• Πόσο οικείες σας ακούγονται οι παραπάνω φράσεις; Λέγονται συχνά ανάμεσα σε «συζητήσεις» γονέων με τα παιδιά τους, συζύγους, συγγενείς, φίλους… Είναι ο βασικός τρόπος επικοινωνίας μας. Αυτό μας έχουν διδάξει, αυτό συνεχίζουμε να κάνουμε… Καταρχάς, να υπενθυμίσουμε ότι ο διάλογος αποτελείται από, τουλάχιστον, έναν ομιλητή κι έναν ακροατή. Ωστόσο, και οι δύο άνθρωποι πρέπει να μιλάνε, και οι δύο χρειάζεται να ακούνε.

  • Ερώτηση 1: Τι είναι ο θυμός;

    Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα. Μία συναισθηματική κατάσταση, την οποία συχνά μπαίνουμε στη διαδικασία να προσπαθήσουμε να καταπιέσουμε.. Αυτό έχει σαν συνέπεια να λειτουργεί συσσωρευτικά και να είναι αδύνατο σε κάποιον να τον ελέγξει.

  • Το παρακάτω κείμενο, αποτελεί ένα απόσπασμα από άρθρο που έγραψε ο Carl Rogers to 1958, για τα "Χαρακτηριστικά μια επιτυχημένης σχέσης βοήθειας. Πρόκειται για ένα από τα πιο δημοφιλή και αναδημοσιευμένα κείμενα του ιδρυτή της Προσωποκεντρική Προσέγγισης στην Ψυχοθεραπεία. Το άρθρο αυτό, επηρέασε την ματιά πολλών ψυχοθεραπευτών και ασκεί σημαντική επίδραση στους επαγγελματίες έως τις μέρες μας.

  • Για να μπορέσετε να έχετε μια καλή επικοινωνία με το σύντροφο, αλλά και γενικότερα με οποιονδήποτε άνθρωπο έχετε μια στενή σχέση, χρειάζεται  πρώτα απ’ όλα να εστιάσετε όντως στην επικοινωνία κι όχι κάπου αλλού.  Αυτό πρακτικά σημαίνει να είστε έτοιμοι να εστιάσετε:

  • Για πολλούς είναι σημαντικός, στη ζωή τους, ο τρόπος που σχετίζονται, ιδιαίτερα με το σύντροφό τους. Μάλιστα, αρκετοί μέσα από τη σχέση τους, από έναν επιτυχημένο γάμο και την απόκτηση ενός παιδιού, νοηματοδοτούνε το λόγο ύπαρξης τους.
    Έχουν υπάρξει φορές που νιώθετε ότι τα πράγματα δεν είναι όπως θα θέλατε; Ίσως κάτι από τα παρακάτω να είναι η αιτία. Εσείς βλέπετε τον εαυτό σας σε κάποιο από αυτά;

  • Όλοι συμφωνούμε ότι μία σχέση δεν είναι δεδομένη, αλλά συνήθως με το πέρασμα του χρόνου το ξεχνάμε. Όλοι συμφωνούμε ότι τις ανάγκες που έχουμε εμείς, τις έχουν και οι συντροφοί μας αλλά συχνά όταν έρθει η σειρά μας να τους φροντίσουμε... το ξεχνάμε, το παραμελούμε.

  • Η αγάπη είναι πάνω απ'όλα! Να βρει κανείς την αγάπη στον άλλον είναι ευτυχία... Να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να δώσει και να δοθεί σε μία σχέση, σχέση ζωής. Αναρωτιέμαι λοιπόν: Άν δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας, το σώμα μας, την ψυχή μας, τις αδυναμίες μας, πως μπορεί να μας αγαπήσει κάποιος άλλος; Τι θα σήμαινε στα αλήθεια μία αγάπη σαν κι αυτή;

     

  • Όλοι αναρωτιόμαστε γιατί αμέσως η σκέψη μας πάει στο αρνητικό. Όταν περιμένουμε κάτι με αγωνία, όταν αντιμετωπίζουμε μια δύσκολη κατάσταση -στη δουλειά, στην οικογένεια, στην προσωπική μας υγεία-, όλοι αναπόφευκτα σκεφτόμαστε και την αρνητική πλευρά των πραγμάτων.

  • Ακούω συχνά ανθρώπους γύρω μου να λένε: “Εγώ θέλω να έχω ειλικρινείς σχέσεις”, και συνεχίζουνε λέγοντας: “Δεν μπορώ με τίποτα το ψέμα”. Από την άλλη έχω συναντήσει ανθρώπους που επιλέγουνε να ζούνε σε μία εικονική πραγματικότητα, προσπαθώντας να αποφύγουν να έρθουν αντιμέτωποι με την ίδια την αλήθεια τους, σαν να ζούνε στα υπόγεια σε μία συνεχή προσπάθεια να κρυφτούνε από το φως της αλήθειας.

  • Η ζήλεια συχνά παρομοιάζεται με ένα τέρας. Ένα τέρας που κατοικεί στη σκοτεινή πλευρά του νου και περιμένει την κατάλληλη αφορμή για να έρθει στο φως και να μας κατακλύσει. Αν και δεν εντάσσεται στην κατηγορία των βασικών συναισθημάτων, αποτελεί ένα ποικιλόμορφο κράμα φόβου, ανησυχίας, οργής και θλίψης.

