ΔΕΠ-Υ

Οι διαχρονικές μελέτες ατόμων με ΔΕΠ-Υ δείχνουν ότι τα συμπτώματα σε ακαδημαϊκό, συμπεριφορικό και διαπροσωπικό επίπεδο επιμένουν και στην ενήλικη ζωή. Έτσι, οι πανεπιστημιακοί φοιτητές με ΔΕΠ-Υ συνεχίζουν να εμφανίζουν δυσκολίες με τις υψηλές απαιτήσεις της τριτοβάθμιας πλέον εκπαίδευσης που έχουν να κάνουν με τη συγκέντρωση, την αυτοπαρατήρηση, την επεξεργασία πληροφοριών, τις στρατηγικές μελέτης, καταγραφής σημειώσεων και διαχείρισης χρόνου.

ΔΕΠ-Υ στην ενήλικη ζωή

Μόνο το 1% των φοιτητών με ΔΕΠ-Υ καταφέρνει να αποκτήσει τίτλο μεταπτυχιακής εκπαίδευσης σε σύγκριση με το 8% του γενικού πληθυσμού.

Τα άτομα με ΔΕΠ-Υ ως ενήλικες, πέρα από το χαμηλότερο μορφωτικό και συνοδά κοινωνικοοικονομικοεπαγγελματικό επίπεδο (υψηλότερα ποσοστά ανεργίας), εμφανίζουν και μια σειρά από δυσκολίες στις κοινωνικές, επαγγελματικές και συζυγικές τους σχέσεις. Επιπλέον, ενώ τα κυρίαρχα συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ (ειδικότερα τα συμπτώματα της υπερκινητικότητας) με την πάροδο των χρόνων μειώνονται, κάτι που, ενδεχομένως, μπορεί να εξηγείται από το γεγονός ότι τα επίπεδα της ντοπαμίνης φτάνουν στο αποκορύφωμά τους στην ηλικία των 2 ετών και μέσα στα επόμενα 12 χρόνια αρχίζουν να σημειώνουν πτωτικές τάσεις, από την άλλη πλευρά, η συνοσηρότητα αυξάνεται.

Έτσι μπορεί να εμφανιστεί σοβαρή ψυχοπαθολογία, όπως κατάθλιψη, άγχος, επιθετικότητα, διαταραχές εξάρτησης και χρήσης αλκοόλ και ουσιών, διαταραχή αντικοινωνικής προσωπικότητας και συνεπακολούθως συχνές επαφές με το ποινικό σύστημα δικαιοσύνης.

Επίσης, οι ενήλικες με ΔΕΠ-Υ εμφανίζουν υψηλότερο κίνδυνο να εμπλακούν σε απειλητικές για την υγεία συμπεριφορές, όπως κάπνισμα, καταχρήσεις, χρήση πολλαπλών σεξουαλικών συντρόφων, μη χρήση προφυλακτικών μέτρων, αυτοτραυματικές συμπεριφορές. Μάλιστα, μια μελέτη για την οδηγική συμπεριφορά των ατόμων με ΔΕΠ-Υ έδειξε ότι αυτοί έχουν 50% περισσότερες παραβιάσεις οδικής κυκλοφορίας και τρεις φορές περισσότερα ατυχήματα που περιλάμβαναν σοβαρή αυτοκινητιστική βλάβη (Daley & Birchwood, 2010. Howe, 2010. Loe, Balestrino, Phelps, Kurs-Lasky. Feldman, Chaves-Gnecco & Paradise, 2008. Psychogiou, Daley, Thompson, & Sonuga-Barke, 2007. Salmeron, 2009. Vance & Luk, 2000).

ΔΕΠ-Υ στην οικογένεια

Ως ενήλικες γονείς, τα άτομα με ΔΕΠ-Υ εμφανίζουν περιορισμένα αποθέματα οργάνωσης και αυτό-ρύθμισης.

Eνδιαφέρουσα είναι η διαφοροποίηση που παρατηρείται ανάμεσα στη συμπεριφορά μιας μητέρας με ΔΕΠ-Υ και στη συμπεριφορά ενός πατέρα με ΔΕΠ-Υ απέναντι στο παιδί τους που επίσης έχει διάγνωση ΔΕΠ-Υ.

