Υπάρχουν μητέρες που δεν σταματούν ποτέ — όχι επειδή δεν αντέχουν να ξεκουραστούν, αλλά επειδή κάτι μέσα τους τις κρατά σε μια διαρκή εσωτερική εγρήγορση.
Έτσι, σχεδόν αθόρυβα, βρίσκονται να σκέφτονται, να προλαβαίνουν και να ανησυχούν, φροντίζοντας πριν καν εμφανιστεί ανάγκη και παραμένοντας συνεχώς εκεί — με ενδιαφέρον, φροντίδα και αφοσίωση.

Η εμμηνόπαυση, ως βιολογικό ορόσημο στη ζωή της γυναίκας, συχνά περιβάλλεται από σιωπές, φόβους και κοινωνικά στερεότυπα. Στις περισσότερες αφηγήσεις, παρουσιάζεται ως το «τέλος»: το τέλος της αναπαραγωγικής ικανότητας, το τέλος της νεότητας, το τέλος μιας σωματικής ακμής.

Ο κάθε άνθρωπος από την παιδική του ηλικία αλλά και κατά τη διάρκεια της ζωής του έρχεται αντιμέτωπος με πολλά διαφορετικά είδη φόβων. Αυτοί οι φόβοι, μπορεί να αφορούν στη σωματική ή στην ψυχική του υγεία, σε  ανασφάλειες διατήρησης των διαπροσωπικών σχέσεών του ή σε επαγγελματικούς, οικογενειακούς τομείς.

Σε πολλές οικογενειακές ιστορίες, όταν ένα παιδί απομακρύνεται από τους γονείς του, η κοινωνία — και συχνά και το ίδιο το οικογενειακό περιβάλλον — σπεύδει να αποδώσει ευθύνες. Το παιδί χαρακτηρίζεται εύκολα ως «ψυχρό», «αχάριστο» ή «απόμακρο», ενώ ο γονέας διατηρεί συχνά ένα ηθικό άλλοθι:

Ένα σημαντικός παράγοντας κινδύνου για τη βρεφική ανορεξία είναι η πρόωρη γέννηση του βρέφους καθώς οι έρευνες αναφέρουν ότι το 19-80% των πρόωρων βρεφών μετά το τέλος της νοσηλείας τους και κατα τη μετάβασή τους στο σπίτι εμφανίζουν προβλήματα διατροφής συμπεριλαμβανομένου της άρνησης φαγητού (Ammaniti, Lucarelli,  Cimino, D’Oliompio & Chatoor, 2010. Bakan, Birmingham & Goldner, 1991. Kay & Tasman, 2006. ).

Άγγλος παιδίατρος και ψυχαναλυτής, ασχολήθηκε με τη μελέτη της ανάπτυξης του παιδιού και άσκησε μεγάλη επιρροή στο πεδίο της θεωρίας των αντικειμενότροπων σχέσεων.

Το διαζύγιο είναι μια από τις πιο σύνθετες ψυχολογικά εμπειρίες που μπορεί να βιώσει μια οικογένεια. Σε πολλές περιπτώσεις, ένας γονιός αποφασίζει να παραμείνει κοντά στο παιδί όχι από προσωπική επιλογή, αλλά από φόβο, ενοχή ή αίσθηση ευθύνης.

Από καταβολής του πολιτισμού το ζήτημα του προσδιορισμού της έννοιας του εαυτού, αποτέλεσε σημείο φιλοσοφικής προβληματικής. Σε πολλές σύγχρονες φιλοσοφικές σκέψεις ταυτίζεται με την έννοια της αυτοαντίληψης και αναφέρεται στην αντικειμενική γνώση του ατόμου που περιλαμβάνει κάθε όψη του: σωματική, συναισθηματική, ψυχολογική κ.ο.κ.

Η εικαστική ψυχοθεραπεία είναι μια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση που χρησιμοποιεί την δημιουργική διαδικασία για να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του θεραπευόμενου.

