Η οικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα μας τα τελευταία χρόνια, η ανεργία, οι μειώσεις μισθών, συντάξεων και η οικονομική στενότητα προκαλούν απόγνωση και σύγχυση στην πλειονότητα του πληθυσμού επειδή προδιαγράφουν ένα εξαιρετικά αβέβαιο μέλλον. 

Και έρχεται και εκείνη η στιγμή που απευχόμαστε: η στιγμή που μας πληγώνουν, μας απορρίπτουν, μας απογοητεύουν, μας εγκαταλείπουν. Ο πόνος που νοιώθουμε και είναι απόλυτα φυσιολογικός περιλαμβάνει συναισθήματα όπως η ενοχή, η απογοήτευση και αργότερα το αίσθημα της αδικίας που οδηγεί ενίοτε και σε μίσος.

Γονιός δε γεννιέσαι αλλά γίνεσαι. Είναι ίσως ο πιο δύσκολος ρόλος γιατί δε διδάσκεται και το μόνο μας εφόδιο είναι το ένστικτό μας να φροντίσουμε και να προστατεύσουμε τους απογόνους μας με καθοριστική επίδραση τις περισσότερες φορές το μοντέλο των δικών μας σχέσων με τους γονείς μας.

Κάποιος ρώτησε τον Osho: έχετε πει να αγνοούμε ό,τι αρνητικό υπάρχει στο μυαλό και να μη δίνουμε ενέργεια. Δυσκολεύομαι να ισορροπώ στην κόψη του ξυραφιού έτσι ώστε να τα αγνοώ δίχως να κυλάω στην καταπίεση και συνεπώς να ρίχνω πάλι πράγματα πίσω στο υποσυνείδητο. Μπορείτε, σας παρακαλώ, να μου πείτε πώς να διακρίνω, να ξεχωρίζω το ένα από το άλλο;

Όλοι μας κατά καιρούς προσπαθούμε να αλλάξουμε κάποια δυσλειτουργική συμπεριφορά μας, που μπορεί να έχει να κάνει με τις διατροφικές μας συνήθειες, με τον τρόπο έκφρασης του θυμού μας, με την διαχείριση των συναισθημάτων μας ή με οτιδήποτε άλλο αναγνωρίζουμε ως δυσλειτουργικό στον εαυτό μας.