• Πώς να «αντέξουμε» σε κάτι το οποίο δεν περίμεναμε πως θα χρειαζόταν να βιώσουμε; Υπάρχουν εσωτερικοί μηχανισμοί που μπορούν να βοηθήσουν; Πώς τους ενεργοποιούμε; Είναι εφικτό να βρούμε χαρά μέσα από καταστάσεις, όπως ο παρατεταμένος περιορισμός της δραστηριότητας;

  • Η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα φαινόμενο λυπηρό αλλά, δυστυχώς, ένα υπαρκτό γεγονός που οξύνεται βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος την οικονομική και κοινωνική κρίση που βιώνουμε. Και είναι ένα γεγονός λυπηρό, διότι αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στο σώμα και την ψυχή των ανθρώπων που την υφίσταται, αλλά και γιατί αναπαράγεται πολλές φορές και από τα ίδια τα θύματά της (έχει διαπιστωθεί ότι πολλά άτομα που ασκούν βία είχαν κακοποιηθεί και εκείνα στην παιδική τους ηλικία).

  • Το "παιδί μέσα μας" δεν είναι πάντα χαρούμενο. Υπήρχαν δυστυχώς στιγμές που οι σημαντικοί άλλοι της ζωής μας, γονείς, δάσκαλοι και γενικά μορφές εξουσίας- μας κακοποίησαν συναισθηματικά.

  • Μπορείς να φέρεις στον νου σου μια κατάσταση όπου στάθηκες ανήμπορος να εκτεθείς μπροστά σε άλλους; Πόσες φορές έχεις ευχηθεί να «ανοίξει η γη να σε καταπιεί»; Έχεις βρεθεί ποτέ στην θέση όπου απέφυγες ένα άτομο μόνο και μόνο επειδή ένιωσες ότι το βλέμμα του σε διαπερνά; Αν κατάφερες να τοποθετήσεις τον εαυτό σου σε κάποιες από αυτές τις καταστάσεις τότε σίγουρα θα ένιωσες ένα συναίσθημα αρκετά γνώριμο : Αυτό της ντροπής.

  • Ο απαραίτητος εγκλεισμός στα σπίτια, "κολώνα" της άμυνας απέναντι στον κορονοϊό, είναι για τη συντριπτική πλειονότητα πρωτόγνωρη εμπειρία. Για τα θετικά που μπορεί να έχει το «μένουμε σπίτι», για να σπάσει η αλυσίδα μετάδοσης του ιού, ενημερωνόμαστε συνεχώς από τους αρμόδιους φορείς. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη έχει να κάνει με συμπεριφορές μέσα στο σπίτι. Κάποιοι δεν αντέχουν να είναι στο σπίτι τους αναγκαστικά με την οικογένειά τους και ξεσπούν στα δικά τους πρόσωπα, με διάφορους τρόπους και πολύ συχνά με άσκηση σωματικής βίας.

  • Κι έναν άνθρωπο να βοηθήσαμε, είναι σημαντικό, τονίζει ο αντιπεριφερειάρχης Δημόσιας Υγείας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Χρήστος Μήττας αναφερόμενος στις τηλεφωνικές γραμμές ψυχολογικής υποστήριξης που λειτούργησαν για την αντιμετώπιση της Covid-19. Στην πραγματικότητα, οι γραμμές αυτές, αφενός βοήθησαν χιλιάδες ανθρώπους, αφετέρου αποτέλεσαν καλό πιλότοσε περίπτωση που χρειαστεί να ενεργοποιηθούν και πάλι, αναλόγως με την εξέλιξη της πανδημίας.

  • Τα παιδιά που έχουν βιώσει βία ή άλλη τραυματική εμπειρία, φαίνεται να γερνάνε πιο γρήγορα, μπαίνουν πιο νωρίς στην εφηβεία και δείχνουν πιο έντονα σημάδια κυτταρικής γήρανσης, σύμφωνα με μια νέα έρευνα επιστημόνων στις ΗΠΑ. Η μελέτη επιβεβαιώνει προηγούμενα ευρήματα ότι οι πρώιμες αρνητικές εμπειρίες αφήνουν μονιμότερο βιολογικό «αποτύπωμα» και όχι μόνο ψυχολογικό.

  • Σε εποχές τραγωδίας και τραύματος, χρειαζόμαστε συμπόνια για να τα καταφέρουμε. Αλλά τι εννοούμε με τη συμπόνια; Διαφέρει από την ευγένεια και την ενσυναίσθηση, αν και αυτοί είναι τρόποι για να είσαι συμπονετικός.

  • ΜΕΡΟΣ Α: Μύθοι σχετικά με το Βιασμό.
    Είναι γεγονός ότι τα σεξουαλικά εγκλήματα είναι μεταξύ αυτών που δεν αναφέρονται συχνά στις αρμόδιες αρχές και ιδιαίτερα η εγκληματική πράξη του βιασμού. 

  • Η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί ένα φαινόμενο με σημαντικές επιπτώσεις τόσο σε ατομικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Ένα φαινόμενο που δεν έχει σύνορα, κοινωνική θέση, οικονομική κατάσταση, μορφωτικό επίπεδο, φύλο, φυλή, εθνικότητα ή χρώμα. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός, ότι στην Ελλάδα το χρονικό διάστημα 2010 - 2018 καταγγέλθηκαν στις αστυνομικές Αρχές περισσότερα από 28.000 περιστατικά.

