•  Ο Freud ήταν Αυστριακός νευρολόγος και ψυχίατρος, ιδρυτής της ψυχανάλυσης. Προσδιόρισε και καθιέρωσε τις έννοιες «ασυνείδητο» και «παιδική σεξουαλικότητα». Παρά το γεγονός ότι οι επαναστατικές του αντιλήψεις προκάλεσαν έντονες διαμάχες, το έργο του θεωρείται σήμερα κλασικό και η συνολική επιστημονική του προσφορά περιγράφεται συχνά ως ένα από τα σπουδαιότερα γεγονότα που έχει καταγράψει η ιστορία των επιστημών του πνεύματος.

  • O Freud γεννήθηκε στις 6 Μαϊου 1856 και απεβίωσε 23 Σεπτεμβρίου 1939. Το όνομά του παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο με την ψυχανάλυση. Με αφορμή την επέτειο των γενεθλίων του, το Psychology.gr παρουσιάζει μερικά χαρακτηριστικά αποφθέγματα του, που χαρακτηρίζουν τη Φροϋδική σκέψη.

  • O Sigmund Freud γεννήθηκε στη Μοραβία το 1856. Σπούδασε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Αναμφίβολλα, η εκεί εκπαίδευσή του έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τη θεωρία της ψυχανάλυσης που διατυπώθηκε εκ μέρους του.

  • Όπως κάτω από το δέρμα υπάρχουν τα όργανά μας για να λειτουργεί το σώμα μας υγιώς, έτσι και στον ψυχικό μας χώρο, κάτω από το συνειδητό, δηλ. το Εγώ μας, υπάρχει ένας άλλος ψυχικός κόσμος, κρυφός αλλά πάντα ενεργός. Αυτός ο κόσμος, που πρώτα ανακάλυψε και διερεύνησε ο S. Freud, είναι το ασυνείδητο. Το ασυνείδητο, χωρίς εμείς να έχουμε επίγνωση, επιδρά στις σκέψεις και στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε.

  • Ελβετός ψυχίατρος και ψυχολόγος, εισηγητής της αναλυτικής ψυχολογίας. Διατύπωσε για πρώτη φορά σημαντικές ψυχολογικές έννοιες, όπως «αρχέτυπο», «συλλογικό ασυνείδητο», «σύμπλεγμα», «εσωστρέφεια»
    και «εξωστρέφεια».

  • Θα ξεκινήσω αναφέροντας τη θέση της Collete Soler, που αναφέρει πως ο όρος κατάθλιψη στον ενικό αριθμό δεν υφίσταται, γιατί είναι αδύνατο να περιγράψουμε τύπους κατάθλιψης που να έχουν κάποια συνεκτικότητα. Μπορούμε όμως να μιλάμε για καταθλιπτικές καταστάσεις με παραλλαγές.

    Έτσι, το άτομο δε χάνει την υποκειμενικότητά του και ταυτόχρονα διατηρείται η προσωπική ιστορία του καθενός και μέσα σε αυτή και τα αίτια της καταθλιπτικής κατάστασης.

  • Έχετε ένα τεράστιο πλεονέκτημα έναντι του μωρού σας: Ξέρετε περίπου τι να περιμένετε όταν θα γίνετε γονέας. Θα έχετε δει τους γονείς σας να φροντιζουν τα μικρότερα αδέρφια, θα έχετε παρατηρήσει άλλους γονείς με τα παιδιά τους, ίσως να θυμάστε πώς νιώθατε ως παιδί, μπορεί να έχετε διαβάσει βιβλία για γονείς και, κυρίως κάποτε ήσαστε μωρό. Η εμπειρία σας, αν και αποθηκευμένη στο ασυνείδητο, εξακολουθεί να είναι εκεί.

  • Αν κάνουμε μια αναδρομή για την ιστορία του χρώματος και τι λέγεται από κάθε πολιτισμό για αυτό, θα παρατηρήσουμε ότι οι αναφορές είναι πολυπληθείς. Σημαντικό είναι να σταθούμε πως στην αρχαία Ινδία υποστήριζαν πως τα χρώματα είναι τόσο αναγκαία για την ψυχή όσο είναι και ο αέρας για το σώμα ενός ανθρώπου. Τα χρώματα επιδρούν άμεσα στην ζωή ενός ατόμου στις ψυχολογικές του αντιδράσεις, στα συναισθήματα του αλλά και στην υγεία του.

  • Τα παιδιά αρκετές φορές όταν νιώθουν άγχος, αγωνία ή πίεση τρώνε τα νύχια τους, πιπιλίζουν τον αντίχειρά τους, τσιμπάνε το δέρμα τους ή τραβάνε τα μαλλιά τους κ.α. Αυτές οι συμπεριφορές είναι ωε ένα βαθμό λειτουργικές διότι μειώνουν την εσωτερική ένταση που νιώθει το παιδί. Το φαινόμενο όμως αυτό μπορεί να παρατηρηθεί κι όταν το παιδί είναι χαλαρό και δεν διαπιστώνεται κάποια αιτία, γι’ αυτό θεωρείται πρόβλημα ψυχικής έντασης και οι γονείς πολλές φορές το χαρακτηρίζουν ως «κακή συνήθεια».

