Φανταστείτε το εξής. Βρίσκεστε ξανά στη μέση μιας γνώριμης έντασης με κάποιον κοντινό σας άνθρωπο και νιώθετε ξαφνικά ένα κύμα άγχους να σας κατακλύζει.

Το «φαινόμενο» της αντίδρασης:
Σκεφτείτε τη στιγμή που δαγκώνετε το αγαπημένο σας φαγητό. Νιώθετε εκείνη τη μικρή έκρηξη ευχαρίστησης. Ή φανταστείτε το αντίθετο: μια φαγούρα, ένας ήχος, μια σκέψη σας ενοχλεί. Θέλετε απλώς να φύγει.

Υπάρχει κάτι που πολλοί από εμάς έχουμε βιώσει αλλά δύσκολα μπαίνουμε στη διαδικασία να το εξηγήσουμε: συχνά μπορεί να περνάμε μια περίοδο με μεγάλη πίεση — δουλειά, οικογένεια, οικονομικές ανησυχίες — και όταν επιτέλους τα πράγματα ηρεμούν, τότε το σώμα καταρρέει.

Όλοι έχουμε αυτή τη μικρή φωνή μέσα μας που εμφανίζεται την πιο ακατάλληλη στιγμή. Μετά από μια παρουσίαση στη δουλειά, μετά από έναν καυγά με κάποιο κοντινό μας πρόσωπο ή ακόμα και όταν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη.

Έχεις παρατηρήσει ποτέ ότι ακόμα και στις στιγμές που θεωρητικά ξεκουράζεσαι, μέσα σου εξακολουθεί να υπάρχει ένταση;