Γιατι - Page 3
ICPS banner

[ Όροι Χρήσης Forum - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ] [ Σύντομες ανακοινώσεις ] [ Προστασία ανηλίκων ]

Page 3 of 3 FirstFirst 123
Results 31 to 45 of 45

Thread: Γιατι

  1. #31
    Εισαι τυχερος που απλα διαβαζεις τετοιες καταστασεις και δεν τις ζεις.

  2. #32
    Senior Member
    Join Date
    Oct 2011
    Location
    ΠΕΙΡΑΙΑΣ
    Posts
    156
    Quote Originally Posted by elen d View Post
    Εισαι τυχερος που απλα διαβαζεις τετοιες καταστασεις και δεν τις ζεις.
    συμφωνώ ρε κοπελιά.

  3. #33
    Senior Member
    Join Date
    Feb 2009
    Posts
    970
    ελεν συμφωνω απολυτα με τη θεοφανια.
    σηκω κ στασου στα ποδια σουκαι μη λυγισεις ποτε θα προσθεσω εγω!

  4. #34
    Senior Member
    Join Date
    Oct 2011
    Location
    ΠΕΙΡΑΙΑΣ
    Posts
    156
    είσαι πιο καλά τώρα?

  5. #35
    Senior Member
    Join Date
    Oct 2011
    Location
    ΠΕΙΡΑΙΑΣ
    Posts
    156
    Quote Originally Posted by elen d View Post
    Δεν μπορω αλλο τη μοναξια ειμαι τοσο μονη προσπαθω να επικοινωνησω με ανθρωπους "δικους μου" αλλα παιρνω συνεχως απορρηψη, ωρες ωρες νιοωθω οτι δεν υπαρχω απλα, οχι οτι δεν ειναι κανενας για μενα διπλα. Δεν το αντεχω αυτο, ψαχνω να βρω που φταιω και δεν καταληγω πουθενα.. η ψυχιατρος μου, μου ειπε εισαι μονη σου παρτο αποφαση και ζησε με αυτο, αλλα δεν παλευεται αυτο το πραγμα, βαρεθηκα να "παρακαλαω" να μου δωσουν σημασια, δεν μιλω σε κανεναν για τα προβληματα μου για να μη φυγουν αλλα δεν εχω και την τρελλη διαθεση προφανως για να με κανουν παρεα, Δεν πριζω κανεναν, δεν γλκρινιαζω σε κανεναν, μονο λιγη παρεα θελω να ξεχαστω να νοιωσω οτι υπαρχω... Υπαρχουν συγγενεις που λενε οτι με αγαπανε αλλα απο πραξεις κανενας τους, με ενα τηλεφωνο στο χερι ειμαι και δεν ξερω ποιον να παρω να μιλησω ολοι παντα κατι αλλο εχουν να κανουν, ναι το καταλαβαινω οτι εχουν τις δικες τους ζωες, μα αν δεν εχουν χωρο για μενα τοτε πως με αγαπουν, ωραιος τροπος, σε αγαπαμε αλλα μην μας "ενοχλεις"... Δεν ξερω τι να κανω αν τους πω πως πνμιγομαι θα ειναι σαν να ζητω ελεημοσυνη ,αν απλα παιρνω για να παω για ενα καφε δεν μπορει κανεις... Ακομα και δω στο forum που υποτιθεται οτι ολοι εχουν προβληματα, ειναι μονοι σχετικα, και σε καταλαβαινουν περισσοτερο παλι γρεφω και η μου λενε την δικη τους ιστορια [ καταλαβαινω πως διαβαζοντας για προβληματα θα θυμιθεις και τα δικα σου] και παλι νοιωθω σαν να μην ποσταρονται ολα αυτα που γραφω...

    Ευχομαι κανεις να μην βρεθει στη θεση που ειμαι τωρα.
    σε καταλαβαίνω απόλυτα κ ας μην τα έχω τεράσει αυτά. πες μας νεώτερα, μας ενδιαφέρει.

