Αμερικανός θεωρητικός γλωσσολόγος και θεμελιωτής της σύγχρονης γλωσσολογικής θεωρίας. Μέσα από το έργο του κατά τη δεκαετία του 1950, έφερε την επανάσταση στον τομέα της γλωσσολογίας, αντιμετωπίζοντας τη γλώσσα ως μία βιολογικά καθορισμένη γνωσιακή ικανότητα του ανθρώπου.

Βρετανός ψυχίατρος, ψυχολόγος και ψυχαναλυτής, ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός για την έρευνά του σχετικά με τον μηχανισμό σχηματισμού της προσκόλλησης και για την ανάπτυξη της θεωρίας της προσκόλλησης. Θεωρούσε ότι η υγιής ψυχολογική ανάπτυξη ενός παιδιού εξαρτάται από τη δημιουργία μίας ασφαλούς και λειτουργικής σχέση με τον γονέα ή το άτομο που φροντίζει για την ανατροφή του.

Αμερικανός ψυχίατρος και ομότιμος καθηγητής ψυχιατρικής στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Θεωρείται ο πατέρας της γνωσιακής θεραπείας.

Καναδοαμερικανός ψυχολόγος και εμπνευστής της κοινωνικής γνωσιακής θεωρίας. Έγινε ευρέως γνωστός μέσα από τη μοντελοποιημένη μελέτη της επιθετικότητας (το πείραμα με την κούκλα Μπόμπο), η οποία κατέδειξε ότι τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα να οδηγηθούν στην εκμάθηση συμπεριφορών μέσα από την παρατήρηση των ενηλίκων. Συχνά περιγράφεται ως ο σημαντικότερος εν ζωή ψυχολόγος.

Αυστριακός ψυχίατρος ο οποίος, μέσα από το σύστημα της ατομικής ψυχολογίας που ανέπτυξε, διατύπωσε τον όρο «αίσθημα κατωτερότητας». Θεωρείται ευρέως ως μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της ψυχολογίας.