Οι μητέρες με ΔΕΠ-Υ, λοιπόν, φαίνεται να εκδηλώνουν μεγαλύτερη ενσυναίσθηση και κατανόηση προς το παιδί τους με ΔΕΠ-Υ και εμπλέκονται λιγότερο συχνά σε συγκρούσεις με αυτό σε σύγκριση με τους πατέρες με ΔΕΠ-Υ, οι οποίοι ήδη επιβαρυμένοι από τα δικά τους συμπτώματα επιφορτίζονται παράλληλα και με τα συμπτώματα του παιδιού τους, ένας συνδυασμός που φαίνεται να λειτουργεί συσσωρευτικά στην αύξηση του αρνητισμού (ενοχλούνται πιο εύκολα και πιο συχνά από τις προκλητικές συμπεριφορές του παιδιού τους) κατά την επιτέλεση του γονικού τους ρόλου.

Οι μητέρες με ΔΕΠ-Υ λόγω της “ενσυναισθητικής ανοχής” τους αδυνατούν να θέσουν ξεκάθαρα όρια καθώς και ένα αποτελεσματικό και συνεπές σύστημα πειθαρχίας, ενώ τόσο οι μητέρες όσο και οι πατέρες με ΔΕΠ-Υ εμφανίζουν δυσκολίες στην εφαρμογή μιας δομημένης και οργανωμένης γονεϊκής προσέγγισης για την διαχείριση του παιδιού με ΔΕΠ-Υ (Psychogiou, Daley, Thompson & Sonuga-Barke, 2007).

 

Διαβάστε ακόμη το 1ο μέρος της ενότητας: Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και / ή Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ): Συμπτωματολογία & Κλινική Εικόνα Ανάπτυξης (Μέρος Ι)

 

Βιβλιογραφία:

1. Daley, D., & Birchwood, J. (2010). ADHD and academic performance: why does ADHD impact on academic performance and what can be done to support ADHD children in the classroom? Child: Care, Health and Development, 36, 455-464.

2. Howe, D. (2010). ADHD and its comorbidity: an example of gene-environment interaction and its implications for child and family social work. Child and Family Social Work, 15, 265-275.

3. Loe, I.M., Balestrino, M.D., Phelps, R.A., Kurs-Lasky. M., Feldman, H.M., Chaves-Gnecco, D., & Paradise, J.L. (2008). Early Histories of School-Aged Children with Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder. Child Development, 79, 1853-1868.

4. Psychogiou, L., Daley, D., Thompson, M., & Sonuga-Barke, E. (2007). Testing the interactive effect of parent and child ADHD on parenting in mothers and fathers: A further test of the similarity-fit hypothesis. British Journal of Developmental Psychology, 25, 419-433.

5. Salmeron, P.A. (2009). Childhood and adolescent attention-deficit hyperactivity disorder: Diagnosis, clinical practice guidelines, and social implications. Journal of the American Academy of Nurse Practitioners, 21, 488-497.

6. Vance, A.L.A., & Luk, E.S.L. (2000). Attention deficit hyperactivity disorder: current progress and controversies. Australian and New Zealand Journal of Psychiatry, 34, 719-730.

 

Συγγραφή Άρθρου

Μπάμπαλου Χριστίνα Ελένη - Ψυχολόγος

Μπάμπαλου Χριστίνα Ελένη: έχει επιβεβαιωθεί από το Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το Psychology”, σημαίνει ότι το Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Ψυχολόγος, Τμήμα Ψυχολογίας, Α.Π.Θ. (Υπότροφος ΙΚΥ). MSc Αναπτυξιακή/Εξελικτική & Σχολική Ψυχολογία, Α.Π.Θ. (Υπότροφος Ωνάσειου Ιδρύματος). Μεταπτυχιακή Εξειδίκευση στην Αξιολόγηση & Ψυχοπαιδαγωγική Υποστήριξη Παιδιών με Δυσκολίες Μάθησης & Προσαρμογής (Ειδικές Ανάγκες), Παν/μιο Μακεδονίας. Συστημική Ψυχοθεραπεία, Τραυματοθεραπεία-EMDR