  • Από μικροί διδασκόμαστε πως πρέπει να είμαστε καλοί μαθητές, να πετυχαίνουμε στις εξετάσεις, στον αθλητισμό, στην εργασία. Πάντοτε αυτός που πετυχαίνει επιβραβεύεται και εξυμνείται, ενώ οι άνθρωποι που αποτυγχάνουν συνήθως μένουν στο σκοτάδι. Ασυναίσθητα και ασυνείδητα, λοιπόν, εμφυτεύεται μέσα μας η πίστη πως μόνο η επιτυχία έχει σημασία και πως μόνο αυτή συνδέεται με την ευτυχία στη ζωή.

  • Ιστορικά η έννοια του τραύματος αναδεικνύεται αρχικά στη ψυχαναλυτική θεωρία, όταν ο Freud τοποθετούσε το τραύμα στη βάση των νευρώσεων. Αυτό που διακρίνει το τραύμα είναι η ύπαρξη μιας καθηλωτικής εμπειρίας, η επίδραση της οποίας εντοπίζεται κυρίως εκ των υστέρων.

  • Η έννοια των ονείρων έχει απασχολήσει τη φιλοσοφική σκέψη από την εποχή του Πλάτωνα, ο οποίος βασιζόμενος στην ονειρική διεργασία στήριζε τα επιχειρήματα του κατά της αξιοπιστίας της πραγματικότητας. Την άποψη αυτή συμμερίζεται και ο Schopenhauer, ο οποίος έχει εκφράσει τον προβληματισμό του για την ίδια την ικανότητα της διάκρισης μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας.

  • Όλες οι μελέτες του ανθρώπου από την ιστορία μέχρι τη γλωσσολογία και την ψυχολογία αντιμετωπίζουν το εξής ερώτημα; Αν, σε τελική ανάλυση, είμαστε προϊόντα κάθε είδους εξωτερικών παραγόντων ή αν, σε πείσμα των διαφορών μας, έχουμε κάτι που μπορούμε να το ονομάσουμε κοινή ανθρώπινη φύση, δια της οποίας μπορούμε να αναγνωριστούμε ως ανθρώπινα όντα.

  • Φίλος, συνάδελφος, σύντροφος, παιδί, γονέας, επαγγελματίας. Αυτοί είναι κάποιοι από τους ρόλους που λίγο πολύ όλοι στην καθημερινότητα μας καλούμαστε να αναλάβουμε. Ρόλοι οι οποίοι εναλλάσσονται ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο κινούμαστε και με τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρεφόμαστε στην κάθε δεδομένη περίπτωση.

  • Ανέκαθεν τα όνειρα απασχολούσαν τον άνθρωπο, εδώ και χιλιάδες χρόνια προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει τα μηνύματά τους και να τα ερμηνεύσει.
    Στη Μεσοποταμία ερμήνευαν τα όνειρα ως προφητικά και τα χρησιμοποιούσαν για θεραπεία πριν 3.000 χρόνια.

  • Το συναίσθημα είναι μία πολύπλοκη διαδικασία που φανερώνει την υποκειμενική σχέση ανάμεσα στο άτομο και μία κατάσταση. Είναι η αρνητική ή θετική θυμική αντίδραση σε ένα ερέθισμα που παίρνουμε από το περιβάλλον, που μπορεί να συμπεριλαμβάνει και τη συμπεριφορά ενός άλλου ατόμου.

  • Είναι δύσκολο στις μέρες να εμπιστευτούμε και να επενδύσουμε σε ανθρώπους και καταστάσεις χωρίς δεύτερες σκέψεις και σενάρια καταστροφής. Προβάλλουμε μία εικόνα του εαυτού στους γύρω μας, μέσα από τη κοινωνική μας ζωή, και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υψώνουμε τείχη και πείθουμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε αυτάρκεις και ολοκληρωμένοι. Έτσι, ο άλλος καλείται να πάρει έναν δευτερεύοντα ρόλο, μοιραία.

  • Εάν υπάρχει ένας καμβάς όπου η προσωπικότητα και η σεξουαλικότητα θα μπορούσαν να αποτυπωθούν πάνω του, με όλη την ένταση και όλη την γκάμα των χρωμάτων τους, αυτός δεν θα μπορούσε να ειναι άλλος από το απέριττο σώμα. 
    Και όπως κάθε πίνακας αφηγείται μια μικρή ή μεγάλη ιστορία, έτσι και το σώμα θέλει να εξιστορήσει την δική του και όπως κάθε έργο αιχμαλωτίζει την έμπνευση του δημιουργού του, έτσι και το σώμα εμπεριέχει την πηγή του οίστρου του.