επιλογή συντρόφου

Η αναζήτηση και η επιλογή ερωτικού συντρόφου στην εποχή μας θα έλεγε κάποιος ότι είναι ένας γρίφος για γερούς λύτες. Μία εποχή κρίσης και εξάρτησης από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μία εποχή αποξένωσης και μοναξιάς σίγουρα δεν αποτελεί ένα γόνιμο έδαφος για επικοινωνία και συντροφικότητα. Άνθρωποι πάνε και έρχονται, προσδοκίες ματαιώνονται, οι ελπίδες λιγοστεύουν και το αίσθημα μοναξιάς αναζωπυρώνεται. 

Καθημερινά  συναντάω ανθρώπους που πραγματικά αναζητούν μία σχέση στοργής, εκείνη την αγκαλιά που ίσως δεν γνώρισαν σαν παιδιά, έναν σύντροφο να τους εμπεριέξει και να κάνουν μαζί μία καινούρια αρχή. Και ενώ όλα ξεκινούν με τους καλύτερους οιωνούς πάντα το φινάλε είναι ίδιο, ματαίωση, απογοήτευση, μοναξιά. 

Ερωτικές σχέσεις και επαναλαμβανόμενα μοτίβα

Κάνοντας μια ανασκόπηση στις επιλογές ερωτικών συντρόφων θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε ότι υπάρχει ένα κοινό μοτίβο επιλογών, και κάθε  νέα σχέση έχει παρόμοια πορεία με τη προηγούμενη. Πολλές φόρες τείνουμε να το ονομάζουμε κακό timing. Ότι μάλλον βρεθήκαμε πάλι τη λάθος στιγμή με τον λάθος άνθρωπο. Ότι ίσως φταίμε εμείς που δεν θέσαμε τα όρια μας, δεν ακούσαμε τα θέλω του, δεν ήταν γραφτό, ίσως έχουμε έναν μαγνήτη σε λανθασμένες επιλογές. 

Τι συμβαίνει λοιπόν όταν εμμένουμε και επαναλαμβάνουμε μία «λανθασμένη» επιλογή;

Γιατί επιλέγουμε έναν συναισθηματικά μη διαθέσιμο σύντροφο;

Ποια πλευρά του εαυτού μας επιβεβαιώνεται; Μήπως τελικά δεν μπορούμε εμείς οι ίδιοι να αναγνωρίσουμε και να αντέξουμε τη φροντίδα;

Η ιδέα της μοναξιάς είναι πολλές φορές εκείνο που μας οδηγεί σε παρορμητικές επιλογές και θολώνει τη κρίση μας. Ο φόβος να μη μείνουμε μόνοι μας καθιστά αδύναμους. Αν προερχόμαστε και από ένα απορριπτικό περιβάλλον είναι απόλυτα λογικό κάθε μορφής εγγύτητα να μας τρομάζει και να μας διώχνει. Έτσι λοιπόν η επιλογή ενός συναισθηματικά μη διαθέσιμου συντρόφου είναι μία οικεία συναναστροφή, που μπορεί να μας αφήνει ακάλυπτους συναισθηματικά σε συνειδητό επίπεδο, ασυνείδητα όμως νιώθουμε ασφαλείς. Κανείς δεν εισβάλλει στο άβατο μας, οι επενδύσεις μας είναι στημένο παιχνίδι που τους κανόνες τους ορίζουμε εμείς. 

Όταν βιώνουμε περιόδους στις οποίες αντιμετωπίζουμε δυσκολίες στην κοινωνική μας ζωή, νιώθουμε έλλειψη αυτοπεποίθησης και έχουμε περιορισμένο υποστηρικτικό περιβάλλον, μας δημιουργείται μία ανάγκη προσκόλλησης σε μία σχέση, ανεξαρτήτως κριτηρίου επιλογής. Έτσι βιώνοντας μία επιφανειακή αποδοχή, αντλούμε επιβεβαίωση, παραμένοντας εγκλωβισμένοι στη δική μας δυσκολία να αναπτύξουμε βαθύτερα επίπεδα εγγύτητας με τον σύντροφό μας.

Παρόλο που αναζητούμε την πραγματική αγάπη, δεν αφήνουμε χώρο για να αγαπηθούμε και έτσι κρατάμε σε μια απόσταση ασφαλείας οτιδήποτε μπορεί να μας πληγώσει, και να μας παρασύρει. 

Η σχέση μας με τους άλλους είναι ένα καθρέφτισμα της σχέσης μας με τον εαυτό μας.

Αν αναρωτηθούμε τι είναι εκείνο μέσα μας από το οποίο προσπαθούμε να ξεφύγουμε, θα έχουμε κάνει ένα σημαντικό βήμα για να δεχτούμε όλα εκείνα τα νέα ερεθίσματα που αποζητούμε. Μένοντας σε μία σχέση με ένα μη συναισθηματικά διαθέσιμο σύντροφο, μας κάνει να αναρωτιόμαστε ποιο είναι εκείνο το κομμάτι μας που δεν είναι διαθέσιμο και έρχεται σε συντονισμό με την επιλογή μας.  Θα πρέπει λοιπόν να εστιάσουμε στο λόγο που έχουμε κάνει αυτές τις επιλογές εμείς και όχι να προσπαθούμε να δράσουμε επιδιορθωτικά στον επιθυμητό άλλο με σκοπό την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών, καταλήγοντας να νιώθουμε μπερδεμένοι, μόνοι, εξουθενωμένοι. 