  6. #36
    Δεν εχει και τιποτα καινουριο. Ειμαι συνεχως μονη εκτος απο τις ωρες που ερχεται ο φιλος μου. Ολοι οι συγγενεις ... τιποτα αλλοι δεν νοιαζονται, αλλοι ειναι αδυναμοι, αλλοι δεν με συμπαθουν, και αλλοι φθονουν αυτα που ειχα οταν ειχα τον πατερα μου, δηλαδη τα λεφτα του και την φημη του. το συνηθιζεις, βασικα οσο λιγοτεροι υπαρχουν γυρο μου τοσο λιγοτερο νοιωθω οτι υπαρχω.Ειναι πολυ δυσκολο να ξερεις πως ανθρωποι που βοηθησες αγαπησες νοιαστηκες, οταν βρεθεις σε αναγκη οχι μονο δεν ειναι διπλα σου αλλα προσπαθουν να μειωσουν αυτο που υπαρχει για να μην νοιωσουν λιγοι. Η αδελφη του πατερα μου πηρε τηλ μετα απο 2 μηνες περιπου απο το μνημοσυνο για το χρονο για να μου πει στην ουσια ε δεν εγινε και τιποτα δεν εισαι η μονη που εχασες ενα πατερα....τι να πω τη μια τα σκεφτομαι και μπολκαρη ο εγκεφαλος μου με το ειδος τοων ανθρωπων που υπαρχουν και απο την αλλη με πιανουν τα γελια...δεν ξερω

  7. #37
    20 μηνες εχουν περασει και ακομα να το συνειδητοποιησω. και ακομα ειμαι μονη, ο μονος που ειχε μεινει ηταν ο φιλος μου αλλα και αυτος τωρα αντιμετωπιζει δικο του προβλημα υγειας στην οικογενει και απλα θυμηθηκε να μου πει πως οσα χρονια με ξερει αυτος και οι γονεις συζητουσαν για τον πατερα μου, οτι ειναι με το ενα ποδι στον ταφο , οτι ειναι ελαττωματικος πεθερος, και διαφορα τετοια.. και το μονο που γνωριζαν ειναι πως ο πατερας μου ειχε πιεση και χοληστερινη, εμενα αυτο μου δειχνει πως για να νοιωσουν καλα συγκριναν το γεγονος οτι ειναι υγιεις και μεις οχι, δεν βρησκω αλλο λογο απο το οτι ετσι νοιωθαν καλυτερα με το να γελουν με το δικο μου προβλημα. δεν καταλαβαινω γιατι μου το ειπε, ισως γιατι ειδε ποσο στενοχωρηθηκα με το προβλημα του αλλα γιατι να ενοχλει καποιον η συμπονια και το ενδιαφερον και η βοηθεια. Δεν ξερω τι να σκεφτω, επεσα απο τα συννεφα, ο πατερας μου θα ελεγε, δεν πειραζει δεν ειμαστε ολοι ιδιοι , αλλα εγω δεν μπορω να το δεχτω το μονο που μου ερχεται στο μυαλο ειναι αυτα που κοροιδευεις τα λουζεσαι αλλα δεν ειμαι γω αυτη ..δεν θελω να γινω ετσι... δεν θελω να με κανει ο πονος μου μια αλλη...

