Η Δυτική κοινωνία έχει χτιστεί πάνω στο μοντέλο του Αmerican Dream (Αμερικάνικο Όνειρο). Να ζήσουμε το όνειρο. Στον τομέα των σχέσεων όμως αυτό οδηγεί σε εφιάλτη.

Η ανθρώπινη επιστήμη και ο πολιτισμός μας, εδώ και χιλιάδες χρόνια, κάνουν συγκεκριμένους κύκλους εξέλιξης, πράγμα που οδηγεί πάντα στην ίδια μεγάλη διαπίστωση:Ζούμε σε ένα πολύ μεγαλύτερο σύμπαν με άπειρες διαστάσεις, μορφές ενέργειας και δυνάμεις, από αυτό που συνειδητοποιούμε και αντιλαμβάνομαστε γύρω μας, όντες περιοριοσμένοι στα περιθώρια της γήινης διάστασης που βρισκόμαστε...

Συχνά μετά το τέλος των Πανελλαδικών, μετά την έναρξη των καλοκαιρινών διακοπών αρχίζουμε και σκεφτόμαστε το νόημα της επόμενης «σχολικής χρονιάς», αυτά που καταφέραμε την προηγούμενη, κάνουμε μία αυτοκριτική, άλλοι κάνουν μία αυτό-αξιολόγηση.

Παράδειγμα:

Ο Γιάννης, ενώ έχει αρκετές υποχρεώσεις και κούραση μέσα στην καθημερινότητα, ένας φίλος του ο Δημήτρης, του ζητά μια χάρη: να τον πετάξει με το αμάξι του σε μια δική του δουλειά. Ενώ ο Γιάννης πηγαίνει στην ώρα του να πάρει τον Δημήτρη από το σπίτι του, εκείνος καθυστερεί περίπου 30 λεπτά για να κατέβει.

Η ζωή είναι κωμωδία γι’ αυτούς που σκέφτονται και τραγωδία γι’ αυτούς που αισθάνονται, είχε πει ο Horace Walpole.