Η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα, που όλοι οι άνθρωποι βιώνουν κάποια στιγμή στη ζωή τους. Ο τρόπος, που κάθε άνθρωπος το αντιμετωπίζει, διαφέρει ανάλογα με το περιβάλλον που κινείται και τα βιώματα του. Αισθήματα κενού, απομόνωσης, απελπισίας και εγκατάλειψης ορίζουν τη μοναξιά και απειλούν το άτομο. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο φόβος να μη μείνουμε μόνοι μας οδηγεί σε αυτοκαταστροφικές σχέσεις;

Με τον όρο βουλιμία εννοούμε τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια έντονης επιθυμίας για τροφή. Σε ένα επεισόδιο βουλιμίας το άτομο καταναλώνει μεγάλη ποσότητα τροφής σε μικρό χρονικό διάστημα συνοδευόμενο από αίσθημα απώλειας ελέγχου, καταθλιπτικής διάθεσης και σκέψεων αυτομομφής.

Η αναζήτηση και η επιλογή ερωτικού συντρόφου στην εποχή μας θα έλεγε κάποιος ότι είναι ένας γρίφος για γερούς λύτες. Μία εποχή κρίσης και εξάρτησης από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μία εποχή αποξένωσης και μοναξιάς σίγουρα δεν αποτελεί ένα γόνιμο έδαφος για επικοινωνία και συντροφικότητα. Άνθρωποι πάνε και έρχονται, προσδοκίες ματαιώνονται, οι ελπίδες λιγοστεύουν και το αίσθημα μοναξιάς αναζωπυρώνεται. 

Τα κορίτσια θαυμάζουμε και εκτιμάμε τον πατέρα μας. Στα μάτια μας είναι δυνατός και είναι ο μόνος που ξέρει και μπορεί να μας φροντίσει. Αντιπροσωπεύει για εμάς τον τρόπο που ένας άνδρας πρέπει να αντιδράει και να μας συμπεριφέρεται. Η σχέση του κοριτσιού με τον πατέρα του και το πόσο αυτή καθορίζει τη σεξουαλικότητα της και τις μετέπειτα ερωτικές επιλογές της είναι ένα θέμα που έχει συζητηθεί πολύ. 

Η σχέση με τους γονείς μας είναι η πρώτη και ίσως η πιο ιδιαίτερη σχέση στη ζωή μας. Μία σχέση με διαχρονική αξία, καθώς όνειρα, προσδοκίες, και συναισθήματα αναμιγνύονται και συνθέτουν την ιστορία μας. Ένα κουβάρι με εμπειρίες το οποίο χρειάζεται να ξετυλίξουμε για να μπορέσουμε να γνωρίσουμε, να αποδεχθούμε, να αγαπήσουμε ακόμα και να συγχωρήσουμε τους δύο ανθρώπους που καθόρισαν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την αγάπη.