Στο άκουσμα της λέξης καθημερινότητα οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν μια περίεργη δυσφορία. Σα να τους κόβεται αυτομάτως η ανάσα, χωρίς να ξέρουν το λόγο. Τη μισούν θανάσιμα και θέλουν να τη διώξουν από κοντά τους. Επιζητούν την ανατροπή και δεν εφησυχάζουν με τίποτα. Ενώ μια άλλη κατηγορία ανθρώπων θεωρεί την καθημερινότητα ιερή, επειδή κατά τη γνώμη τους  έχει μια προκαθορισμένη δομή, που απαγορεύεται να αλλάζει.

Είναι ανεπίτρεπτο για αυτούς, ότι κάποιος μπορεί να ανατρέψει όλο αυτό το μοτίβο. Ποια όμως από αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων έχει δίκιο και μπορεί να απαντήσει πληρέστερα στο ερώτημα περί ουσιαστικής καθημερινότητας.

Τι είναι η καθημερινότητα; 

Θα προσπαθήσουμε αρχικά να ορίσουμε τι είναι η καθημερινότητα. Είναι η κάθε η μέρα της ζωής μας. Με λίγα λόγια δηλαδή το εδώ και το τώρα, που συμβαίνει μέσα μας και αλληλεπιδρά κατ' επέκταση και με άλλους ανθρώπους.

Αυτό που λοιπόν συμβαίνει δεν γίνεται ποτέ να είναι το ίδιο. Δε γίνεται να βρέχει κάθε μέρα που πηγαίνουμε στη δουλειά μας. Δε γίνεται επίσης όμως να αλλάζουμε κάθε μέρα δρομολόγιο προς τη δουλειά μας. Δηλαδή η καθημερινότητα περιέχει και ένα μεγάλο κομμάτι συνήθειας που δε μπορούμε χωρίς αυτό. Άρα θεωρώ εσφαλμένο να χωριστούμε σε στρατόπεδα και να είμαστε θιασώτες της μιας ή της άλλης άποψης. Εξάλλου το ασυνήθιστο και το συνηθισμένο, συγκροτούν το πυρήνα της κάθε στιγμής και ολόκληρης της ζωής μας.

Άρα λοιπόν το θέμα είναι πως μπορούμε δημιουργήσουμε μια ισορροπία μέσα σε αυτό το δίπολο. Να ευχαριστιόμαστε αυτό που συμβαίνει, είτε μιλάμε για μέγιστη ρουτίνα ή ανατροπή. Ένας τρόπος υπάρχει για να συντελεστεί αυτός ο στόχος. Να επαναφέρουμε την ποίηση στις ζωές μας ως μια στάση ζωής και να προσπαθούμε κάθε μέρα να γράφουμε ένα ποίημα, χωρίς να μας ενδιαφέρει τόσο το αποτέλεσμα, αλλά τα υλικά που χρησιμοποιούμε και οι προθέσεις μας.

Κάθε φορά που προσπαθούμε να  διεκπεραιώσουμε έναν επαγγελματικό στόχο, ή αγγιζόμαστε με τον ερωτικό σύντροφο μας, να μη το βιώνουμε ως ένα απλό στιγμιότυπο που θα περάσει ούτως ή άλλως, αλλά ως μια υπέρτατη  στιγμή που μπορεί να μας συντροφεύει εσαεί κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της ζωής.

Αυτό που συμβαίνει κάθε φορά είναι μαγικό, όχι μόνο εξαιτίας του γεγονότος, αλλά το πώς εισχωρούμε βαθιά μέσα σε αυτό αντλώντας  ζωτικότητα και ομορφιά.

Όταν παραδείγματος χάρη υπάρχει διακοπή ρεύματος, όλοι αναστατωνόμαστε και θυμώνουμε. Αντί για αυτό θα μπορούσαμε να κάτσουμε οκλαδόν στο καναπέ με ένα αναμμένο κερί και να αφουγκραστούμε τη σιωπή. Ακόμα θα μπορούσαμε  να γελάσουμε με την περίεργη κατάσταση μας, που ματαίωσε όλα τα σχέδια μας.

