Το άρθρο αυτό ξεκίνησε σαν μία εργασία που δουλεύαμε με μία θεραπευόμενή μου. Κατέληξε ένα γράμμα προς τον εαυτό της επτά μήνες μετά το χωρισμό της, θέλοντας να υπενθυμίσει στον εαυτό της ότι εξακολουθεί να φοβάται. Τι όμως.. ? Και πως μπορεί αυτό το γράμμα να κινητοποιήσει γυναίκες σαν την θεραπευόμενή μου; Τι κρύβεται τελικά πίσω από έναν χωρισμό και από την δυσκολία μας να τον αποδεχτούμε;

Οι μέρες είναι εορταστικές, το νέο έτος πλησιάζει και ο καθορισμός των νέων προτεραιοτήτων μας ακούγεται μονόδρομος.. Αυτοκριτική, σκέψεις για τα λάθη μας, σκέψεις για τις σωστές επιλογές μας αλλά και στοχοθεσία για το τι θα θέλαμε να πετύχουμε την νέα χρονιά.. Μήπως όμως όλα αυτά είναι υπερβολικά; Μήπως απλά χρειάζεται να σκεφτούμε τι μας έκανε πραγματικά ευτυχισμένους; Και αν διεκδικήσαμε λίγες στιγμές ευτυχίας, μήπως πρέπει να σκεφτούμε ότι αξίζουμε περισσότερες;

Αισθανόμουν σαν να χρειάζομαι επιβεβαίωση από όλους. Συνέπεια αυτού ήταν να σταματήσω να βλέπω τον εαυτό μου και τι σήμαινε να είσαι ευτυχισμένος, τι σήμαινε να είσαι επιτυχημένος. Νομίζω πως όλα πήγαζαν από μία βαθιά επιθυμία μου να αρέσω στους άλλους και να με αγαπούν.