Πώς μπορούμε να ξανασυνδεθούμε με τον εαυτό και τους άλλους μέσα σε έναν υπερσυνδεδεμένο κόσμο.

Tο άγχος ως έννοια είναι αδιαχώριστη από την ανθρώπινη ύπαρξη. Η εμφάνιση του καθ’ εαυτή είναι μια πτυχή του ανθρώπινου ψυχισμού που έρχεται αντιμέτωπος με μια μεγάλη αλλαγή, ένα ενδεχόμενο κίνδυνο, το άγνωστο ή και κοινωνικά γεγονότα που επηρεάζουν άμεσα ή και έμμεσα τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων.

Η γέννηση ενός παιδιού περιγράφεται συχνά ως η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου. Ωστόσο, πίσω από τις ειδυλλιακές φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις κοινωνικές προσδοκίες, κρύβεται μια πραγματικότητα που σπάνια συζητιέται ανοιχτά: η αίσθηση ότι ο εαυτός, όπως τον γνωρίζαμε, έχει αρχίσει να εξαφανίζεται.

Το διαζύγιο είναι μια από τις πιο σύνθετες ψυχολογικά εμπειρίες που μπορεί να βιώσει μια οικογένεια. Σε πολλές περιπτώσεις, ένας γονιός αποφασίζει να παραμείνει κοντά στο παιδί όχι από προσωπική επιλογή, αλλά από φόβο, ενοχή ή αίσθηση ευθύνης.

Οι σύγχρονες θεραπευτικές μέθοδοι της ψυχοθεραπείας όπως η συστημική, η gestalt, η προσωποκεντρική και άλλες αποδεικνύουν με το πέρασμα του χρόνου, μια ταύτιση και μια παράλληλη όσο και εφαπτόμενη πορεία με την γνωστική ομοιοπαθητική.

Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, οι βιτρίνες φωτίζονται, οι λίστες δώρων ετοιμάζονται και οι άνθρωποι μπαίνουν στην ετήσια τελετουργία της προσφοράς. Πίσω, όμως, από αυτή τη φαινομενικά απλή κοινωνική πράξη, κρύβεται ένα πολυδιάστατο φαινόμενο με βαθιά ψυχολογική, πολιτισμική και υπαρξιακή σημασία.

Πόσες φορές έχεις βρεθεί μπροστά στην προοπτική να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο και άγνωστο και ξαφνικά έχεις πανικοβληθεί, πιστεύοντας ότι δεν θα τα καταφέρεις;

Η ανθρώπινη επιστήμη και ο πολιτισμός μας, εδώ και χιλιάδες χρόνια, κάνουν συγκεκριμένους κύκλους εξέλιξης, πράγμα που οδηγεί πάντα στην ίδια μεγάλη διαπίστωση:Ζούμε σε ένα πολύ μεγαλύτερο σύμπαν με άπειρες διαστάσεις, μορφές ενέργειας και δυνάμεις, από αυτό που συνειδητοποιούμε και αντιλαμβάνομαστε γύρω μας, όντες περιοριοσμένοι στα περιθώρια της γήινης διάστασης που βρισκόμαστε...

Η σύγχρονη επιστήμη όσο και η συστημική ψυχολογία έχουν αποδεχτεί πια, ότι το κάθε σύστημα και κάθε υπαγόμενο σε αυτά υποσύνολο δέχεται και αποστέλλει, μέσα από ένα πεδίο ανταλλαγής, πληροφορίες σε μια αέναη κίνηση ζωής.

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή πολλών ανθρώπων που, όσο κι αν προσπαθήσουν να την αποφύγουν, τους βρίσκει κάποτε. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιούν ότι το συγγενικό πλαίσιο και η οικογένεια που γεννήθηκαν δεν είναι απαραίτητα η οικογένεια που τους στηρίζει, τους βλέπει ή τους αγαπά με τον τρόπο που έχουν πραγματικά ανάγκη.

Το Διεθνές Μετεκπαιδευτικό Πρόγραμμα στη Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία: Συστημική, Αφηγηματική και Διαλογική-Συνεργατική προσέγγιση, ΚΕΔΙΒΙΜ, σε συνεργασία με το Εργαστήριο Ποιοτικής Έρευνας στη Ψυχολογία και την Ψυχική Υγεία του Τμήματος Ψυχολογίας, ΕΚΠΑ διοργανώνουν ανοιχτή εκδήλωση με θέμα «Πολυπλοκότητα και Ευαλωτότητα ως στοιχεία της σχεσιακής στάσης στην ψυχοθεραπευτική πρακτική».

Το πρόγραμμα εκπαίδευσης στη Συστημική Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία του Κέντρου Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής παρέχει ολοκληρωμένη εκπαίδευση στις θεωρίες και τις πρακτικές εφαρμογές των μεθόδων και των τεχνικών της Συστημικής προσέγγισης.

Η συνεξάρτηση αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα φαινόμενα στον χώρο της ψυχολογίας των σχέσεων.

Η συστημική θεραπεία αποτελεί μορφή ψυχοθεραπείας και βασίζεται στη θεωρία των συστημάτων.

Τι γίνεται όταν κάποιος δεν θέλει να επιστρέψει τα Χριστούγεννα στο σπίτι των γονιών του, αλλά αν δεν το κάνει νιώθει τύψεις;

Σε κάθε σχέση υπάρχει επιρροή. Ο ένας παίρνει πρωτοβουλία, ο άλλος ακολουθεί. Κάποιες φορές ο ένας επιμένει, άλλες ο άλλος υποχωρεί. Αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα. Η δυσκολία ξεκινά, όταν αυτή η ισορροπία παύει να αλλάζει, όταν γίνεται μονόπλευρη και όταν το ποιος «έχει τον λόγο» αρχίζει να επηρεάζει το πόσο ασφαλής, ελεύθερος ή ορατός νιώθει ο άλλος μέσα στη σχέση.

Στην κοινή συνείδηση, ο όρος μαύρο πρόβατο χρησιμοποιείται για να περιγράψει το μέλος εκείνο μιας οικογένειας που θεωρείται διαφορετικό, ιδιόρρυθμο, επαναστατικό ή ακόμη και προβληματικό.

Δίνουμε νόημα στη συμπεριφορά κάποιου, ανάλογα με τη σχέση που έχουμε μαζί του. Το λάθος που κάνουμε όλοι είναι απλό: πιάνουμε μια πράξη και την κάνουμε “απόδειξη”. 
Λέμε: «έκανε αυτό… άρα είναι αυτό». 

Γιατί να πάνε όλα καλά, αφού μπορούν να πάνε όλα χάλια; Φτάνει πια με την προκατάληψη ότι όλοι πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι!