Αρκετά παιδιά στις πρώτες τάξεις του δημοτικού μπορεί να εμφανίζουν δυσκολία στη γραφή και στην ανάγνωση.
Τί γίνεται όμως όταν οι γονείς διαμαρτύρονται ότι το παιδί τους αν και είναι ιδιαίτερα χαρισματικό, είναι απρόσεκτο, δεν συγκεντώνεται, δεν προσπαθεί αρκετά και αποφεύγει το διάβασμα? 

Πολλοί από εμάς όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με διάφορες κοινωνικές καταστάσεις νιώθουμε αμηχανία ή άγχος. Όταν συναντάμε άτομα για πρώτη φορά ή άτομα σημαντικά για εμάς, όταν πρόκειται να μιλήσουμε σε ένα κοινό ή ακόμα και σε μία παρέα, όταν καλούμαστε να πούμε την γνώμη μας ή να παρουσιάσουμε τον εαυτό μας, όταν επικοινωνούμε με άτομα του αντίθετου φύλου, μπορεί οι παλμοί μας  να ανεβαίνουν, να άρχιζει να χτυπά πιο γρήγορα η καρδιά μας, να κοκκινίζουμε, να σκεφτόμαστε ότι η φωνή μας δεν θα είναι σταθερή και ότι μπορεί να μη γίνουμε αρεστοί.

Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που αντιμετωπίζουν έντονο  άγχος, δυσθυμία, «κατάθλιψη» έχει την «τάση» να αποδίδει λανθασμένα τις ψυχικές αυτές καταστάσεις, σε έναν «προβληματικό εαυτό του», (μία δυστυχώς «κλασικά» λανθασμένη «αυτο-διάγνωση» που κάνει ο καθημερινός άνθρωπος) και όχι σε επιδράσεις του ξεχωριστού για τον κάθε άνθρωπο περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγαλώνει.

Πολύ συχνά ακούμε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης την πλέον κλασική φράση: ''Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι''. Αλλά βάση στατιστικών στοιχείων κανένας από τους κατά συρροή δολοφόνους που έχουν διαπράξει ειδεχθή εγκλήματα στο παρελθόν δεν είχε διαγνωστεί με σχιζοφρένεια.

Η επαγγελματική εξουθένωση των εκπαιδευτικών έχει κατά καιρούς μελετηθεί από πληθώρα ερευνητών δεδομένου ότι πρόκειται για ένα φαινόμενο που πλήττει μεγάλο αριθμό ατόμων που απασχολούνται στο χώρο της εκπαίδευσης.