Όλοι οι άνθρωποι στη διάρκεια της ζωής τους έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με γεγονότα και εμπειρίες οι οποίες έχουν αφήσει ένα μνημονικό ίχνος, μια ανάμνηση η οποία άλλοτε μπορεί να αναβιώνεται περισσότερο στο παρόν και άλλοτε να παραμένει στο παρελθόν, επηρεάζοντας ωστόσο το άτομο στην καθημερινότητα του, στις διαπροσωπικές επαφές, και στον τρόπο που σκέφτεται και αντιμετωπίζει την ζωή.

Η εφηβεία περιγράφεται συχνά ως μια περίοδος που διακρίνεται από έντονες αλλαγές, σύγχυση και αντιδράσεις. Ωστόσο, υπό ένα περισσότερο ψυχοδυναμικό πρίσμα, μπορεί να ιδωθεί και ως μια διαδικασία πένθους, η οποία δεν αφορά στην απώλεια κάποιου σημαντικού προσώπου, αλλά στη σταδιακή απομάκρυνση από τον παιδικό εαυτό. 

Στη σύγχρονη καθημερινότητα, όπου οι ρυθμοί είναι έντονοι και οι απαιτήσεις αυξάνονται διαρκώς, η αυτοφροντίδα συχνά παραμερίζεται ή παρερμηνεύεται. Δεν είναι λίγες οι φορές που παρατηρούμε η αυτοφροντίδα να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη εξολοκλήρου με στιγμές χαλάρωσης ή μικρές προσωπικές «ανταμοιβές».

Το οιδιπόδειο σύμπλεγμα αποτελεί έναν από τους πιο εμβληματικούς και πολυσυζητημένους όρους της ψυχαναλυτικής θεωρίας, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τον Sigmund Freud.

Η περίοδος του Καλοκαιριού για έναν αρκετά σημαντικό αριθμό ανθρώπων είναι συνδεδεμένη με τα συναισθήματα της χαλάρωσης, της ξεκούρασης και γενικότερα της ξεγνοιασιάς. Είναι μια περίοδος του χρόνου, δηλαδή, που παραδοσιακά συνδυάζεται με διακοπές και ευχάριστες στιγμές.