Σύμφωνα με τον Donald Winnicott (2009:80) «η ψυχοθεραπεία έχει να κάνει με δύο ανθρώπους που παίζουν μαζί». Ο Γιόχαν Χουιζίνγκα (1989:49) ορίζει από την πλευρά του το παιχνίδι ως «[…] μια εθελοντική δραστηριότητα ή απασχόληση, η οποία πραγματοποιείται μέσα σε κάποια καθορισμένα τοπικά και χρονικά όρια, σύμφωνα με κανόνες ελεύθερα αποδεκτούς αλλά απολύτως δεσμευτικούς, αποτελώντας αυτοσκοπό και συνοδευόμενη από ένα αίσθημα έντασης, χαράς και από τη συνείδηση ότι είναι κάτι «διαφορετικό» από την «συνήθη ζωή».

Ίσως η βαθύτερη δύναμη μιας οικογένειας να μην αποκαλύπτεται στις εύκολες περιόδους της ζωής, αλλά στον τρόπο με τον οποίο τα μέλη της παραμένουν συνδεδεμένα όταν έρχονται αντιμέτωπα με τη δυσκολία.

Η εφηβεία είναι η περίοδος όπου ο έφηβος αγωνίζεται να διαμορφώσει μια δική του ταυτότητα και να μην υιοθετήσει αυτή που του δίνουν οι γονείς του και η κοινωνία. Το κύριο χαρακτηριστικό των εφήβων είναι η έλλειψη συμβιβασμού. Αυτό τους δίνει την ώθηση να είναι “αληθινοί” και να μην αποδέχονται “ψευδείς λύσεις. - Winnicott

Η θεωρία των αντικειμενότροπων σχέσεων ξεκίνησε αρχικά να ορίζεται από τον S. Freud μέσα από την θεωρία των ενορμήσεων (1995). Πιο συγκεκριμένα ο Freud πρώτός μελέτησε την σημασία των σχέσεων που αναπτύσσει το βρέφος με το περιβάλλον του δηλαδή αρχικά της σχέσης του με την μητέρα και με τον πατέρα.

Το ενδιαφέρον της ψυχαναλυτικής σκέψης αρχικά επικεντρώθηκε στο θέμα της κατανόησης της σημασίας των ενορμήσεων, στην ανάπτυξη του Ψυχικού οργάνου και των ψυχοπαθολογικών εκδηλώσεων.

Πόσο σημαντική είναι η σχέση μητέρας-βρέφους στα πρώιμα στάδια ζωής; Ο Ντόναλντ Γουΐνικοτ, Άγγλος παιδίατρος και ψυχαναλυτής, μας βοηθα να κατανοήσουμε πως η φροντίδα, η αποδοχή και η έννοια της «αρκετά καλής μητέρας» συμβάλλουν καθοριστικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού.

Η μοναξιά του θεραπευόμενου (Μέρος Α')
Η συνειδητοποίηση του τραύματος, μέσω της ψυχοθεραπευτικής διαδικασίας, είναι μια πράξη επαφής τόσο με τον εαυτό όσο και με τους άλλους, η οποία αναμένεται να μειώσει τη μοναξιά, δηλαδή την εμπειρία του ανθρώπου ότι είναι μόνος, απομονωμένος, αποκομμένος από τους άλλους (περισσότερα για τη μοναξιά βλ. Γαλανάκη, 2014α).

Το καλοκαίρι, εποχή φωτός, διακοπών και κοινωνικής εξωστρέφειας, συχνά συνδέεται με εικόνες πληρότητας και χαλάρωσης.

Οι σχέσεις ανάμεσα στα ναρκισσιστικά άτομα και τους άλλους φορτίζονται υπερβολικά με το πρόβλημα της αυτοεκτίμησης. Ένα από τα προβλήματα της ωρίμανσης των ατόμων αυτών είναι να κατανοήσουν πώς είναι να δέχεσαι ένα άλλο πρόσωπο χωρίς κριτική και χωρίς διάθεση εκμετάλλευσης, να αγαπάς χωρίς να εξιδανικεύεις και να εκφράζεις γνήσια συναισθήματα χωρίς να ντρέπεσαι.

