Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ηλικία που από αυτή και μετά το παιδί πρέπει να κοιμάται μόνο του. Εξαρτάται από το ίδιο το παιδί, τους γονείς, την κουλτούρα, ακόμη και από τις συνθήκες διαβίωσης. Κάποιοι αναφέρουν ότι και οι έφηβοι μπορούν να κοιμούνται με τους γονείς τους. Άλλοι ότι από 40 ημερών το νεογνό είναι σε θέση να κοιμάται στο κρεβατάκι του και άλλοι από τριών μηνών.

Το παιδί, συνήθως, εκφράζει τον θυμό του με ουρλιαχτά, χτυπήματα, κλάματα, άσχημες λέξεις… Μήπως αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχει διδαχθεί κάποιον άλλο τρόπο; Καλό είναι να θυμόμαστε ότι μόνο μετά την ηλικία των 2 ½ ετών, περίπου, το παιδί μαθαίνει να ελέγχει τη συμπεριφορά του και να εκφράζει με υγιή τρόπο τα συναισθήματά του. Έτσι, μετά το πέρας αυτής της ηλικίας, μπορούμε να του διδάξουμε αποτελεσματικές τεχνικές διαχείρισης του θυμού.

Όρια σημαίνει ελευθερία! Πώς θα ήταν η ζωή μας εάν δε θέταμε όρια στα παιδιά μας, στις σχέσεις μας (προσωπικές & επαγγελματικές), στον ίδιο μας τον εαυτό; Ας φανταστούμε μία κατάσταση… Ένας κολυμβητής γνωρίζει ότι στη θάλασσα που κολυμπά υπάρχει ένας καρχαρίας. Αλλά δεν ξέρει ακριβώς σε ποιο βάθος.

Πριν γίνει η ανακοίνωση του διαζυγίου στο παιδί, οι γονείς θα πρέπει να έχουν ήδη αποφασίσει για το πώς θα διαμορφωθεί στο εξής η ζωή τους (αρμοδιότητές τους στην καθημερινότητά του παιδιού, πότε θα αποχωρήσει ο γονέας, πότε το παιδί θα μπορεί να τον επισκέπτεται κ.τ.λ.).

Πόσο οικείες σας ακούγονται οι παραπάνω φράσεις; Λέγονται συχνά ανάμεσα σε «συζητήσεις» γονέων με τα παιδιά τους, συζύγους, συγγενείς, φίλους… Είναι ο βασικός τρόπος επικοινωνίας μας. Αυτό μας έχουν διδάξει, αυτό συνεχίζουμε να κάνουμε… Καταρχάς, να υπενθυμίσουμε ότι ο διάλογος αποτελείται από, τουλάχιστον, έναν ομιλητή κι έναν ακροατή. Ωστόσο, και οι δύο άνθρωποι πρέπει να μιλάνε, και οι δύο χρειάζεται να ακούνε.