Θέλω οι άνθρωποι να μπορούν να εκφράζουν τα θέλω και τις ανάγκες τους χωρίς να τα φυλακίζουν μέσα τους. Να μην συνηθίζουμε τη σιωπή όταν κάτι μας βαραίνει, αλλά να βρίσκουμε τον χώρο και το θάρρος να μιλάμε αληθινά — πρώτα με τον εαυτό μας και έπειτα με τους άλλους. Να μπορούμε να πούμε όσα νιώθουμε, όσα μας δυσκολεύουν, όσα έχουμε ανάγκη, χωρίς να φοβόμαστε ότι θα κριθούμε ή ότι δεν θα μας χωρέσουν.
Θέλω να ζούμε σε έναν κόσμο όπου η ψυχική υγεία θα αντιμετωπίζεται με τη φροντίδα και τη σοβαρότητα που της αξίζει. Έναν κόσμο όπου το να πεις «δεν είμαι καλά» δεν θα θεωρείται αδυναμία, αλλά μια πράξη ειλικρίνειας και δύναμης. Όπου θα θυμόμαστε ότι κάθε άνθρωπος κουβαλά μια ιστορία που δεν φαίνεται πάντα στην επιφάνεια.
Θέλω να δημιουργούμε σχέσεις, όπου ο άνθρωπος θα μπορεί να υπάρχει όπως είναι, χωρίς να χρειάζεται να κρύβει κομμάτια του εαυτού του. Γιατί όταν υπάρχει χώρος για την αλήθεια και τα συναισθήματα, η ψυχή δεν μένει μόνη.
