Υπάρχει μια στιγμή που όλοι την έχουμε ζήσει. Ανοίγεις μια πλατφόρμα γεμάτη επιλογές. Δεκάδες καινούργιες σειρές. Ταινίες που δεν έχεις δει ποτέ. Ιστορίες που σε περιμένουν. Και παρ’ όλα αυτά, μετά από λίγα λεπτά αναζήτησης, καταλήγεις να κάνεις κλικ σε κάτι που έχεις ήδη δει. Ξανά. Ξέρεις τι θα γίνει. Ξέρεις τις ατάκες. Ξέρεις πώς τελειώνει. Και όμως, εκεί πηγαίνεις.

Αν το κακό ήταν πραγματικά η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, τότε γιατί ο κόσμος δεν έχει ήδη καταρρεύσει; Από τις γενοκτονίες, μέχρι το κακόβουλο λογισμικό και κάθε μορφή βλάβης ενδιάμεσα, είναι εύκολο να νιώσει κανείς απογοήτευση για τον ηθικό χαρακτήρα και την ευαισθησία των ανθρώπων γύρω του.

Τι πραγματικά συμβαίνει όταν η ζωή φτάνει στο χειρότερο σημείο της; Τι 30, τι 40 και τι 50, που έλεγε και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. Μόνο που τελικά… δεν είναι και τόσο ίδιο πράγμα.

Το Φαινόμενο Zeigarnik είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο που εξηγεί την τάση των ανθρώπων να «κολλάνε» σε έργα που δεν έχουν ολοκληρωθεί ή είναι ημιτελή. Όχι εκείνα που είναι ξεκάθαρα ή εκείνα που έχουν «πραγματικό» τέλος, αλλά εκείνα που είναι ανολοκλήρωτα, έχουν διακοπεί ή έχουν αφεθεί στη μέση. 

Με την κοινωνική στήριξη στην τρίτη ηλικία ασχολείται η επιστήμη της γεροντολογίας. Έρευνες σε διαφορετικές κοινωνίες και πολιτισμούς έχουν καταδείξει τη σύνδεση της κοινωνικής στήριξης με την υγεία και την ευημερία κατά τη διάρκεια του γήρατος (Fernández–Ballesteros, 2002).

Ένα από τα πρώτα πράγματα που συνειδητοποιεί κανείς στους αρχικούς μήνες της εκπαίδευσής του ως σύμβουλος ή ψυχοθεραπευτής είναι πόσο αναγκαίος είναι ο αναστοχασμός.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που όλα μοιάζουν να διαλύονται ξαφνικά. «Θυμάμαι καθαρά εκείνη τη στιγμή που προσγειώθηκα από το αεροπλάνο και ένιωσα πως όσα είχα χτίσει κατέρρεαν.

Ο πατέρας της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόυντ, δίδασκε και σωστά όπως αποδείχθηκε, έως και στην σύγχρονη ανάπτυξη της επιστήμης της ψυχιατρικής, πως ο εκάστοτε ασθενής, ο οποίος θα βρεθεί στην ανάγκη να ζητήσει βοήθεια από έναν ψυχοθεραπευτή, πρέπει τουλάχιστον να είναι στα όρια της εξαθλίωσης.

Υπάρχει μια παράξενη αλήθεια που σπάνια παραδεχόμαστε: καμία ιδέα δεν στέκεται πραγματικά μόνη της. Όσο δυνατή κι αν μοιάζει, όσο καθαρή κι αν παρουσιάζεται, υπάρχει μόνο επειδή κάτι απέναντί της τη διαψεύδει, την αμφισβητεί, τη δοκιμάζει. Μια ιδέα δεν ζει στο κενό. Ζει μέσα σε μια σχέση έντασης με την αντίθεσή της.

Αν υπάρχει ένα αφήγημα που πέρασε σχεδόν αδιαμφισβήτητο από γενιά σε γενιά, είναι αυτό: ότι η λογική είναι το “σωστό” και το συναίσθημα το “πρόβλημα”. Ότι για να πάρεις καλές αποφάσεις πρέπει να αφήσεις στην άκρη αυτό που νιώθεις και να εμπιστευτείς αυτό που σκέφτεσαι.

google news iconΤο Psychology.gr είναι εγκεκριμένος εκδότης στην υπηρεσία Google News. Ακολουθήστε μας για να έχετε πρόσβαση στην αρθρογραφία και άμεση ενημέρωση για έρευνες ψυχολογίας και θέματα ψυχικής υγείας: Psychology.gr - Google News

Ακολουθήστε το PSYCHOLOGY.GR στο Youtube για δωρεάν σεμινάρια και στο Facebook για να ενημερώνεστε άμεσα για όλα τα νέα άρθρα ψυχολογίας & αυτοβελτίωσης.

Εξειδικευμένοι Συνεργάτες

Οι ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

Εγγραφή στο Newsletter

Ενημερωθείτε για τα άρθρα της εβδομάδας, για σεμινάρια και άλλες δράσεις που αφορούν αποκλειστικά την Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία.

Ενδιαφέροντα