Δαπανάμε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας και της ενέργειάς μας ανησυχώντας  για θέματα που μας αφορούν αλλά υπερβαίνουν την λογική μας. Ερωτήσεις που θέτουμε καθημερινά, όπως  ‘τι θα κάνω στην ζωή μου  'ή' Κατάλαβε άραγε το αφεντικό μου /ο συνάδελφος μου τι ήθελα να πω ή μήπως παρερμηνεύθηκε, μας απασχολούν καθημερινά και σκεφτόμαστε πολύ προσπαθώντας να βρούμε απαντήσεις. 

Ο Νίο έδωσε στην ταμία τις σακούλες σκουπιδιών που είχε πάρει από το ράφι. Ένα δολάριο και δύο λεπτά του λέει αυτή. Της δίνει ένα κέρμα των δύο δολαρίων… «Δεν έχετε δύο λεπτά»; του λέει εκείνη λίγο θυμωμένα.
«Όχι, απαντά κι αυτός με εριστικό ύφος» ανάλογο με το δικό της. Φεύγοντας, για λίγο αναρωτιέται γιατί η ταμίας ήταν τόσο κακόκεφη.  

Είναι βαθύς και σκληρός χειμώνας στην Ανταρκτική. Χιλιάδες αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι έχουν ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι, μια μεγάλη πορεία για την τοποθεσία που θα γεννήσουν τα νεογνά τους. Ξαφνικά μία δυνατή θύελλα ξεσπά, και εντελώς μαγικά, χωρίς συνεννόηση, τα ζώα σχηματίζουν έναν τεράστιο κύκλο.

Δεν υπάρχουν υπερκινητικά παιδιά αλλά παιδιά με υπερκινητικότητα. Το πρώτο βήμα για όλους εμάς, γονείς, εκπαιδευτικούς και ειδικούς θεραπευτές που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε τη  ΔΕΠ/Υ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής -  Υπερκινητικότητα) είναι να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας απέναντι σε αυτή τη συνθήκη.

Ο ψυχοθεραπευτής, ανάμεσα στις άλλες του υποχρεώσεις, χρειάζεται να έχει επίγνωση των «μεθόδων» που ο θεραπευόμενος μεταχειρίζεται για να μείνει κολλημένος στην ηδονική λατρεία του παλιμπαιδισμού, στην ψυχική του ανωριμότητα, για να απολέσει ή να καταστρέψει τον εαυτό του μέσα στις σχέσεις του, για να εξαρτηθεί από τα εξιδανικευμένα προσωπεία του.