Όταν μιλάμε για σχέσεις, συνήθως μιλάμε για συναισθήματα. Αγάπη, έρωτας, οικειότητα, ασφάλεια. Αυτές είναι οι λέξεις που κυριαρχούν.

Υπάρχει κάτι σχεδόν ειρωνικό στη σύγχρονη εποχή: δεν υπήρξαν ποτέ τόσα βιβλία, τόσοι ειδικοί, τόσα σεμινάρια, τόσα podcasts και τόσα «εργαλεία αυτογνωσίας». Και όμως, ποτέ ο άνθρωπος δεν πάλευε τόσο πολύ να αλλάξει πραγματικά.

Υπάρχουν εποχές που ο κόσμος φοράει το καλό του χαμόγελο. Στολίζει το σπίτι, ανάβει λαμπάκια, ψήνει κουραμπιέδες, κάνει σχέδια για τραπέζια και ανταμώματα.

Ο θυμός είναι φωτιά. Δεν είναι σκοτάδι ούτε ελάττωμα. Είναι ενέργεια ζωής, που ανάβει όταν κάτι μέσα μας αισθάνεται αδικημένο ή προδομένο. Είναι η φωνή του εαυτού που ζητά δικαίωση, όρια, σεβασμό.

Σκέψεις πάνω στη συστημική ματιά της ντροπής.
Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα αθόρυβο, μα βαθιά μεταδοτικό. Δεν φωνάζει, αλλά απλώνεται. Δεν χτυπά την πόρτα, αλλά φωλιάζει μέσα στις σχέσεις, στους τρόπους που κοιταζόμαστε και μιλάμε.