Από το πρωί που ξυπνώ με κατατρέχει η ανησυχία για τη δουλειά, τη σχολική επίδοση των παιδιών, για το εάν θα καταφέρω να προλάβω τις καθημερινές υποχρεώσεις. Και το Σάββατο που έχω τραπέζι πώς να το διακοσμήσω;…Αχ, πήγε 9.00 η ώρα ! Να τηλεφωνήσω στον Μιχάλη να δω αν έφτασε καλά στη δουλειά κτλ, κτλ, κτλ...

Οι Διαταραχές Άγχους επιβαρύνουν μεγάλο μέρος του γενικού πληθυσμού, με οικονομικό και κοινωνικό κόστος συγκρίσιμο με την σχιζοφρένεια, την κατάθλιψη και παρόμοιο με τις καρδιαγγειακές παθήσεις. Η Αθήνα είναι ανάμεσα στις πόλεις που εμφανίζονται παγκοσμίως με τη μεγαλύτερη συχνότητα.

«Στήριξα πάνω στον Κώστα κάθε μου στιγμή. Μαζί του να κάνω τα πάντα. Ακόμα και τίποτα να μη γινόταν, ακόμα και να μην κάναμε τίποτα. Ακόμα και αν είχα βαρεθεί. Πάμε εκδρομή; Πάμε, αν και ήδη βαριόμουν. Αλλά δεν μπορούσα. Είχα εγκλωβιστεί τελείως. Κάτι σαν εθισμός. Εξάρτηση. Έφτιαξα μια εξαρτητική σχέση. Και έγινα «ζητιάνος αγάπης».

Με αφορμή τη διάλεξη του καθηγητή ψυχολογίας του Πάντειου Παν/μίου, Κου. Σταλίκα Αναστάσιου στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο, της 3/5/2014 με τίτλο θετικότητα και ψυχική υγεία οδηγούμαι στο να αποτυπώσω ορισμένες σκέψεις μου γύρω από το συγκεκριμένο θέμα.

Απόσπασμα 1ο: «Με σκληρή δουλειά και ευτυχείς συγκυρίες μια ψυχανάλυση μπορεί να διακόψει κάθε νευρωτική συμπτωματολογία του αναλυόμενου, κάθε εκδραμάτιση (acting out), όλα τα νευρωτικά lapsi και μπορεί να καταστήσει τον πρώην ασθενή την επιτομή της κανονικότητας (ψυχικής υγείας).