Η μοναξιά στην παιδική ηλικία δεν εμφανίζεται πάντοτε ως τραγικό γεγονός. Συχνά έχει την υφή μιας σιωπής που περνά απαρατήρητη: το παιδί που δεν ενοχλεί, που δεν ζητά, που δεν απαιτεί χώρο ή προσοχή∙ το παιδί που μαθαίνει να αναδιπλώνει τον εαυτό του για να μην επιβαρύνει τον κόσμο.

All work and no play makes Jack a dull boy.

Τα τελευταία χρόνια, τα ποσοστά κατάθλιψης και άγχους μεταξύ των παιδιών και των νέων ενηλίκων στο δυτικό πολιτισμό δείχνουν να αυξάνονται σταθερά.

Η παραδοσιακή ακαδημαϊκή διδασκαλία της συμβουλευτικής και της ψυχοθεραπείας υποθέτει ότι ο κλάδος μας μοιάζει με οποιοδήποτε άλλο γνωστικό αντικείμενο είτε αυτό είναι ιστορία, μηχανολογία ή ψυχολογία.

Η σχέση μεταξύ πολιτιστικών δραστηριοτήτων και ψυχικής ευεξίας έχει αρχίσει να αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, τόσο από την επιστημονική κοινότητα όσο και από την κοινωνία γενικότερα.

Ο άνθρωπος που πλησιάζει… αλλά εξαφανίζεται. Τρεις διαφορετικές ματιές της ανθρώπινης ψυχής κάθονταν απέναντι στον ίδιο πυρήνα αγωνίας: την επιθυμία να αγαπηθεί κανείς αληθινά και, ταυτόχρονα, τον τρόμο να φανεί όπως είναι.

Η κλινική εκπαίδευση στην Ψυχαναλυτική/Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεία Παιδιών και Ενηλίκων είναι ένα εντατικό τετραετές πρόγραμμα που απευθύνεται σε επαγγελματίες του χώρου της ψυχικής υγείας που επιθυμούν να εκπαιδευτούν στην εξάσκηση της ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας.

Ο όρος «ναρκισσιστής» αναφέρεται στα άτομα, τα οποία χρειάζονται την επιβεβαίωση του περιβάλλοντος, για να διατηρήσουν την αυτοεκτίμησή τους. Όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν νάρκισσο, υπό την έννοια ότι συχνά ισορροπούμε ψυχικά με την εξωτερική επιβράβευση και τον θαυμασμό.

Πριν την έλευση της ψηφιακής εποχής, η εξερεύνηση του σχηματισμού και της έννοιας του Εαυτού αναγόταν, κατά βάση, στην πρόσωπο με πρόσωπο αλληλεπίδραση.

Πώς οι δεσμοί που έζησες γίνονται αυτό που νιώθεις, σκέφτεσαι και γίνεσαι.

Στη σύγχρονη ψυχοθεραπευτική πρακτική, γίνεται ολοένα και πιο αισθητή η ανάγκη επανασύνδεσης του ψυχισμού με το φυσικό περιβάλλον.

Ο άνθρωπος είναι εξελικτικά προσανατολισμένος να δημιουργεί σχέσεις με τους άλλους και να εντάσσεται σε ομάδες, ώστε να καλύψει τις βιοτικές, συναισθηματικές και ψυχολογικές του ανάγκες. Οι J. Bowlby (θεωρία του δεσμού) και D. Winnicott (Θεωρία των αντικειμενότροπων σχέσεων), μέσα από τις μελέτες τους σε βρέφη, ανέδειξαν την εξελικτική βάση της δημιουργίας στενών συναισθηματικών και φροντιστικών δεσμών και της αίσθησης του «ανήκειν».