  8. #38
    Junior Member
    Join Date
    Jul 2012
    Posts
    1
    Καλησπέρα,
    δε ξέρω σε τι φάση σε βρίσκω γιατί το τελευταίο μήνυμα σου ήταν πριν κάποιους μήνες, αισθάνθηκα την ανάγκη να σου γράψω γιατί λίγο πολύ ζω παρόμοια κατάσταση κ έχω ανάλογα συναισθήματα. Απόψε ύστερα από μια ακόμη διένεξη μεταξύ των αναρίθμητων που έχω με την αδελφή μου, ασφυκτιώ κ έψαχνα απαντήσεις; παρηγοριά; ποιος ξέρει τι στο διαδίκτυο, έτσι βρήκα το μηνυμα σου. Έχω χάσει τη μαμα μου εδώ κ ένα χρόνο ενώ τον πατέρα μου τον έχασα στην εφηβεία, αφόρητη μονάξιά, κι όλα όπως τα περιγράφεις οι συγγενείς μπλεγμένοι στα δικά τους συμπλέγματα, χωμένοι στις τακτοποιημένες ζωούλες τους ανύπαρκτοι, οι φίλοι κωφεύουν, δεν έχουν χρόνο για τα δυσάρεστα, ψάχνουν αυτί να ακούσει τα δικά τους προβλήματα το οποίο προσφέρω αλλά το δικό μου χάος το κουβαλάω μόνη, ή σχεδόν.Κρέμομαι εδω κ εναμισυ χρόνο συναισθηματικά από το φίλο μου που έχει γίνει πατέρας μανα αδερφός, όλα. Αισθάνομαι ότι δεν έχω σπίτι πια να γυρίσω, μόνο ντουβάρια εδώ κι εκεί.
    Συχνά εφαρμόζω αυτό που σου χε πει η ψυχολογος, το παίρνω απόφαση κ ξεκινάω τη μέρα γιατί πρέπει. όχι γιατι το θέλω. ΄Ομως καποια στιγμή επανέρχομαι εξουθενωμένη από όλη αυτή την προσπάθεια για να βγάλω τη μέρα... Χάος. δουλειά δεν έχω κ οικονομικά πιέζομαι κ αγχώνομαι όμως νομιζω ότι ακόμα κι αν όλα ηταν εντάξει επαγγελματικά, πάλι τίποτα δε θα άλλαζε: μου λείπει αφόρητα η μανούλα μου, καποιες φορές ακόμα κ τώρα δεν το πιστεύω ότι έχει φύγει, πηγή δύναμης ήταν, δεν το πιστεύω ότι όποια σταθέρα είχα στη ζωή μου δεν υπάρχει, ότι ο,τι ως τώρα αποτελούσε την καθημερινότητα κ τη ζωή μου είναι πλέον αναμνηση. Οργη κ θλίψη.
    Για τους φίλους κ ακόμα περισσότερο για τους συγγενείς δε με νοιάζει, δε βασιζόμουν ποτέ σ αυτούς, είχα καταλάβει νωρίτερα τι παίζει με τις φιλίες κ οι οι συγγενεις πάντα απόντες ήταν. Χαμογελάω ωστόσο με πικρία γιατί επιβεβαιώνουν με τη στάση τους την άποψη που είχα για εκείνους. Κρίμα που δε συμβαίνουν θαύματα κ όλα είναι αναμενόμενα. Και στην αρρώστια της μαμάς μου από την προοπτική του θαύματος κρεμόμουν, έλεγα δε μπορεί, θα μας λυπηθεί, αλλά έμεινα να το περιμένω..
    Σου έγραψα γιατί πονάω πολύ απόψε κ μάλλον καταλαβαίνεις γιατί τον ξέρεις αυτό τον πόνο. Νομίζω ότι μόνο όταν το έχεις βιώσει μπορείς να το καταλάβεις γι αυτό δείξε επιείκια στο φίλο σου, θέλει μάλλον να βοηθήσει αλλά γίνεται αδέξιος γιατί δε ξέρει, κι εγώ ο,τι μαλακία θες έχω ακούσει από καλοπροαίρετους κατα τ άλλα ανθρώπους.
    Δε ξέρω πως να κλείσω, ίσως με το να σε ευχαριστήσω που με διάβασες.
    Καληνύχτα