  • Όλοι έχουμε ακούσει τη φράση ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα, όπου στη θέση του γάμου θα μπορούσε να είναι και μια πολύχρονη συμβίωση. Η αλήθεια νομίζω είναι ότι δεν είναι ο γάμος ή η πολύχρονη σχέση και συμβίωση που σκοτώνουν τον έρωτα, το ενδιαφέρον του ενός για τον άλλο, αλλά η ρουτίνα της καθημερινότητας που έχει κυριαρχήσει και ο εφησυχασμός.

  • Η επώδυνη και σκληρή οικονομική κρίση που βιώνει η χώρα μας, έχει επιφέρει αλλαγές τόσο στις διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά και σε ότι αφορά την παραγωγικότητα και την απασχόληση των ανθρώπων. Το σημαντικό ζήτημα της ανεργίας που έχει εξελιχθεί, δυστυχώς, σε τεράστιο πρόβλημα για τους νέους αλλά και τους μεγαλύτερους ηλικιακά ανθρώπους, είναι η αιτία για την ύπαρξη τρομερής ανασφάλειας, άγχους σε μεγάλο αριθμό ανθρώπων και συντελεί στην αύξηση των εντάσεων σε όλες τις διαπροσωπικές σχέσεις του ατόμου.

  • Η παιδική γκρίνια είναι μία κατάσταση που οδηγεί σε εκνευρισμό των γονέων και σε έντονες ενδοοικογενειακές φασαρίες. Η μαμά καταλήγει να γίνεται υστερική και ο μπαμπάς στην προσπάθειά του να λύσει μία κατάσταση τελικά την αποφεύγει φεύγοντας από αυτήν. 

  • Κάθε άνθρωπος καθώς μεγαλώνει, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι έχει μια αίσθηση εκκρεμών λογαριασμών. Αυτοί οι λογαριασμοί μπορεί να προκύπτουν από πιθανές ανισορροπίες σε αυτά που πήρε και αυτά που έδωσε στην οικογένειά του, αλλά μπορεί και να προέρχονται από προηγούμενες γενιές και να μην υπάρχει σχετική συνειδητή γνώση – δεν παύουν όμως να επηρεάζουν τη συμπεριφορά του στο παρόν.

  • Οι περισσότερες σχέσεις ξεκινούν με ενθουσιασμό, έρωτα, ελπίδες για κοινή ευτυχισμένη πορεία.  Τι γίνεται άραγε και αυτό τελικά δεν συμβαίνει; Γιατί από τον έρωτα περνάμε στην απογοήτευση, το θυμό, την αποξένωση; 

  • Αρκεί μόνο ο έρωτας ή η αγάπη;

    Πολλά τραγούδια έχουν γραφτεί για τον έρωτα και ένα από αυτά των Beatles έχει τίτλο “All you need is love”. Είναι έτσι όμως; Ή μήπως το να είσαι ερωτευμένος και να αγαπάς κάποιον, δεν αρκεί;

  • Το άγχος και ο θυμός μπορούν να προκαλέσουν συχνά έντονες αρνητικές σκέψεις, μετατρέποντας το σώμα και το μυαλό μας σε μια ωρολογιακή βόμβα. Οι αρνητικές σκέψεις έχουν αποτελέσει πρόβλημα για όλους τους ανθρώπους κάποιες φορές στη διάρκεια της ζωής τους. Όσο εύκολα μπορεί να καταβάλουν έναν άνθρωπο, άλλο τόσο μπορεί ο άνθρωπος να αντιδράσει με αλλόκοτο τρόπο.

  • Είναι κοινά αποδεκτό, «κλισέ» θα έλεγα, ότι οι σχέσεις είναι δύσκολες στην εποχή μας και ότι είναι τυχερός ή τυχερή αυτός που θα «πέσει» σε καλό σύντροφο. Το αν θα έχουμε, όμως, μία καλή ή κακή σχέση δεν είναι θέμα τύχης! Είναι αποτέλεσμα προσπάθειας και από τις δύο πλευρές για τη σχέση, αλλά πρωτίστως παίζει ρόλο η σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας και κατά πόσο τον γνωρίζουμε και τον αποδεχόμαστε.

  • Είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίσετε μια σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που χρειάζεται ο Άνθρωπος (μετωπιαίος εγκέφαλος) και αυτό που χρειάζεται ο Χιμπατζής (η συναισθηματική μηχανή του εγκεφάλου σας -μεταιχμιακός εγκέφαλος), ειδικά σε συναισθηματικό, σωματικό και πνευματικό επίπεδο. Πολλές φορές οι ανάγκες και οι παρορμήσεις του Χιμπατζή και του Ανθρώπου δεν ταιριάζουν.

  • Η κοινωνία μας, έχει μάθει ως ένα βαθμό να ανέχεται και να διαιωνίζει κάποια στερεότυπα που προωθούν την επιθετικότητα και τη λεκτική ή ψυχολογική βία. Στη δουλειά, είναι αναμενόμενο, να «μου κάνουν καψόνια» αφού είμαι «ο νέος». Το αφεντικό μου είναι υβριστικό και προσβλητικό αλλά «έτσι φέρεται σε όλους».