά δεν μπορεί να το διαχειριστεί, υπομονή... Μόνο αυτό μπορώ να πω, γιατί ο χρόνος είναι ο καλύτερος ψυχολόγος και όχι ο καλύτερος γιατρός. Γιατί κάτι τέτοιο δε γιατρεύεται ποτέ απλά επουλώνεται επιφανειακά.

    Σε όσους έχετε τη μητέρα σας, χαρείτε την όσο είναι ο καιρός... Οι στιγμές δεν επιστρέφουν ποτέ πίσω. Ρουφήξτε τις στιγμές μαζί της...

    Σ'αγαπάω μαμά μου και μου λείπεις πολύ. Ήσουν θησαυρός και ελπίζω με κάποιον τρόπο να με ακούς...


    Γεια σου Μαρίνα... ειμαι η Δήμητρα κι έχασα κι εγώ τη μαμά μου πριν λίγες μέρες στις 26 Οκτωβρη ,ανημερα της γιορτής μου ... σε διαβάζω και κλαίω . Η μαμά μου ήταν τα πάντα για μένα όπως ήταν και η δική σου η μαμά!! Να την θυμάσαι πάντα!!!!

  10. #25
    Quote Originally Posted by marina6 View Post
    Σχεδόν 5 χρόνια μετά... Σήμερα γιορτή της μητέρας έπεσα τυχαία ξανά σε αυτή τη σελίδα, σε αυτό το post που είχα κάνει... Περίεργη που είναι η ζωή, δε συμφωνείτε; Κοιτάω αυτά που έγραφα και ταυτίστηκα. Μετά από λίγο βλέπω το nickname και βλέπω ότι ήμουν εγώ εκείνες τις πρώτες μέρες....Που δε θέλω να θυμάμαι... "Ακόμη μου λείπεις μαμά μου - δε θα σε ξεχάσω ποτέ...! Προσπαθώ να συνεχίσω τη ζωή μου, να προοδεύω και να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ γιατί ξέρω ότι αυτό θέλεις και αυτό θα σου δώσει χαρά! Είμαι περήφανη για σένα, για το θάρρος , την καλοσύνη, την αγάπη που μας έδωσες, ! Ήσουν πάντα ο φύλακας άγγελος μου και ξέρω ότι συνεχίζεις να είσαι από εκεί ψηλά... Σ'αγαπάω πάρα πάρα πολύ Μαμά μου!!!!" Θα τη θυμάμαι για πάντα γιατί όσο τη θυμάμαι τόσο θα συνεχίσει να υπάρχει έστω και νοερά στη ζωή μου... Θέλει μεγάλη προσπάθεια παιδιά να συνεχίσεις τη ζωή σου μετά από μια τέτοια απώλεια... Μου λείπει πάρα πολύ............Καλό σας απόγευμα...
    Μαρίνα καταρχήν λυπάμαι πολύ για την απώλεια.
    Σε καταλαβαίνω γιατί μέχρι τα 32 μου(36 τώρα) έχασα και τον Πατέρα μου και την Μητέρα μου από τον ίδιο λόγο.
    Πάντα θα μας λείπουν γιατί όπως είπες ήταν Μητέρα και για εμένα και Πατέρας με Μ και Π κεφαλαίο.
    Στεναχωρέθηκα και για τους 2 αλλά πολύ περισσότερο για την Μητέρα μου γιατί ήταν αυτή που πέρασα μαζί της όλα τα δύσκολα με τα ψυχολογικά μου προβλήματα αλλα και τα προβλήματα μου γενικά.
    Την βλέπω συνέχεια στον ύπνο μου και πάντα μου χαμογελάει.Και μόνο αυτό με ηρεμεί.
    Πρέπει να συνεχίσουμε και να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για εμάς.Και μόνο αυτό θα έκανε πολύ ευτιχισμένα τα πρόσωπα που έχουν φύγει.Και εγώ το προσπαθώ γιατί ξέρω οτι αυτό θα ήθελαν.
    Κράτα γερά και να την αγαπάς το ίδιο όπως την αγαπούσες πάντα.Οι άνθρωποι "φεύγουν" αλλά η αγάπη δεν παύει ποτέ να υπάρχει.
    Κουράγιο φίλη μου και ότι καλύτερο από εδώ και πέρα.

Page 2 of 2 FirstFirst 12

Similar Threads

  1. ραψωδε μας λειπεις!!!!
    By ferro in forum Διπολική διαταραχή
    Replies: 0
    Last Post: 04-06-2009, 11:56

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •