Το να λες «ο έρωτας είναι διαταραχή» με ύφος ανθρώπου που μόλις αποκάλυψε την κρυφή δομή του σύμπαντος δεν είναι ούτε ριζοσπαστικό, ούτε βαθύ, ούτε επιστημονικό. Είναι απλώς ένας κομψός τρόπος να πεις: «Δεν αντέχω την εγγύτητα, αλλά θέλω να φαίνομαι σοφός.»

Πώς μπορούμε να ξανασυνδεθούμε με τον εαυτό και τους άλλους μέσα σε έναν υπερσυνδεδεμένο κόσμο.

Μια κίνηση του δαχτύλου αρκεί πλέον για να αποκτήσεις πρόσβαση σε έναν απεριόριστο κατάλογο πιθανών συντρόφων. Το swipe έγινε το νέο πρώτο ραντεβού, το match μια υπόθεση σύνδεσης και το ghosting η πιο συνηθισμένη μορφή απόρριψης.

Οι σχέσεις των ζευγαριών στη σύγχρονη εποχή αντιμετωπίζουν πολλαπλές προκλήσεις, οι οποίες απορρέουν από κοινωνικές, οικονομικές και τεχνολογικές αλλαγές.

Η ανάγκη να νιώθουμε συνδεδεμένοι είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης. Έχουμε ανάγκη να συνδεόμαστε όχι μόνο με άλλους ανθρώπους, αλλά και με ιδέες, με αντικείμενα, με το περιβάλλον μας.

Κάθε 14 Φεβρουαρίου, ο κόσμος βυθίζεται σε μια θάλασσα από κόκκινα τριαντάφυλλα και υποσχέσεις αιώνιου έρωτα και πίστης, γιορτάζοντας εκείνη τη σπίθα που μας κάνει να χάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας.

«Όταν τον άκουγα από τον ασύρματο, η φωνή ακουγόταν από πολύ μακριά και ο ήχος δεν ήταν καθαρός, ήταν σαν περνά μέσα από στρώματα θαλασσινού αέρα και στατικού θορύβου μέχρι να φτάσει στο αυτί μου.  Μερικές φορές δεν καταλάβαινα τι έλεγε και υπήρχαν διακοπές.

Έχεις νιώσει ποτέ, πως οι ερωτικές σου σχέσεις ακολουθούν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο; Ίσως, στην αρχή όλα να δείχνουν πολλά υποσχόμενα – οι άνθρωποι που προσελκύεις δείχνουν ενδιαφέρον, η επικοινωνία είναι ζωντανή και φαίνεται πως κάτι ουσιαστικό γεννιέται.

Η γονεϊκότητα απαιτεί συνεχή προσαρμογή. Πώς η ανάπτυξη του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος επηρεάζει τη συμπεριφορά των παιδιών και τι χρειάζεται να αλλάζει σε κάθε ηλικία. Υπάρχει μια στιγμή που σχεδόν όλοι οι γονείς βιώνουν. Κοιτάζουν το παιδί τους και σκέφτονται: «Τι έγινε τώρα;»

Η πρώτη μας επικοινωνία με τη Μαρία έγινε τηλεφωνικά. Η φωνή της ήταν χαμηλή, σχεδόν ψιθυριστή, με εκείνη τη χαρακτηριστική δόνηση που αποκαλύπτει φόβο και αμηχανία.

Online Φλερτ vs Πραγματική σύνδεση: που βρίσκεται η ουσία; Στην εποχή των social media και των εφαρμογών γνωριμιών, το φλερτ έχει μεταφερθεί σε μεγάλο βαθμό στον ψηφιακό κόσμο.

Νιώθεις μερικές φορές να εγκλωβίζεσαι σε έναν βαθύ συναισθηματικό κόσμο γεμάτο αμφιθυμία; Νιώθεις ότι τα συναισθήματά σου είναι τόσο έντονα που μοιάζει αδύνατο να τα διαχειριστείς και αν αφεθείς να τα εκφράσεις φοβάσαι ότι δεν τα αντέξεις; Παρατηρείς ότι πάνω στα δύσκολα συναισθήματα οδηγείσαι σε συμπεριφορές παρορμητικές; 

Ο μύθος της μοναξιάς και η ψυχολογία της σύνδεσης.
Υπάρχουν φράσεις που δεν τις ακούμε απλώς, τις κουβαλάμε. Φράσεις που επανεμφανίζονται όταν κουραζόμαστε από τους ανθρώπους, όταν οι σχέσεις αποτυγχάνουν, όταν η ζωή μάς ζητά περισσότερα απ’ όσα μπορούμε να δώσουμε.

Ζούμε σε μια εποχή όπου οι ρυθμοί είναι γρήγοροι, οι απαιτήσεις πολλές και το στρες… σχεδόν αυτονόητο. Πολλές φορές η καθημερινότητα φαίνεται να απαιτεί το μεδούλι μας, για να υπάρξουμε. 

Υπάρχουν άνθρωποι που λάμπουν όταν βρίσκονται κοντά σε κάποιον άλλον. Και υπάρχουν άνθρωποι που φωτίζουν τον χώρο ακόμη κι όταν είναι μόνοι τους. Δεν μιλάμε για εξωστρέφεια ή για αυτοπεποίθηση. Μιλάμε για κάτι πιο ήσυχο, πιο βαθύ. Για το από πού αντλεί κανείς το αίσθημα αξίας του. Σκέψου κάποιον που γνωρίζεις.

Τα τελευταία χρόνια, τη φράση “έχω κουραστεί με όλα” την ακούμε όλο και πιο συχνά γύρω μας. Δεν αφορά μόνο τη σωματική ή επαγγελματική κόπωση, αλλά ένα πιο βαθύ, διάχυτο αίσθημα εξάντλησης που μοιάζει να έχει αγγίξει ολόκληρη την κοινωνία.

Το αφήγημα της ανιδιοτελούς γονεϊκής αγάπης είναι από τα ισχυρότερα συλλογικά ψευδο-πιστεύω της σύγχρονης δυτικής κουλτούρας.

Η απόρριψη είναι μια βαθιά οδυνηρή πληγή που επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας, αλλά και τον κόσμο γύρω μας. Αποτελεί μια τραυματική εμπειρία, η οποία διασχίζει τον χρόνο, διάφορους πολιτισμούς και γενιές και παρατηρείται από την αρχαιότητα έως και σήμερα και αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ανθρώπινη ψυχή.

Κάποια απογεύματα, η γλώσσα επιστρέφει σαν ανάμνηση. Όχι σαν λέξεις, αλλά σαν ρυθμός, σαν ηχόχρωμα, σαν μια ενσώματη αίσθηση οικειότητας. Εκεί όπου ο λαιμός χαλαρώνει και οι συλλαβές κυλούν χωρίς προσπάθεια, εκεί όπου η ψυχή δεν χρειάζεται να μεταφράζει τον εαυτό της για να γίνει αποδεκτή.

Ίσως η βαθύτερη δύναμη μιας οικογένειας να μην αποκαλύπτεται στις εύκολες περιόδους της ζωής, αλλά στον τρόπο με τον οποίο τα μέλη της παραμένουν συνδεδεμένα όταν έρχονται αντιμέτωπα με τη δυσκολία.