Τα περιεχόμενα του E-Psychology προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο κατόπιν γραπτής άδειας από το τμήμα Σύνταξης και μόνο εφόσον ακολουθείται συγκεκριμένη διαδικασία αναδημοσίευσης. Συγκεκριμένα, πρέπει να υπάρχει σαφής αναφορά στο τέλος του άρθρου, για την πηγή 1ης δημοσίευσης καθώς επίσης πρέπει να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί απευθείας στο άρθρο. DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Βρείτε Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπευτή

Επιλέξτε θεραπευτή ανάλογα με την εξειδίκευση σε συγκεκριμένη ψυχοθεραπευτική προσέγγιση.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και / ή Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ): Συμπτωματολογία & Κλινική Εικόνα Ανάπτυξης (Μέρος Ι)
ΔΕΠΥ

Το 1902 ο γιατρός George Still έδωσε μια σειρά από διαλέξεις στις οποίες περιέγραφε την έλλειψη "ηθικού ελέγχου" ανάμεσα σε μια μερίδα παιδιών χωρίς κάποια παρατηρούμενη οργανική βλάβη. Στο διάβα των ετών, μια σειρά από ποικίλες διαφορετικές ονομασίες, όπως σύνδρομο ελάχιστης εγκεφαλικής βλάβης, ελάχιστη εγκεφαλική δυσλειτουργία, αντίδραση υπερκινητικότητας στην παιδική ηλικία, ονομασίες που αντανακλούσαν τις εκάστοτε επικρατούσες επιστημονικές αντιλήψεις για την υποκείμενη αιτιολογία, έχουν χρησιμοποιηθεί για να περιγράψουν την διαταραχή που σήμερα είναι γνωστή ως διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και / ή υπερκινητικότητας, ΔΕΠ-Υ.

Ψυχολογικές επιπτώσεις στο παιδί όταν αυτό νοσηλεύεται σε μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΡΟΣ 2ο)
νοσηλεία παιδιού επιπτώσεις

’Ήμουν σίγουρος ότι είχα φτάσει στην μονάδα με ένα κίτρινο τρένο και ότι ένα τέρας ήθελε να με καταβροχθίσει..” (Colville, 2012)

Αναφορικά με τις ψυχολογικές επιπτώσεις στα ίδια τα παιδιά που νοσηλεύονται σε ΜΕΘ, ο σωματικός πόνος και το άγχος που βιώνει το παιδί κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στη ΜΕΘ αυξάνει την ανάγκη για την παρουσία της μητρικής φιγούρας αλλά η αδυναμία του να επικοινωνήσει, να εκφράσει σκέψεις και συναισθήματα ή η γνωστική του ανικανότητα να κατανοήσει τις εξηγήσεις που του δίνονται εντείνει το αίσθημα μοναξιάς του παιδιού.

Ψυχολογικές επιπτώσεις στους γονείς και τα αδέλφια όταν το παιδί νοσηλεύεται σε μονάδα εντατικής θεραπείας
ψυχολογία ασθένειας

“Αισθάνομαι εντελώς άχρηστη γιατί συνέχεια κλαίω μέσα στην μονάδα. Δεν βλέπω κανέναν να κλαίει εδώ μέσα. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για τον γιο μου. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να αφήνω τους γιατρούς να κάνουν την δουλειά τους. Είμαι μια μάνα που δεν μπορεί να φροντίσει το ίδιο της το παιδί..” (Lee, & Weiss, 2009)

Θεραπευτική παρέμβαση στις διατροφικές διαταραχές της εφηβείας
διατροφικές διαταραχές της εφηβείας

Τα προγράμματα θεραπευτικής παρέμβασης  που προτείνονται για την αντιμετώπιση της ψυχογενούς ανορεξίας και βουλιμίας στην εφηβεία είναι: α) η οικογενειακή θεραπεία, β) η επικεντρωμένη στον έφηβο ατομική ψυχοθεραπεία και γ) η γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία.

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :
0
Shares