Το δάκτυλο βρισκόταν στη σκανδάλη. Με μια κίνηση, θα τελείωναν όλα. Ήταν αποφασισμένος. Ήταν άνεργος εδώ και δυο χρόνια χωρίς κάποια μόνιμη σχέση. Είχε αποκοπεί από γνωστούς και φίλους. Ντρεπόταν για την οικονομική κατάσταση που είχε περιέλθει. Δε μπορούσε να βγάλει ούτε τα προς το ζην. Τα παντζούρια ήταν κλειστά. Είχε χάσει την επαφή του με το χρόνο. Κοιτούσε το όπλο. Αναρωτιόταν πως θα ήταν ο θάνατος.

-''Φοβάμαι Γέροντα'' -'' Τι φοβάσαι;'' -'' Φοβάμαι τα πάντα.'' -''Δηλαδή;'' -''Φοβάμαι τις φωνές. Φοβάμαι τις γρήγορες ομιλίες. Φοβάμαι τους ανθρώπους που χαμογελούν ψεύτικα.'' -''Τι σκέφτεσαι να κάνεις;'' -''Σκέφτομαι να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα.'' -'' Μα η ζωή είναι δώρο που σου δίνεται μια φορά.'' -''Το ξέρω αλλά φοβάμαι.''  

Όλοι σε διάφορες φάσεις της ζωής μας έχουμε ευχηθεί να αναστηθούμε από το γολγοθά μας ζώντας ένα μεγάλο έρωτα. Φανταζόμαστε ότι θα έρθει από μια επουράνια δύναμη και θα μας σώσει από το βούρκο που ήμαστε φυλακισμένοι. Για αυτό λοιπόν ελπίζουμε και ονειρευόμαστε χωρίς σταματημό.

Ζούμε σε μια εποχή και σε μια χώρα, όπου το παράλογο επικρατεί και διευρύνεται, δίχως αντίπαλο. Μέχρι στιγμής ήξερα ότι υπήρχαν οι δογματικοί άνθρωποι που πιστεύουν τη τάδε ή δείνα θεωρία, χωρίς να θέλουν αντίλογο. Όσο περνάει ο καιρός ανακαλύπτω ότι υπάρχουν άνθρωποι - επαγγέλματα που έχουν περάσει στη σφαίρα του ιερού, που οποιαδήποτε αναφορά σε αυτούς, πρέπει να συνοδεύεται με  θαυμασμό και έπαινο.

Στο άκουσμα της λέξης καθημερινότητα οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν μια περίεργη δυσφορία. Σα να τους κόβεται αυτομάτως η ανάσα, χωρίς να ξέρουν το λόγο. Τη μισούν θανάσιμα και θέλουν να τη διώξουν από κοντά τους. Επιζητούν την ανατροπή και δεν εφησυχάζουν με τίποτα. Ενώ μια άλλη κατηγορία ανθρώπων θεωρεί την καθημερινότητα ιερή, επειδή κατά τη γνώμη τους  έχει μια προκαθορισμένη δομή, που απαγορεύεται να αλλάζει.