• Σαν άνθρωποι, είμαστε φτιαγμένοι για ν’αναζητάμε την αγάπη, την σύνδεση με τον άλλο, το δέσιμο.
    Η ανάγκη αυτή είναι πρωταρχική, κι όταν δεν ικανοποιείται ή απειλείται,   αντιδρούμε με φόβο και αγωνία,  σα να χάνουμε κάτι απαραίτητο για τη ζωή μας. Όταν αισθανόμαστε ανασφαλείς στη σχέση με τον σύντροφό μας μπορεί ν’αναρωτιόμαστε «Είσαι εδώ για μένα;»,

  • Για να μπορέσετε να έχετε μια καλή επικοινωνία με το σύντροφο, αλλά και γενικότερα με οποιονδήποτε άνθρωπο έχετε μια στενή σχέση, χρειάζεται  πρώτα απ’ όλα να εστιάσετε όντως στην επικοινωνία κι όχι κάπου αλλού.  Αυτό πρακτικά σημαίνει να είστε έτοιμοι να εστιάσετε:

  • Υπάρχουν δύο κίνητρα για να διαβάσεις ένα βιβλίο: το ένα είναι για να το απολαύσεις. Το άλλο, για να παινευτείς γι’ αυτό.
    Τα παραπάνω λόγια ειπώθηκαν από τον Βρετανό μαθηματικό και φιλόσοφο Bertrand Russell και ίσως αποτυπώνουν μια αλήθεια.

  • Ο Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας Anthony Robbins έχει δηλώσει για την επικοινωνία πως “ ο τρόπος που επικοινωνούμε με τους άλλους είναι καθοριστικός για την ποιότητα της ζωής μας”.
    Η επικοινωνία είναι το κύριο χαρακτηριστικό που μας διευκολύνει να αλληλοεπιδρούμε με τους υπόλοιπους ανθρώπους για να μπορέσουμε να τους μεταδώσουμε τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας.

  • Προ ημερών βρισκόμουν σε ένα κεντρικό δρόμο της Αθήνας, σταματημένη στο φανάρι με το αυτοκίνητο μου. Στο διπλανό ακριβώς αυτοκίνητο, ο άντρας στη θέση του οδηγού είχε γυρισμένο το κεφάλι έξω από το παράθυρο και δίπλα του μια γυναίκα χτυπούσε τα χέρια της στο ταμπλό του αυτοκινήτου, φωνάζοντας: "Επιτέλους! Κοίταξε με, μίλα μου λίγο τρυφερά".

  • «Για το καλό των παιδιών», «για να μη στενοχωρηθούν», «για να μη νιώθουν μειονεκτικά έναντι των άλλων παιδιών» αλλά και «για να μη τα χάσουν» είναι μερικοί από τους λόγους που πολλά παντρεμένα ζευγάρια σιωπηρά συναποφασίζουν, όπως λένε, να μην πάρουν διαζύγιο ενώ όμως είναι σίγουροι ότι η ιστορία του γάμου τους έλαβε τέλος. Ωφελεί, όμως, αυτό τελικά τα παιδιά; Και κατά πόσο συμβάλλει στη διατήρηση της ψυχικής ηρεμίας που τόσο έχουν ανάγκη;

  • Οι απαντήσεις μας στους άλλους κατά τη διάρκεια της μεταξύ μας επικοινωνίας, δημιουργούν μερικές φορές εμπόδια ή φραγμούς στην επικοινωνία, αντί να τη διευκολύνουν.Έτσι ο συνομιλητής αισθάνεται μπλοκαρισμένος σαν να συναντά ένα εμπόδιο στο δρόμο του και να μην υπάρχει άλλη διέξοδος.

  • Συνηθίζουμε να λέμε: ''πάνω από όλα η υγεία μας, η υγεία των παιδιών μας!'' και πράγματι η αξία της είναι ανεκτίμητη. Μαζί όμως με την σωματική υγεία έρχεται και η ψυχική: νους υγιής εν σώματι υγιεί.

  • Αρκετές φορές ακούμε τα παιδιά να μιλούν αρνητικά για τον εαυτό τους π.χ. "Είμαι τόσο ηλίθια", "Κανείς δεν με συμπαθεί", "Είμαι χοντρή", "Είμαι άσχημος". Μερικές φορές μέσα από αυτές τις δηλώσεις επιζητούν την αναίρεση αυτών από τους άλλους. Αρχικά αυτές οι δηλώσεις μπορεί να φαίνονται αβλαβείς όμως ο συνεχής αρνητικός διάλογος με τον εαυτό τους μπορεί να αντανακλά μια νοσηρή τάση του να σκέφτονται το χειρότερο για εκείνα.

  • Η διεκδικητική επικοινωνία είναι ένας ξεκάθαρος και ήπιος τρόπος έκφρασης. Επικοινωνείτε ό,τι θέλετε χωρίς να είστε παθητικοί ή επιθετικοί. Μαθαίνοντας να επικοινωνείτε διεκδικητικά δεν εγγυάται πως οι ανάγκες σας θα ικανοποιούνται, όμως σίγουρα οι σχέσεις σας με τους άλλους ανθρώπους θα βελτιωθούν.

  • Ζητάτε αυτό που θέλετε απλά κι ευθέως; Ή μήπως έμμεσα, με πλάγιο τρόπο; Το απαιτείτε ή βρίσκετε τον τρόπο να γίνει, χωρίς να το εξηγήσετε ή να έρθετε σε σύγκρουση; Ή τελικά υποχωρείτε και δεν κάνετε αυτό που θέλετε; 
    Υπάρχουν πέντε στυλ επικοινωνίας και συμπεριφοράς.

  • Όταν τα παιδιά κάνουν κακές σκέψεις νιώθουν ενοχές. Αυτές οι κακές σκέψεις μπορεί να είναι αρνητικοί χαρακτηρισμοί π.χ. Να σκεφτούν ότι ένας οικογενειακός φίλος είναι "χοντρούλης" ή "ρυτιδιασμένος." Μερικές φορές είναι σεξουαλικής φύσεως π.χ. Μπορεί να φαντάζονται ένα συμμαθητή τους γυμνό ή βίαιες π.χ. Να νομίζουν ότι θέλουν να σκοτώσουν τη μητέρα τους.

  • Σχέση, σχετίζομαι..έννοιες που αναφέρονται στην ομοιότητα, την αναφορά καθώς επίσης και την αλληλεξάρτηση που υπάρχει σε δύο η περισσότερα άτομα. Βασική αρχή, όπως όλοι γνωρίζουμε, οποιασδήποτε βιολογικής, ψυχολογικής ή κοινωνιολογικής μελέτης και έρευνας, θεωρείται η αλληλεπίδραση του ατόμου με το περιβάλλον. Το άτομο δεν μπορεί να μεγαλώσει και να επιβιώσει χωρίς αυτό.

  • Ακούμε μόνο τις ερωτήσεις στις οποίες μπορούμε να απαντήσουμε - Φρίντριχ Νίτσε.

    Η παραπάνω πρόταση είναι πράγματι μια πρόκληση, για την ψυχοθεραπεία ειδικότερα αλλά και γενικά, για τις ανθρώπινες σχέσεις. Υπάρχει άραγε τρόπος να υπερβούμε το απλοϊκό μοντέλο δράσης - αντίδρασης, όπου η πράξη ενός ατόμου έχει επίδραση πάνω σε ένα άλλο άτομο, και έτσι δημιουργείται ένας κύκλος ανάδρασης, που συνεχίζεται με μια πράξη που προκαλεί κάτι άλλο, και πάλι από την αρχή;