Στις ημέρες μας, επικρατεί σύγχυση σε πολλά και διαφορετικά πράγματα και σε πολλές και σοβαρές έννοιες και λέξεις. Μία τρομερή σύγχυση επικρατεί ανάμεσα στις λέξεις εγωισμός και αξιοπρέπεια, δύο λέξεις που χρησιμοποιούνται τις περισσότερες φορές λανθασμένα και οι περισσότεροι δεν έχουν εντρυφήσει καν στο πραγματικό νόημά τους.

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι κομψό να γράψω ένα κείμενο που άπτεται για τη σχέση του χρήματος με την ευτυχία σε μία εποχή που χιλιάδες συνάνθρωποί μας  - και εγώ η ίδια , φυσικά-βαλλόμαστε από την οικονομική κρίση, σε μία εποχή που η έλλειψη ικανοποίησης από το βιοτικό επίπεδο, η ανέχεια και η ανησυχία για το αύριο , χτυπάνε κόκκινο.

Όλοι μας κατά καιρούς, έχουμε συγκρίνει τον εαυτό μας και τις ικανότητές μας με άλλων ανθρώπων. Νοιώθουμε μειονεκτικά επειδή θεωρούμε ότι δεν έχουμε την εμφάνιση, την εξυπνάδα, τα χρήματα, τη δουλειά που έχει κάποιος άλλος , με αποτέλεσμα αντί να μας απασχολεί ο εαυτός μας και η καλυτέρευσή του, να σπαταλάμε χρόνο παρακολουθώντας τις ζωές των ‘’καλύτερων’’ άλλων, νοιώθοντας μειονεκτικά για όλα αυτά που δεν έχουμε.

Η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα φαινόμενο λυπηρό αλλά, δυστυχώς, ένα υπαρκτό γεγονός που οξύνεται βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος την οικονομική και κοινωνική κρίση που βιώνουμε. Και είναι ένα γεγονός λυπηρό, διότι αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στο σώμα και την ψυχή των ανθρώπων που την υφίσταται, αλλά και γιατί αναπαράγεται πολλές φορές και από τα ίδια τα θύματά της (έχει διαπιστωθεί ότι πολλά άτομα που ασκούν βία είχαν κακοποιηθεί και εκείνα στην παιδική τους ηλικία).

Έχω παρακολουθήσει πολλές φορές εκπομπές ταλέντων (μαγειρικής, μουσικής, τραγουδιού) , με διαγωνιζόμενους μικρά παιδιά. Ομολογώ ότι έχω θαυμάσει πολλές φορές τα ταλέντα των μικρών διαγωνιζόμενων, το πείσμα και την αγάπη τους στο αντικείμενό τους.