Υπάρχει μια φράση που ακούγεται συχνά: «Οι νέοι σήμερα τα κάνουν όλα πιο νωρίς». Μόνο που, σε σχέση με το σεξ, τα δεδομένα δείχνουν σχεδόν το αντίθετο.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζουν ακριβώς τη ζωή τους. Την έχουν βάλει σε αναμονή. Δεν θα το πουν. Δεν θα πει κάποιος απλά: «Περιμένω να πεθάνει η μητέρα μου για να ησυχάσω». Ή: «Όταν φύγει ο πατέρας μου, τότε θα μπορέσω να ζήσω». Ακούγεται σκληρό και άδικο. Σχεδόν απάνθρωπο. Και όμως, πίσω από πολλές “αθώες” φράσεις, μπορεί να υπάρχει ακριβώς αυτό.

Υπάρχουν φορές που δεν ζούμε ακριβώς το παρόν μας. Ζούμε τη σκιά του.  Μια παλιά αγάπη. Μια παλιά πληγή. Μια παλιά φωνή που ακόμη μιλά μέσα μας, παρότι ο άνθρωπος που την είχε μπορεί να έχει φύγει εδώ και χρόνια. 

Όταν μιλάμε για τη σεξουαλικότητα του άνδρα μετά τα 60, πολύ συχνά μιλάμε ήδη μέσα από έναν φακό προκατάληψης. Σαν να θεωρείται αυτονόητο ότι η ηλικία σημαίνει εξασθένηση, απώλεια, απόσυρση, παρακμή. Σαν να υπάρχει μια σιωπηλή κοινωνική συμφωνία ότι το σεξ αφορά τους νέους, ενώ οι μεγαλύτεροι απλώς «θυμούνται». Αυτό όμως δεν ισχύ.  

Σε κάθε σχέση υπάρχει επιρροή. Ο ένας παίρνει πρωτοβουλία, ο άλλος ακολουθεί. Κάποιες φορές ο ένας επιμένει, άλλες ο άλλος υποχωρεί. Αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα. Η δυσκολία ξεκινά, όταν αυτή η ισορροπία παύει να αλλάζει, όταν γίνεται μονόπλευρη και όταν το ποιος «έχει τον λόγο» αρχίζει να επηρεάζει το πόσο ασφαλής, ελεύθερος ή ορατός νιώθει ο άλλος μέσα στη σχέση.