  9. #39
    Senior Member
    Join Date
    Apr 2012
    Posts
    1,742
    elen d....διαβασα το θεμα σου απο την αρχη....και θα ειμαι λιγο σκληρη μαζι σου..πιο πολυ γιατι η ιδια η ζωη ειναι σκληρη σκετο.......
    γιατι πιστευεις ....οτι ειναι κανεις υποχρεωμενος ή απλα πρεπει να σε καταλαβει να σου συμπαρασταθει να νιωσει τον πονο σου και να σε φροντισει.....επειδη το εκανε ο πατερας σου;λοιπον κανεις δεν χρειαζεται να κανει τιποτα απο ολα αυτα παρα μονο εσυ απεναντι στον εαυτο σου.....
    μου δινεις την εντυπωση...πως εχεις κολλησει σε μια παιδικη ηλικια....καπου εκει που εχασες την μαμα σου και αγκιστρωθηκες στον πατερα σου......κι ολα αυτα τα χρονια ξεχασες να παρεις τον εαυτο σου στα δικα σου χερια......τον αφησες...γλυκα στα χερια του μπαμπα..και τωρα που εκεινος χαθηκε....δεν εχεις τιποτα....
    ο θανατος...ειναι μερος της ζωης....δεν ειναι ουτε καλος ,ουτε κακος....απλα δεδομενος για ολους μας....
    αυτο που εχει σημασια ειναι τα χρονια που μοιραστηκες με ενα αγαπημενο προσωπο.....αν ηταν ομορφα...και σου προσφεραν αγαπη και τρυφεροτητα......
    αυτες οι στιγμες μετρανε......
    θρηνεις ακομα....αλλα πιστευω οχι για τον πατερα σου...που σιγουρα υπεραγαπουσες...αλλα για το κομματι του εαυτου σου...που πηρε μαζι του.....
    λοιπον....ηρθε ο καιρος να μεγαλωσεις.....λυπαμαι....αλλ α δεν γινεται διαφορετικα.....
    στα λεω αυτα κοριτσι μου...για να καταλαβεις οτι εσυ εισαι ακομα ζωντανη και οφειλεις και στον εαυτο σου και στην μνημη των γονιων σου να ζησεις.....κι αν κοιταξεις καλα γυρω σου θα δεις πως υπαρχουν ανθρωποι που σαγαπανε.....ανθρωποι ισως οχι τελειοι...αλλα σ'αγαπανε......
    δεν θυμαμαι που ειχα διαβασει καποτε κατι πολυ ομορφο..ή αν μου το χε πει καποιος.....
    οι ψυχες λεει οσο βλεπουν τους αγαπημενους τους πισω να υποφερουν και να κλαινε...δεν μπορουν να απελευθερωθουν και να πεταξουν ελευθερες.... μενουν κολλημενες στη γη...και στεναχωριουνται μαζι με τα αγαπημενα τους προσωπα.....
    ισως να ακουγεται λιγο παιδικο.... μα αν απο καπου οι ψυχες μας βλεπουν....σκεψου ποσο αληθινο μπορει να ειναι.....
    Last edited by nflu; 21-07-2012 at 07:43.
    ο καθενας για τον εαυτο του..κι ο θεος εναντιον ολων

