Όλοι γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι ορισμένες φορές να πούμε αυτό που πραγματικά νιώθουμε… Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί αν ο σύντροφός μας μάς καταλαβαίνει… Πόσο φορές έχουμε αναρωτηθεί αν ο σύντροφός μας κατανοεί και συναισθάνεται αυτό που νιώθουμε εμείς… Πόσες φορές έχουμε εκνευριστεί με τον εαυτό μας μη μπορώντας να εκφράσουμε με λέξεις αυτό που πραγματικά νιώθουμε κι όχι αυτό που σκεφτόμαστε…

Το στρες βρίσκεται στην καθημερινότητα μας. Όλοι το έχουμε βιώσει και θυμόμαστε τις καταστάσεις που το πυροδότησαν, σε μια συνέντευξη για δουλειά, σε κάποιο αγώνισμα. Σε αυτές τις καταστάσεις το στρες θεωρείται μια θετική αντίδραση καθώς ενδέχεται να αποτελέσει παράγοντα για αύξηση της απόδοσης.

Γύρω στην ηλικία των τριών ετών το παιδί αρχίζει να ζητά να «βοηθήσει» τον γονιό σε εργασίες που γίνονται στο σπίτι. Η προσφορά του αυτή θα ήταν προτιμότερο να γίνει αποδεκτή όσο πιο νωρίς γίνεται, γιατί συχνά η επιθυμία εξανεμίζεται γρήγορα. Ακόμα και αν δε το ζητάει, όμως, ο γονέας θα μπορούσε να αναρωτηθεί:

Επί αιώνες οι ερευνητές των κοινωνικών επιστημών προσπαθούν να ερμηνεύσουν τους παράγοντες που επιτρέπουν σε άλλες κοινωνίες να προοδεύουν και σε άλλες να μένουν στάσιμες ή και να οπισθοχωρούν. Μια ενδιαφέρουσα πρόσφατη προσπάθεια είναι το ενδιαφέρον βιβλίο “Why nations fail” των Daron Acemoglu και James Robinson (www.whynationsfail.com). Ωστόσο όλες οι προσεγγίσεις αυτές βασίζονται σε θεωρητικές αναλύσεις και προσπάθειες να επιβεβαιώσουν τις υποθέσεις αναλύοντας ιστορικά παραδείγματα.

Ουγγρικής καταγωγής γιατρός και ψυχίατρος που εστίασε το ερευνητικό της ενδιαφέρον στις διαδικασίες της κανονικής ανάπτυξης του παιδιού. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τον κεντρικό ρόλο που έπαιξε στο πεδίο της ψυχανάλυσης και για την ανάπτυξη της θεωρίας του χωρισμού και της εξατομίκευσης.