Οι άνδρες θύματα έχουν αναφέρει εχθρότητα, αυξημένο το αίσθημα το θυμού, συμπτώματα κατάθλιψης, άγχος και συμπεριφορές πρόκλησης βλάβης στο ίδιο τους τον εαυτό, αίτια της σεξουαλικής κακοποίησης. Οι άνδρες είναι πιθανό να έχουν μια αντίδραση θυμού αμέσως μετά από το περιστατικό, καθώς ο θυμός θεωρείται ο αρσενικός τρόπος αντιμετώπισης του τραύματος.

Μια άλλη στρατηγική που οι άνδρες τείνουν να χρησιμοποιούν προκειμένου να αντιμετωπίσουν το ψυχολογικό τραύμα του βιασμού είναι να παραμένουν συγκρατημένοι συναισθηματικά, το οποίο στη πραγματικότητα αντανακλά την μη εκφραστική ανδρική φύση. Και οι δύο τύποι στρατηγικών αντιμετώπισης κάνουν τους άνδρες επιρρεπείς σε μακροπρόθεσμα ψυχολογικά προβλήματα καθώς τους οδηγούν σε άρνηση της κατάστασης και κατ’ επέκταση κάνουν την αναζήτηση βοήθειας σχεδόν απίθανη.

Πέραν από τις ψυχολογικές βλάβες που βιώνει το θύμα, στις περισσότερες περιπτώσεις οι άνδρες έχουν υποστεί βίαιες επιθέσεις οι οποίες πιθανώς να έχουν προκαλέσει εσωτερικά ή εξωτερικά σωματικά τραύματα.

Οι άνδρες-θύματα συχνά θα υποστούν σοβαρές σωματικές κακώσεις καθώς και σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες ως αποτέλεσμα της σεξουαλικής κακοποίησης.

Η πλειοψηφία των ανδρών θα αναφέρει το αδίκημα στις υπηρεσίες υγείας σε εξαιρετικές περιστάσεις, δηλαδή μόνο όταν οι σωματικές κακώσεις χρειάζονται άμεση ιατρική προσοχή και περίθαλψη. Ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις, πολλοί θα προσπαθήσουν να αποκρύψουν το σεξουαλικό περιεχόμενο της επίθεσης.

Τελικά, το να κατανοήσουν οι ίδιοι το περιστατικό, είτε με παρότρυνση είτε χωρίς, είναι απολύτως απαραίτητο και εποικοδομητικό  καθώς όλες οι συνέπειες που αναφέρθηκαν προηγουμένως υφίστανται όσο το άτομο δεν τακτοποιεί τις σκέψεις του γύρω από αυτό, με αποτέλεσμα να είναι επιβλαβής παράγοντας για τη θεραπεία του θύματος.

Εκτός των άλλων, η έλλειψη κατάλληλα προσαρμοσμένης θεραπείας μπορεί να οδηγήσει αργότερα σε εμπλοκή με εξαιρετικά επικίνδυνες σεξουαλικές συμπεριφορές.

Για όλους αυτούς τους λόγους η εξέλιξη και εφαρμογή κατάλληλων στρατηγικών για τη θεραπεία των ανδρών-θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης είναι απαραίτητη και ζωτική. Δεν αρκεί μόνον η γνώση, εμπειρία και βοήθεια των ειδικών ψυχικής υγείας. Απολύτως αναγκαία είναι και η σύμπραξή όλων ακόμη και με το να αναγνωρίζουμε τη θέση των ατόμων αυτών και να τους παρέχουμε το χώρο και το χρόνο να θεραπεύσουν να τραύματα τους.


Προτεινόμενη Βιβλιογραφία

1. Frazier, P. A. (1993). A comparative study of male and female rape victims seen at a hospital-based rape crisis program. Journal of Interpersonal Violence, 8, 64–76.
2. Walker, J., Archer, J., & Davies, M. (2005). Effects of rape on male survivors: A descriptive analysis. Archives of Sexual Behavior, 34, 69−80.
3. Rogers, P. (1998). Call for research into male rape. Mental Health Practice, 1 (34).

 

Διαβάστε τα υπόλοιπα μέρη της ενότητας: Η σεξουαλική κακοποίηση δεν είναι γένους θηλυκού.
1η ενότητα  | 2η ενότητα  | 3η ενότητα 

Συγγραφή Άρθρου

Λυδία Μυλωνάκη

lydia mylonakiΨυχολόγος - MSc Forensic Mental Health.
Απόφοιτος του Τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Επιστημονική Συνεργάτιδα του E-Psychology

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.