Ο ερχομός ενός παιδιού στη ζωή, είναι κάτι ευχάριστο και μοναδικό. Κανείς δε θα πίστευε, ότι ταυτόχρονα είναι και τόσο τραυματικό για το ίδιο αλλά και για τη μητέρα του.

Οι εξαρτήσεις συμπεριλαμβάνουν ένα εύρος παθήσεων που αφορούν σε εξάρτηση από ουσίες ή από συμπεριφορές και αποτελούν παθήσεις, με τις οποίες ερχόμαστε συχνά αντιμέτωποι στην ψυχιατρική πράξη.

Λαμβάνοντας υπόψιν τις εξελίξεις αναφορικά με την έξαρση της πανδημίας και σε συντονισμό με τις υποδείξεις του Υπουργείου Υγείας για τον περιορισμό και έλεγχο της αύξησης των κρουσμάτων, σας ενημερώνουμε ότι το Ετήσιο Εισαγωγικό Σεμινάριο στην Ψυχαναλυτική Σκέψη και Πρακτική για το εκπαιδευτικό έτος 2021-2022 θα πραγματοποιηθεί μέσω διαδικτύου.

Εφηβεία είναι η περίοδος ανακάλυψης του εαυτού. Το πρόβλημα είναι πώς να είσαι έφηβος στην περίοδο της εφηβείας... (Winnicott).
Η εφηβεία είναι το μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την ενηλικίωση. Είναι η χρονική περίοδος κατά την οποία συμβαίνουν πλήθος αλλαγές στους 4 βασικούς τομείς της ανάπτυξης του ατόμου: το βιοσωματικό, το γνωστικό, το συναισθηματικό και τον κοινωνικό.

Δεν είναι λίγες οι φορές, ιδιαίτερα στην ελληνική κοινωνία, που συναντάμε μητέρες που, με το πρόσχημα της αγάπης και του ενδιαφέροντος, γίνονται “καταβροχθιστικές”.

Η έκφραση «η νεκρή μητέρα» είναι μια μεταφορά. Δεν πρόκειται για τον πραγματικό θάνατο της μητέρας, αλλά για τη μητέρα με κατάθλιψη κατά το διάστημα που το παιδί της βρίσκεται στην κρίσιμη περίοδο της βρεφικής ηλικίας.

Η ανθρώπινη ανάγκη για μια δομημένη ταυτότητα συνιστά έναν από τους θεμελιώδεις άξονες της ψυχικής μας συγκρότησης.

Η παύση δεν έχει θέση στον κυρίαρχο ρυθμό της εποχής. Ζούμε σε ένα πλαίσιο που ενθαρρύνει την κίνηση, την πρόοδο, την αδιάκοπη ανταπόκριση. Η ακινησία παρερμηνεύεται ως αδυναμία, η σιωπή ως έλλειψη, η καθυστέρηση ως απειλή.

Ο D. W. Winnicott γεννήθηκε το 1896 στο Plymouth της Αγγλίας. Σε αυτοβιογραφικά του γραπτά αναφέρει ότι στην παιδική του ηλικία προσπαθούσε διαρκώς να βελτιώσει την ατμόσφαιρα και τη διάθεση της οικογένειάς του, δεδομένου ότι η μητέρα του έπασχε από κατάθλιψη.

Η δημιουργικότητα δεν παραπέμπει αποκλειστικά στη δημιουργία ενός έργου τέχνης. Ο Άγγλος παιδίατρος και ψυχαναλυτής Donald Winnicott διαχώριζε το «να ζει δημιουργικά» κάποιος από το να είναι «καλλιτεχνικά δημιουργικός». Όπως λέει ο ίδιος «Πρόκειται πρωτίστως για έναν δημιουργικό τρόπο, που δίνει στο άτομο την αίσθηση ότι η ζωή αξίζει τον κόπο να την ζεις».

Η πορεία για να γίνουμε «αρκετά καλοί» θεραπευτές —δανειζόμενοι τον όρο του D.W. Winnicott— είναι μια διαδικασία διαρκούς μάθησης, εσωτερικής αναζήτησης και αναπόφευκτων ματαιώσεων.