Η εικόνα φέτος στην έναρξη της σχολικής χρονιάς ήταν διαφορετική: τα αγκαλιάσματα στο προαύλιο και οι χαρές από το ξανασμίξιμο δεν έγιναν. Αντί για αυτό έβλεπες μεμονωμένα παιδάκια με μασκούλες, σέρνοντας την τσάντα τους, να κατευθύνονται με σοβαρότητα προς την αίθουσα τους.

Οι γονείς τα είχαν ενημερώσει ότι φέτος θα ήταν διαφορετικά. Και αυτά με υπευθυνότητα φαίνονταν να τηρούν τις οδηγίες που τους έδιναν οι δάσκαλοι κατά την είσοδό τους στο σχολείο.

Τι μπορεί άραγε να μας κάνει να αντέξουμε την ισοπέδωση μέσα σε μια τέτοια αβεβαιότητα; Η κινητοποίηση προς τα έξω είναι ακόμα περιορισμένη! Τι δύναμη μπορεί να αντλήσει κάποιος μέσα σε τέτοια ανασφάλεια; Υπάρχει κάτι που μας κρατάει ακόμα ενεργούς, λειτουργικούς;

Η ψυχοθεραπευτική προσέγγιση των δυσκολιών που παρουσιάζουν τα άτομα με Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος εντάσσεται στη συνολική και σφαιρική διαχείριση των δυσκολιών αυτών, ιδιαίτερα σε άτομα με αυτισμό μέσης και υψηλής λειτουργικότητας.

Πολλές φορές στη ζωή μας δαπανούμε κόπο, προσπάθεια, χρόνο για να πετύχουμε ένα στόχο αλλά κάπου στην πορεία οι προσπάθειες μας ατονούν. Τα παρατάμε. Γιατί κουραστήκαμε, γιατί δεν πιστεύουμε ότι θα τα καταφέρουμε, γιατί μας αποθαρρύνουν οι γύρω μας, γιατί δεν έχουμε την υπομονή να περιμένουμε ή απλώς γιατί άλλα πράγματα μας αποσπούν το ενδιαφέρον.

Η εποπτεία αποτελεί έναν από τους κεντρικούς πυλώνες στην εξέλιξη κάθε νέου ψυχοθεραπευτή. Στα πρώτα βήματα της επαγγελματικής πορείας, η θεωρία συχνά δεν αρκεί για να διαχειριστεί κανείς την ένταση της κλινικής πράξης και οι νέοι θεραπευτές έρχονται αντιμέτωποι με πρωτόγνωρα συναισθήματα, το άγχος του λάθους και τον φόβο της έκθεσης.