Η ποίηση είναι πανταχού παρούσα στη ζωή, θέλοντας να μας υπενθυμίζει συνεχώς πως το  βλέμμα και η αίσθηση δημιουργούν  την ομορφιά και όχι το αντίθετο.

Ας τη δημιουργήσουμε λοιπόν!

Συγγραφή Άρθρου

Γιάννης Αγγελής
Απόφοιτος τμήματος κοινωνικής εργασίας.
Εκπαιδευόμενος στη Σωματική Ψυχοθεραπεία
Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τα περιεχόμενα του E-Psychology προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο κατόπιν γραπτής άδειας από το τμήμα Σύνταξης και μόνο εφόσον ακολουθείται συγκεκριμένη διαδικασία αναδημοσίευσης. Συγκεκριμένα, πρέπει να υπάρχει σαφής αναφορά στο τέλος του άρθρου, για την πηγή 1ης δημοσίευσης καθώς επίσης πρέπει να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί απευθείας στο άρθρο. DMCA.com Protection Status
Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Μια πραγματική ιστορία για τα στερεότυπα
στερεότυπα

Λένε πως τα στερεότυπα μας είναι προέκταση του εαυτού μας που εμφανίζονται οπουδήποτε και σε ανύποπτες στιγμές.
Μας καθορίζουν χωρίς να το καταλαβαίνουμε και μας στερούν ένα κομμάτι ελευθερίας. Όλοι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με παρόμοια στιγμιότυπα καθημερινά που άλλοτε τα προσπερνάμε και άλλοτε όχι. 

Αξίζει να ζεις
Αξίζει να ζεις

Το δάκτυλο βρισκόταν στη σκανδάλη. Με μια κίνηση, θα τελείωναν όλα. Ήταν αποφασισμένος. Ήταν άνεργος εδώ και δυο χρόνια χωρίς κάποια μόνιμη σχέση. Είχε αποκοπεί από γνωστούς και φίλους. Ντρεπόταν για την οικονομική κατάσταση που είχε περιέλθει. Δε μπορούσε να βγάλει ούτε τα προς το ζην. Τα παντζούρια ήταν κλειστά. Είχε χάσει την επαφή του με το χρόνο. Κοιτούσε το όπλο. Αναρωτιόταν πως θα ήταν ο θάνατος.

Το πέταγμα
Το πέταγμα

-''Φοβάμαι Γέροντα'' -'' Τι φοβάσαι;'' -'' Φοβάμαι τα πάντα.'' -''Δηλαδή;'' -''Φοβάμαι τις φωνές. Φοβάμαι τις γρήγορες ομιλίες. Φοβάμαι τους ανθρώπους που χαμογελούν ψεύτικα.'' -''Τι σκέφτεσαι να κάνεις;'' -''Σκέφτομαι να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα.'' -'' Μα η ζωή είναι δώρο που σου δίνεται μια φορά.'' -''Το ξέρω αλλά φοβάμαι.''  

Η επανάσταση των αισθήσεων

Όλοι σε διάφορες φάσεις της ζωής μας έχουμε ευχηθεί να αναστηθούμε από το γολγοθά μας ζώντας ένα μεγάλο έρωτα. Φανταζόμαστε ότι θα έρθει από μια επουράνια δύναμη και θα μας σώσει από το βούρκο που ήμαστε φυλακισμένοι. Για αυτό λοιπόν ελπίζουμε και ονειρευόμαστε χωρίς σταματημό.

Βρείτε ειδικό Ψυχικής Υγείας

Αναζητήστε ειδικούς στον μοναδικό εξειδεκευμένο κατάλογο στο ελληνικό διαδίκτυο.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Εγγραφείτε στο Newsletter μας!

* απαιτούμενα πεδία
Ενδιαφέροντα * :