Πόσο ασκούμε έλεγχο πάνω στη ζωή μας και πόσα οφείλονται σε ότι αποκαλούμε τύχη ή μοίρα; Στην καθημερινότητα, οι άνθρωποι δίνουν μεγάλη έμφαση στο συνειδητό κομμάτι του μυαλού, θεωρώντας ότι επιλέγουμε και αποφασίζουμε κυρίως με αυτό. Ότι η συμπεριφορά μας εξαρτάται από τα γεγονότα, και όχι από τον εαυτό μας. 

1673, Βερσαλλίες. Οι Μεγάλες Γιορτές, θεατρικές παραστάσεις, όπερες, μπαλέτα, πάρτι μασκέ, χοροί, ίσως η μεγαλύτερη επίδειξη δύναμης του Βασιλιά Ήλιου, του Λουδοβίκου XIV, ξεκινούσαν εκείνη τη ζεστή καλοκαιρινή μέρα.
Ο Ζακ και η Ελέν, ήξεραν καλά το κλασικό νούμερο που εκτελούσαν συχνά, ως βασικοί ακροβάτες της βασιλικής αυλής.

Ήταν μια ζεστή μέρα του Σεπτέμβρη του 1504. Ο Μιχαήλ-Άγγελος πηγαινοερχόταν πέρα δώθε στο δωμάτιο, του φαινόταν σα να είχε περπατήσει χιλιόμετρα, μέσα στα λίγα τετραγωνικά.  Η καρδιά του χτυπούσε γρήγορα, παλλόταν σαν αγριοκάτσικο που χοροπηδούσε. Ένιωθε να την τσιμπάνε μυριάδες μικρές μέλισσες.

Ο Νίο έδωσε στην ταμία τις σακούλες σκουπιδιών που είχε πάρει από το ράφι. Ένα δολάριο και δύο λεπτά του λέει αυτή. Της δίνει ένα κέρμα των δύο δολαρίων… «Δεν έχετε δύο λεπτά»; του λέει εκείνη λίγο θυμωμένα.
«Όχι, απαντά κι αυτός με εριστικό ύφος» ανάλογο με το δικό της. Φεύγοντας, για λίγο αναρωτιέται γιατί η ταμίας ήταν τόσο κακόκεφη.  

Είναι βαθύς και σκληρός χειμώνας στην Ανταρκτική. Χιλιάδες αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι έχουν ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι, μια μεγάλη πορεία για την τοποθεσία που θα γεννήσουν τα νεογνά τους. Ξαφνικά μία δυνατή θύελλα ξεσπά, και εντελώς μαγικά, χωρίς συνεννόηση, τα ζώα σχηματίζουν έναν τεράστιο κύκλο.