Καλέ μου φίλε,
αναρωτιέμαι και εγώ, για ποιο λόγο αποφασίζω να σου γράψω αυτό το γράμμα. Το πιο πιθανό, είναι ότι σου γράφω, για να σε ξορκίσω. Για να σε φοβάμαι λιγότερο. Ίσως πάλι να μην είναι αυτός ο λόγος. Ίσως σου γράφω, για να επικοινωνήσω μαζί σου, θέλοντας να σε κατανοήσω, όσο το δυνατόν περισσότερο.

Οι παλιές αγάπες πάνε όντως στον Παράδεισο; Όλοι μετά από επώδυνους χωρισμούς, έχουμε πει, ή έχουμε ακούσει, να μας λένε κατάμουτρα εκφράσεις του τύπου: Μαύρη ώρα και στιγμή που σε γνώρισα. Σπατάλησα μαζί σου τα καλύτερα μου χρόνια. Δεν άξιζες τίποτα από αυτά σου έδωσα. Ήσουν η χειρότερη επιλογή, που μπορούσα, να κάνω.

Ζούμε σε μια εποχή που όλοι μιλούν για το σεξ. Το ερώτημα που γεννιέται όμως κάθε στιγμή, είναι πως όλοι αυτοί που μιλούν για αυτό, είναι όντως απελευθερωμένοι; Απολαμβάνουν την κάθε επαφή, δίχως δισταγμό. Σε αυτό το ερώτημα θα προσπαθήσω να απαντήσω, επιθυμώντας να μη κρυφτώ πίσω από επισφαλείς ταμπέλες προχωρημένων ή πουριτανών.

Το αιώνιο ερώτημα που ταλανίζει κάθε θεραπευτή και μέσα από αυτό γεννιούνται πολλά υπό- ερωτήματα; Γιατί υπεισέρχομαι σε αυτή τη διαδικασία; Τι αποζητώ τελικά από αυτή την επιλογή επαγγέλματος; Είναι επάγγελμα ή λειτούργημα; Είναι ταξίδι ή προορισμός; Στο συγκεκριμένο ερώτημα και υπο- ερωτήματα, θα προσπαθήσω να απαντήσω, όσο πιο επαρκώς μπορώ. Με τη μόνη διαφορά, είναι πως θα ξεκινήσω αντίστροφα.

Λένε πως τα στερεότυπα μας είναι προέκταση του εαυτού μας που εμφανίζονται οπουδήποτε και σε ανύποπτες στιγμές.
Μας καθορίζουν χωρίς να το καταλαβαίνουμε και μας στερούν ένα κομμάτι ελευθερίας. Όλοι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με παρόμοια στιγμιότυπα καθημερινά που άλλοτε τα προσπερνάμε και άλλοτε όχι.