Υπάρχει ένα βλέμμα που κατεβαίνει μέχρι το στόμα. Ένα κουτάλι που μπαίνει σαν λέξη άηχη. Ένα παιδί που δε μιλάει – αλλά τρώει.

Σε μια εποχή όπου το αστικό περιβάλλον κατακλύζεται από θόρυβο, πυκνή δόμηση και ψηφιακή υπερδιέγερση, η ανάγκη για επαφή με τη φύση γίνεται όλο και πιο επιτακτική.

Σε πολλές οικογενειακές ιστορίες, όταν ένα παιδί απομακρύνεται από τους γονείς του, η κοινωνία — και συχνά και το ίδιο το οικογενειακό περιβάλλον — σπεύδει να αποδώσει ευθύνες. Το παιδί χαρακτηρίζεται εύκολα ως «ψυχρό», «αχάριστο» ή «απόμακρο», ενώ ο γονέας διατηρεί συχνά ένα ηθικό άλλοθι:

Πως τα παραμύθια φέρνουν τα παιδιά πιο κοντά στην υγιεινή διατροφή.
Η σχέση των παιδιών με την τροφή είναι μια βαθιά και πολυπαραγοντική διεργασία που διαμορφώνεται ήδη από τους πρώτους μήνες ζωής.

Η σχέση μεταξύ πολιτιστικών δραστηριοτήτων και ψυχικής ευεξίας έχει αρχίσει να αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, τόσο από την επιστημονική κοινότητα όσο και από την κοινωνία γενικότερα.