Η μητέρα , συνδέθηκε, με την πηγή της απόλυτης αγάπης, αυτοθυσίας , ανιδιοτέλειας, προσφοράς. Η μορφή της η ίδια θεωρήθηκε  ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για εκατομμύρια τραγούδια, ποιήματα, βιβλία. Όμως, η πραγματικότητα έχει δείξει ότι πολλές φορές οι ίδιες οι μητέρες όχι μόνο δεν προσφέρουν αγάπη και ασφάλεια, αλλά μπορούν να δημιουργήσουν τεράστιες συναισθηματικές ελλείψεις και πληγές στα ίδια τους τα παιδιά.

Τα παιδιά είναι όπως τα λουλούδια. Χρειάζονται αγάπη και προσοχή για να παραμείνουν φωτεινά και να μη μαραθούν. Η αγάπη είναι εκείνη η τροφή που θρέφει την ψυχή και προστατεύει το παιδί από τα άσχημα συναισθήματα αφορούν την αξία, την εμφάνιση και την προσωπικότητά του.

Είναι στη φύση του ανθρώπου να συγκρίνει πολλές φορές τις ικανότητες, το χαρακτήρα και το επίπεδο διαβίωσης του με αυτό των άλλων συνανθρώπων του και πολλές φορές να δυσαρεστείται όταν διαπιστώνει ότι υστερεί σε σχέση με τους υπόλοιπους. 

Η ζωή μας χαρακτηρίζεται από έντονους, γρήγορους ρυθμούς. Η εξουθενωτική μας προσπάθεια να είμαστε συνεπείς σε όλα και να ικανοποιούμε τις ανάγκες όλων των κοντινών μας ανθρώπων, από τους γονείς, τους φίλους, το σύντροφο μέχρι και τους γείτονες, μας πλημμυρίζει από αίσθημα υπευθυνότητας και έντονου άγχους.

Ο έρωτας είναι ένα τόσο δυνατό και καταλυτικό συναίσθημα που μέσα στη δύναμή του είναι αδύνατο να μην πληγώσει και την ψυχή εκείνου που έχει κυριεύσει. Όταν τελειώσει ένας έρωτας ή όταν μείνει ανεκπλήρωτος είναι απολύτως φυσιολογικό αυτό να προκαλέσει έντονο πόνο και πικρία στην ψυχή μας.