Αν αναγνωρίσουμε και αποδεχθούμε τις δικές μας ανάγκες και καταφέρουμε να δημιουργήσουμε χώρο μέσα μας, θα μπορέσουμε να βρούμε τον ιδανικό άλλο.

Εκείνον που θα θέλει να ξέρει τα συναισθήματα μας και τις ανάγκες μας, και θα μπορεί να μοιραστεί μαζί μας τα δικά του συναισθήματα, που θα είναι διαθέσιμος για εμάς, και εμείς για εκείνον.

Μπαίνοντας σε μία διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης, θα ανακαλύψουμε όλα εκείνα που μας φοβίζουν στην οποιαδήποτε μορφή οικειότητας, και θα βρούμε έναν τρόπο διαχείρισης τους. Χρειάζεται να είμαστε επιεικείς με τον εαυτό μας, για να αναγνωρίσουμε τα εμπόδια που έχουμε εμείς για διαθεσιμότητα, συνειδητά και με αγάπη προς τον εαυτό. Να αγκαλιάσουμε τις δυσκολίες μας, και με το κατάλληλο υποστηρικτικό περιβάλλον να μάθουμε να αναζητούμε τη φροντίδα για να μπορέσουμε να την ανταποδώσουμε και να δημιουργήσουμε εκείνο το μαζί που προσπαθούμε και ονειρευόμαστε.

Συγγραφή Άρθρου

Μαρία Φούντα
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας | Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεύτρια. Παιδοψυχολογία & Ψυχολογία Εφήβου, PgD, AMC LLC.
Όλα τα περιεχόμενα της Πύλης Ψυχολογίας - Psychology.gr προστατεύονται από την DMCA. Η αναδημοσίευση περιεχομένου είναι αποδεκτή, μόνο εφόσον τηρούνται όλοι ανεξαιρέτως οι παρακάτω κανόνες. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση η Πύλη Ψυχολογίας θα προχωράει σε καταγγελία DMCA, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση. Διαβάστε προσεκτικά το σχετικό πλαίσιο: ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ DMCA.com Protection Status

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Κρίσεις πανικού: Τι είναι και πως επηρεάζουν τη καθημερινότητα μας;
Κρίσεις πανικού

Όλοι μας έχουμε ακούσει τους όρους «κρίση πανικού» ή «προσβολή πανικού». Οι περισσότεροι, έστω και μια φορά στη ζωή μας, έχουμε βιώσει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό τα συμπτώματα. Τι ακριβώς είναι όμως μία κρίση πανικού; Τι την προκαλεί; Πόσο επικίνδυνη είναι για τη ζωή μας; Πότε μιλάμε για Διαταραχή Πανικού; Και κατά πόσο επηρεάζει και δεσμεύει τη καθημερινότητα μας;

Κοινωνική βία: Το φαινόμενο και η επίδρασή του στο κοινωνικό σύνολο
Κοινωνική βία

Καθημερινά τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μας φέρνουν αντιμέτωπους με ποικίλα περιστατικά κοινωνικής βίας. Κλοπές, τρομοκρατικά χτυπήματα, βανδαλισμοί, συμπλοκές, οικογενειακές τραγωδίες. Πολλά περιστατικά, με διαφορετικές μορφές εκτέλεσης, και κοινό παρονομαστή ένα φαινόμενο που εξελίσσεται ραγδαία και είτε ως θύματα, μάρτυρες ή παρατηρητές, μας επηρεάζει άμεσα.

Τι γίνεται όταν φοβάμαι να σε συναντήσω;
φόβος, σχέσεις

Είναι δύσκολο στις μέρες να εμπιστευτούμε και να επενδύσουμε σε ανθρώπους και καταστάσεις χωρίς δεύτερες σκέψεις και σενάρια καταστροφής. Προβάλλουμε μία εικόνα του εαυτού στους γύρω μας, μέσα από τη κοινωνική μας ζωή, και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υψώνουμε τείχη και πείθουμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε αυτάρκεις και ολοκληρωμένοι. Έτσι, ο άλλος καλείται να πάρει έναν δευτερεύοντα ρόλο, μοιραία.

Γονείς & Ενηλικίωση: Όταν η εφηβεία γίνεται το αγκάθι στη σχέση
εφηβεία

Όταν έρθει η στιγμή της ενηλικίωσης, φαντάζει δύσκολο σε πολλούς γονείς να αναγνωρίσουν και να αποδεχθούν ότι το μικρό τους, πλέον είναι ένας ανεξάρτητος νεαρός ενήλικας, με κριτική σκέψη, έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες των πράξεων του, να διαχειριστεί και να κάνει τις επιλογές του. Διανύοντας τα παιδικά και εφηβικά χρόνια, αναγνωρίζουμε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η δική μας στάση ως γονείς, τα όρια που θέτουμε και το περιβάλλον που δημιουργούμε για το παιδί, στην αυτονομία του.

Εγγραφή στο Newsletter

Απεχθανόμαστε το Spam! Στην 1η λίστα, θα λαμβάνετε emails από την Πύλη Ψυχολογίας για επιλεγμένα άρθρα ψυχολογίας. Στη 2η λίστα, θα λαμβάνετε προτάσεις βιβλίων ψυχολογίας. Στην 3η λίστα, κάντε εγγραφή μόνο αν είστε επαγγελματίας ψυχικής υγείας.

0
Shares