  10. #40
    λυπάμαι πολύ αλλά από τα οκτώ μου τα ψάχνω αυτά τα άτομα. η θεία μου με κακοποιούσε σωματικά για επτά χρόνια και ξετίναξε τον πατέρα μου οικονομικά όπως και όλες οι αδελφές της μάνας μου, και όπως και οι αδελφές του πατέρα μου. ο πατέρας μου δεν έδινε μόνο αυτός ζωή σε μένα αλλά και εγώ σε αυτόν. δεν άντεχε το χαμό της μαμάς μου. ναι το δέχομαι πως η σχέση μας ήταν διαφορετική μια κοινή κλασσική οικογένεια. ήμασταν οι δυο μας και 9 αρπακτικά δίπλα. μόλις πέθανε ο πατέρας μου οι αδελφές του μου είπαν "πόσα λεφτά σου άφησε κάνα εκατομμύριο??" μόλις μάθανε πως δεν είχαμε μετρητά αλλά μόνο το σπίτι που μέναμε τόσα χρόνια και μια μισοτελειωμένη οικοδομή μου είπαν δεν πειράζει έχεις σπίτι δικό σου όμως και εξαφανίστηκαν. το σόι της μάνας μου μου είπε πως τον σκότωσα για να του φάω τα λεφτά του. οι φίλες μου μετά από τα 2 χειρουργεία που έκανα και μετά το θάνατο του πατέρα μου μου είπαν "μα έχεις το σπίτι σου τι πειράζει... για το χερι σου (εχω αναπηρια πια) ε δεν εγινε και τιποτα θα μάθεις να τα κανεις ολα με το αλλο, και για το ποδι μου δεν γινεται να τα εχουμε ολα στη ζωη... δηλαδή τι εγω δεν ειχα δικαωμα σε γονείς αλλα ουτε και στην υγεια μονο σε ενα σπιτι ??????και θα πρεπει να ειμαι και ευτυχισμένη για αυτο, και επειδη δεν ειμαι , μου ειπαν δεν εισαι και η καταλληλη παρεα για να διακεδασαουμε αλλα όταν εχουν πρόβλημα χτυπαει το κινητο μου .... κατά τα αλλα υπαρχουν πολυ ανθρωποι διπλα μου οι περισσότεροι αγαπουσαν τι??? τα λεφτα του πατερα μου την επιτυχια του στον εργασιακο τομεα - μαλλον αυτο- και οι φίλοι??? τι την υπομονη μου η θεληση μου να βοηθαω τους αλλους , βεβαια αλλα τωρα που εγω χρειάστηκα στήριξη δεν πειραζει εχεις να δινει 30 ευρω σε ψυχολογο τη βδομαδα τι να μας κανεις εμας?? με δουλευεις.... σοβαρα τωρα πραγματικα με δουλευεις...??? και εγώ πρέπει να νοιώθω καλά που έφυγαν και οι δυο γονείς μου από ξαφνικό θάνατο και εγώ δεν ήμουν καν 30 χρονών, να ξεχάσω τη συμπεριφορά όλων αυτών που και εγώ και ο πατέρας μου στηρίξαμε όχι όσο μπορούσαμε αλλά όσο χρειαζόντουσαν και οκ αλλά ούτε ένα ευχαριστώ.... όχι δεν μπορώ να ησυχάσω θέλω και γω τον πατέρα μου έστω μόνο τον έναν γονιό να είναι δίπλα μου όταν πονάω όταν είμαι μονή και φοβάμαι όταν μου κάνουν όλοι αυτοί πόλεμο για την περιουσία μου όταν θα παντρευτώ όταν θα γεννήσω όταν θα κλαίω και όταν θα γελάω... αλλά τι να κάνουμε αφού εγώ επέζησα ας ζήσω και ας είμαι και μόνη δεν πειράζει γιατί, γιατί θα με βλέπει από κει που είναι θα κλαίει και αυτός όσο και γω αν αρχίσω να γελάω μόνη μου στο σπίτι έτσι όπως είναι η ζωή μου πιο πολύ θα ανησυχήσει γιατί το μόνο που θα σκεφτεί είναι πως πέρασα στην άλλη πλευρά την τρέλλα... αυτό παλεύω.... και θα πάρω όσο χρόνο μπορώ. δεν έγραψα εδώ για μου πείτε τι να κάνω η τι δεν κάνω σωστά αλλά για να νοιωσω πως δεν είμαι τελείως μόνη πως υπάρχουν και άλλοι σαν και μένα αλλά όπως θα έχεις διαβάσει δεν είναι και πολλοί..... ευτυχώς!

