Η επιλεκτική αλαλία θεωρείται από τον επιστημονικό κόσμο της ψυχικής υγείας ως μια κατεξοχήν παιδική διαταραχή που δεν συναντάται σε ευρεία κλίμακα. Η διαταραχή αυτή πρωτο-προσδιορίστηκε το 1877 από τον Adolf Kussmaul ο οποίος την ονόμασε «εθελοντική αφασία», περιγράφοντας κάποια άτομα τα οποία δεν μιλούσαν σε συγκεκριμένες περιπτώσεις παρόλο που είχαν την ικανότητα να το κάνουν.

Η επιλεκτική αλαλία είναι μια ιδιαίτερη και σπάνια συναισθηματική διαταραχή της παιδικής ηλικίας, πολυδιάστατης αιτιολογίας και με διαφορετικές προσεγγίσεις θεραπείας τόσο ψυχοθεραπευτικές όσο και φαρμακευτικές. 

Η επιλεκτική αλαλία αποτελεί μια κατάσταση που συχνά παρερμηνεύεται. Το παιδί μπορεί να φαίνεται «να μη μιλά», στην πραγματικότητα όμως διαθέτει λόγο, επαρκή γλωσσική ικανότητα και σαφή ανάγκη για επικοινωνία.

Για την κατάχρηση οπιούχων η επιλεγμένη φαρμακολογική παρέμβαση ήταν η θεραπεία υποκατάστασης με μεθαδόνη, και τα τελευταία χρόνια με βουπρενορφίνη. Οι φαρμακολογικοί παράγοντες που ανακόπτουν την επίδραση της μορφίνης και της ηρωίνης, για παράδειγμα η ναλτρεξόνη, χρησιμοποιούνται σπανίως.

Αν η ζωή είχε ονομασία πως θα την ονόμαζες? Είναι από τις ερωτήσεις που δεν τις ακούς συχνά και η απάντηση θέλει σκέψη. Στην ερώτηση αυτή μπορεί να λάβουμε αμέτρητες απαντήσεις όπως ευχάριστη, δυσάρεστη, βάναυση, μαύρη ή άσπρη, ποδήλατο ή οτιδήποτε άλλο.