Η Θεραπεία Συμπεριφοράς για το «παθολογικό» άγχος κάποια στιγμή φτάνει στο τέλος της, με τον πάσχοντα να έχει επιτύχει τους τελικούς του στόχους. Οι τελικοί στόχοι είναι οι πιο δύσκολες και αγχογόνες καταστάσεις, που στην έναρξη της θεραπείας του ο ασθενής δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να εκτελέσει και που ο ίδιος θεωρεί ότι όταν έρθει η στιγμή να τις κάνει μόνος του χωρίς άγχος, θα έχει ξεπεράσει το πρόβλημα.

Ο οργανισμός μας χρειάζεται οξυγόνο για να επιβιώσει. Κάθε φορά που εισπνέουμε, το οξυγόνο φτάνει στα πνευμόνια μας και προσλαμβάνεται από την αιμοσφαιρίνη που το μεταφέρει σε όλο το σώμα, όπου και αποδεσμεύεται για να χρησιμοποιηθεί από τα κύτταρα. Τα κύτταρα χρησιμοποιούν το οξυγόνο στις ενεργειακές τους αντιδράσεις, παράγοντας εν συνεχεία ένα υποπροϊόν του διοξειδίου του άνθρακα (CO2), το οποίο με τη σειρά του απελευθερώνεται πίσω στο αίμα, μεταφέρεται στα πνευμόνια και εκπνέεται. 

Από το πρωί που ξυπνώ με κατατρέχει η ανησυχία για τη δουλειά, τη σχολική επίδοση των παιδιών, για το εάν θα καταφέρω να προλάβω τις καθημερινές υποχρεώσεις. Και το Σάββατο που έχω τραπέζι πώς να το διακοσμήσω;…Αχ, πήγε 9.00 η ώρα ! Να τηλεφωνήσω στον Μιχάλη να δω αν έφτασε καλά στη δουλειά κτλ, κτλ, κτλ...

Οι Διαταραχές Άγχους επιβαρύνουν μεγάλο μέρος του γενικού πληθυσμού, με οικονομικό και κοινωνικό κόστος συγκρίσιμο με την σχιζοφρένεια, την κατάθλιψη και παρόμοιο με τις καρδιαγγειακές παθήσεις. Η Αθήνα είναι ανάμεσα στις πόλεις που εμφανίζονται παγκοσμίως με τη μεγαλύτερη συχνότητα.

Η Διαταραχή κοινωνικού άγχους όπως πρόσφατα μετονομάστηκε η Κοινωνική Φοβία είναι η 2η πιο συχνά εμφανιζόμενη διαταραχή άγχους στον γενικό πληθυσμό.
Χαρακτηρίζεται από υπερβολικό και επίμονο άγχος ή φόβο προς μία (πχ. παρουσιάσεις, ομιλίες) ή περισσότερες κοινωνικές καταστάσεις (πχ. έξοδος για φαγητό, ψώνια, ραντεβού, πάρτυ) στις οποίες το άτομο μπορεί να κάνει ή να πει κάτι που θα σχολιαστεί αρνητικά ή θα το κάνει ρεζίλι, όπως το να μπερδέψει τα λόγια του, να χύσει τον καφέ του.