  11. #41
    το μόνο που έχω είναι 20 χρόνια αναμνήσεις τα 13 σχετικά καλά μέσα στις αρρώστιες είχα και τον πατέρα μου άρρωστο αλλά τον είχα, αυτό μου εχει μείνει, η βέρα του και τις αναμνήσεις μας... είναι πολύ λίγες για να με κρατήσουν μια ζωή ολόκληρη...

  12. #42
    Senior Member
    Join Date
    Apr 2012
    Posts
    1,742
    Δεν ξερω καν αν πρεπει να μπω στην διδικασια να σου απαντησω....γιατι πραγματικα σεβομαι την θεση σου και το πως νιωθεις...οσο κι αν σου ειναι αδυνατον να το καταλαβεις.....
    μαθε λοιπον πως κι εγω εχω χασει τους δυο γονεις μου....με διαφορα ενος χρονου....τον εναν μετα απο 6 χρονια που φροντιζα κατακοιτο απο εγκεφαλικο...και μετα απο ενα χρονο..την μανα μου σε τροχαιο...οπου την βρηκα κομματια στο νεκροθαλαμο του νοσοκομειου.....αλλα εσενα οι ιστοριες των αλλων ειπαμε δεν σε ενδιαφερουν....
    ουτε θες να σου πουν πως να νιωθεις.....
    ελπιζω να καταφερεις να βρεις την ακρη......
    ο καθενας για τον εαυτο του..κι ο θεος εναντιον ολων

  13. #43
    Είναι πολύ εύκολο για όλους να βρίσκουν στις ζωές των άλλων λάθη ανικανότητα αδυναμία ευαισθησία και άλλα για να νιώσουν καλά για τον ίδιο τους τον εαυτό.

    Τη ζωή μου στα χέρια μου την έχω όσο και αν δε μου αρέσει αυτό. Δεν αρέσει σε κανέναν η μοναξιά, η αχαριστία και το άδικο, εμένα γιατί πρέπει να μου αρέσει γιατί πρέπει εσύ ξωτικό να με χαρακτηρίζεις ανώριμη χωρίς καν με με γνωρίζεις, γιατί γράφεις εδώ, τι θες να κερδίσεις γιατί απαντάς??

    Απορώ εσύ που κρίνεις εμένα και πιθανώς και άλλους έχεις τη ζωή σου στα χέρια σου, είσαι ικανός για τα πάντα, για κάθε αναποδιά και κάθε χαστούκι της ζωής? Μπορείς να ξεπεράσεις τα πάντα, να αντιμετωπίσεις όλα τα θέματα της ζωής σου, να ζήσεις μόνος χωρίς καμία βοήθεια και να είσαι ικανοποιημένος με τον εαυτό σου, και το πιο βασικό να είσαι πλήρης από τη ζωή και ευτυχισμένος?? αν ναι, τι κάνεις σε αυτό το forum??

    Όλοι έχουμε προβλήματα, για τον καθένα είναι διαφορετικά αλλά ο πόνος παραμένει ο ίδιος για όλους.
    Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες δυνάμεις ούτε τα ίδια εφόδια.

    Προφανώς είσαι στην ευχάριστη θέση να μιλάς έτσι σε άλλους ανθρώπους που πονάνε, αλλά ίσως και να έχεις το δικαίωμα για κάποιο δικό σου λόγω να είσαι επιθετικός προσβλητικός και στενόμυαλος.

    Λυπάμαι πολύ για το πως βλέπεις τα πράγματα, θα προσπαθήσω να μην είμαι προσβλητική απέναντί σου, ίσως ο "θεός" εσένα δεν σου στέρησε τα πάντα για σενα , ίσως σου τα έδωσε όλα και γιαυτό έχεις αυτήν τη στάση, δεν ξέρω δεν μπορώ να μαντέψω, δεν τα ξέρω όλα.