  • Αυτό το άρθρο έχει ως σκοπό να δώσει μερικές βασικές πληροφορίες για την ενδο-οικογενειακή βία. Θεωρώ ότι η καλή πληροφόρηση μπορεί να βοηθήσει στην αναγνώριση, την πρόληψη και την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου καθώς, επίσης, μπορεί να προσφέρει περισσότερες υπεύθυνες επιλογές σε εσένα ή σε κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο.

  • «Ενός κακού, μύρια έπονται» και φαίνεται ότι ο κορονοϊός, πέρα από τις επιπτώσεις στην υγεία και τη ζωή μας, έγινε και η αιτία να φανερωθούν πολλές παθογένειες της κοινωνικής μας ζωής, με σοβαρότερη, ίσως, την ενδοοικογενειακή βία με θύματα πολλές φορές και τα παιδιά, την οποία ενίσχυσε σε σημαντικό βαθμό ο αναγκαστικός εγκλεισμός στα σπίτια.

  • Η βία μέσα στην οικογένειαείναι ένα διαχρονικό φαινόμενο που δεν διαλέγει κοινωνικές τάξεις ή εθνικότητα.
    Στην Ελλάδα, το ποσοστό της βίας μέσα στην οικογένεια φαίνεται ότι έχει αυξηθεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, λόγω των δύσκολων κοινωνικο-οικονομικών συνθηκών μέσα στις οποίες ζούμε. Παρά τη δεδομένη αύξηση, τα πραγματικά ποσοστά δεν μπορούν να είναι γνωστά, αφού περίπου μόνο 1 στα 20 περιστατικά καταγγέλλονται στην αστυνομία.

  • Η συντροφική βία αποτελεί μία συμπεριφορά κατά την οποία ένα μέλος της σχέσης, ασκεί επίμονο έλεγχο και δύναμη κατά του άλλου μέλους. Μπορεί να εκδηλωθεί είτε σωματικά, είτε σεξουαλικά, είτε συναισθηματικά, είτε πιο πρακτικά με οικονομικό και κοινωνικό περιορισμό.

  • Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχει εγερθεί ιδιαίτερα το επιστημονικό ενδιαφέρον γύρω από τη συσχέτιση της βιαιότητας προς τα ζώα και την κακοποίηση τους με τη διαπροσωπική βία και την αντικοινωνική συμπεριφορά, γενικότερα. Η εν λόγω σύνδεση έχει ιδιαίτερα εντοπισθεί ανάμεσα σε παιδιά και νεαρούς παραβάτες με ή χωρίς ψυχολογικά ή/και ψυχιατρικά προβλήματα, σε ενήλικες που δικαιολογούν συμπεριφορές ενδοοικογενειακής βίας, καθώς και σε περιπτώσεις διαταραχών προσωπικότητας και άλλες καταστρεπτικές συμπεριφορές.

  • Τι καθιστά μια σχέση υγιή και τι όχι; Αυτό που αποτελεί οπωσδήποτε εμπόδιο στη δημιουργία μιας καλής συντροφικής σχέσης είναι η ύπαρξη ψυχολογικής βίας. Κι επειδή η ψυχολογική βία δεν είναι χειροπιαστή, όπως η φυσική, είναι δύσκολο πολλές φορές να τη διακρίνουμε.

  • Τα τελευταία πενήντα ή εξήντα ή έστω εκατό χρόνια και σε ένα μικρό μόνο τμήμα του αμαρτωλού πλανήτη μας -αυτό που εμείς σήμερα ονομάζουμε φιλάρεσκα Δυτικό Κόσμο... οι γυναίκες άρχισαν για πρώτη φορά να ζουν όλο και πιο ανθρώπινα. Για αιώνες και χιλιετίες, σ' όλη τη μέχρι τότε ιστορία τους και σ' όλα τα πλάτη και μήκη της υφηλίου, οι γυναίκες, δηλαδή ο μισός πληθυσμός της γης και παρά τις ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, ζούσαν μια ζωή "χρηστικού αντικειμένου" που ήταν πολύ κοντά στη ζωή των κατοικίδιων ζώων.

  • Κόσμος γύρω μου. Αδιάφορος, χαοτικός. Κανένας δε γνωρίζει το όνομά μου, τη διεύθυνσή μου, την ηλικία μου. Ούτε κι εγώ ξέρω τίποτα για εκείνους όμως. Και όμως, νοιώθω πως τους κουβαλάω όλους, όλος ο κόσμος είναι ένα βάρος στην πλάτη μου. Δεν ξέρω τι μας συμβαίνει, γιατί δε με αγκαλιάζεις πια.

  • Η παιδική κακοποίηση είναι ένα φαινόμενο που δυστυχώς υπάρχει και γεγονότα που βγαίνουν κάθε τόσο στη δημοσιότητα μας το υπενθυμίζουν με τον πιο δύσκολο τρόπο. Κάθε φορά που με κάποια αφορμή το σκεφτόμαστε, αναρωτιόμαστε όλοι αν υπάρχει τρόπος να υποψιαστούμε την παιδική κακοποίηση και τι μπορούμε να κάνουμε για να προστατέψουμε το παιδί. 

  • Οι περιορισμοί που επιβλήθηκαν λόγω της πανδημίας του κορονοϊού βρήκαν την 67χρονη Μαριάννα Φωτιάδη μόνη στο σπίτι, χωρίς εισόδημα, χωρίς συγγενείς να τη φροντίσουν και με ελάχιστους φίλους να ενδιαφέρονται γι' αυτήν.