    Το μόνο που ξέρω είναι ότι όταν ο συνάνθρωπος σου πονά είναι πεσμένος κάτω του δίνεις το χέρι να σηκωθεί δεν τον κατακρίνεις για την πτώση του, αλλά και πάλι αυτό είναι δική μου θεωρία και πράξη, ίσως εσύ με το δικό σου τρόπο να τα βγάζεις πέρα και άνθρωποι που έχεις βοηθήσει κατακρίνοντας τους να έχουν βοηθηθεί.

    Έγραψα εδώ να βρω ανθρώπους να μιλήσω όχι να κάνω κόντρες με το ποιος είναι ο πιο ικανός και ούτε για να με νταντέψει κανείς , δεν ζήτησα κάτι τέτοιο. είμαι 31 και ακόμα δεν με έχει νταντέψει κανείς. η συμπόνια, ο σεβασμός η εκτίμηση και η συμπαράση δεν είναι ντάντεμα, και κατά τη γνωμη μου τα δικαιούνται όλοι.

  14. #44
    Banned
    Join Date
    Jul 2011
    Location
    The 36th Chamber of Shaolin
    Posts
    1,986
    O χαμος Γονεα δεν ειναι ευκολη υποθεση , προσφατα (για μενα προσφατα ειναι λιγο πριν το τελος της προηγουμενης χρονιας ) Εζησα το θανατο και των 2 γονεων οχι ομως σε εμενα αλλα σε καποιο πολυ στενο και κοντινο μου ατομο . Παρολο που εχασα τον πατερα μου 9 χρονια πριν και δε μπορεσα εστω και μια στιγμη να ξεπερασω τον χαμο του . Η στιγμη ομως οταν μπηκα ξανα στο νεκροταφειο μετα απο τοσα χρονια μου εφερε στην μνημη ολες εκεινες τις ασχημες στιγμες λιγο πριν δωσω τον τελευταιο αποχαιρετησμο στον πατερα μου .... Δεν μπορει κανενας μα κανενας να σου πει πως μπορεις να ξεπερασεις κατι τετοιο . Παντα θα υπαρχουν στιγμες στη ζωη σου ακομα και μετα απο 40 χρονια που θα σου φερνουν στο μυαλο και τους 2 γονεις σου . Η λυπη ειναι μεγαλη και συμπασχω την κατασταση σου διοτι την εζησα και εγω . Ευχομαι ειλικρινα να μπορεσεις να βρεις την δυναμη να σταθεις στα ποδια σου , μην περιμενεις πολλα απο αλλους ο εαυτος σου μπορει να σε σωσει ..... Οσο και πιο κοντα στο μηδεν και αν εισαι προσπαθησε να καθαρισεις λιγο το μυαλο σου και να σκεφτεις εσενα ...

  15. #45
    Junior Member
    Join Date
    Feb 2014
    Posts
    12
    elen d nflu και Tsip με ποιο τροπο μπορω να σας στειλω μηνυμα η να σας προσθεσω στους φιλους? Ειμαι καινουργια στο forum θα ηθελα πολυ να μιλησουμε,περναω ακριβως ιδιες καταστασεις

Page 3 of 3 FirstFirst 123

Similar Threads

  1. γιατι?
    By roula35 in forum Αυτοβοήθεια & Υποστήριξη
    Replies: 1
    Last Post: 28-10-2010, 01:47
  2. γιατι?
    By ferro in forum Αυτοβοήθεια & Υποστήριξη
    Replies: 6
    Last Post: 04-07-2009, 15:27
  3. Replies: 92
    Last Post: 26-10-2008, 18:58
  4. Γιατί?
    By deleted-member141015 in forum Σεξουαλικότητα, παρεκκλίσεις, σεξουαλική ταυτότητα
    Replies: 15
    Last Post: 16-09-2008, 16:36
  5. γιατί εδώ;
    By Δ.Κ. in forum Αυτοβοήθεια & Υποστήριξη
    Replies: 9
    Last Post: 26-09-2006, 01:08

Posting Permissions

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •